Models and guidelines for developing educational innovations in the digital age

Authors

  • Chonnakan Suwannasub Chandrakasem Rajabhat University
  • Meanmas Pranpa Phranakhon Rajabhat University
  • Panya Teerawithayalert Independent Researchers

Keywords:

Innovation, Educational development, Leadership in the digital age, Educational institution administrators

Abstract

Education is the learning development tool for human development. Therefore, Educational management for all Thais is an essential point that every country has to operate seriously. Digital Age has various changes, especially the rapid advancements in digital technology so that educational management has aligned with technological sciences progress. The effective educational management has to develop new educational innovations like innovations in curriculum, administrative management, and knowledge
management to learners.  There are four steps to construct or develop three types of innovation above; firstly, to survey an essential data for development; secondly, to construct or develop innovation from adequate knowledge for solving educational problems; thirdly, to correct the appropriateness for improvement the innovations or model to apply efficiently; and last, to try out on small sampling group to assure the innovations can be applied for all learners.

References

กรมวิชาการ. (2545). คู่มือการพัฒนาสื่อการเรียนรู้. โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

จริยา ทองหอม, และสิริวรรณ ศรีพหล. (2560). การพัฒนาหลักสูตรออนไลน์เพื่อเสริมสร้างทักษะการสร้างสรรค์นวัตกรรม. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2), 138–155.

ชามา เทียนโสภา. (2566). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาเอกชนเพื่อส่งเสริมการเป็นองค์กรแห่งความสุข [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร].

ญาณิฐา ราชคม, และมนสิช สิทธิสมบูรณ์. (2567). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้กระบวนการวิจัยปฏิบัติการร่วมกับชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพสำหรับครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสังคมและวัฒนธรรม, 8(3), 48–59.

ณัฐกุล กิ่งแก้ว. (2558). ผลการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวต่อการควบคุมตนเองในพฤติกรรมติดสมาร์ทโฟนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสตรีภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต [วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช].

ทิพรัตน์ สิทธิวงศ์, และศศิธร นาม่วงอ่อน. (2560). ผลการใช้หนังสืออิเล็กทรอนิกส์แบบมัลติมีเดียบนคอมพิวเตอร์พกพาสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 23(1), 156–166.

นพรัตน์ ชัยเรือง. (2562). รูปแบบการบริหารจัดการมหาวิทยาลัยตามเกณฑ์คุณภาพการศึกษาเพื่อการดำเนินการที่เป็นเลิศ: กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 16(73), 31–43.

ปนัดดา หมอยา, และธรินธร นามวรรณ. (2561). การพัฒนาระบบการนิเทศแบบสอนแนะในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 24. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 15(65), 52–61.

พงศ์พิทักษ์ รัตนภักดี, และสิทธิพล อาจอินทร์. (2566). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม ว 21201 ความฉลาดรู้ในยุคดิจิทัลเพื่อพัฒนาทักษะการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลและการคิดอย่างมีวิจารณญาณ โดยการจัดการเรียนรู้แบบกรณีศึกษาร่วมกับสื่อสังคมออนไลน์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารวิจัย มข. สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (ฉบับบัณฑิตศึกษา), 11(2), 98–108.

พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2550). การวิจัยและพัฒนานวัตกรรม [เอกสารอัดสำเนา].

มนสิช สิทธิสมบูรณ์. (2562). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างสมรรถนะการวิจัยในชั้นเรียนด้วยกระบวนการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม สำหรับครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.

รัตนานุสรณ์ ครองศักดิ์. (2555). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์โดยใช้ชุดการเรียนคณิตศาสตร์โดยวิธีการแก้ปัญหาเรื่องความเท่ากันทุกประการเพื่อส่งเสริมความสามารถในการคิดอย่างมีเหตุผลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม.

ลัดสะหมี พอนไซ. (2565). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อเสริมสร้างความฉลาดทางดิจิทัลของนักศึกษามหาวิทยาลัยสะหวันนะเขต สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยหลักสูตรและการสอน, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร].

วุฒิชัย แม้นรัมย์. (2563). การพัฒนาสื่อการสอนบนเว็บไซต์ เรื่อง ข้อมูลและการประมวลผลข้อมูลสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนธัญบุรี. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 4 กระทรวงศึกษาธิการ.

ศศิธร ศรีวงษ์ญาติดี. (2566). รูปแบบการบริหารจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในยุคดิจิทัล สำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 3(5), 729–754.

ศิริขวัญ ตาเปี้ย. (2568). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์พื้นฐานของนักเรียนระดับ ปวช. ด้วยแพลตฟอร์ม Live Worksheets สาขาวิชาเทคโนโลยีธุรกิจดิจิทัล (หยาดฝน) วิทยาลัยเทคนิคสันกำแพง. สำนักงานอาชีวศึกษาจังหวัดเชียงใหม่ สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.

สมพร หลิมเจริญ. (2552). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 2 [ปริญญานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].

สุคนธ์ สินธพานนท์. (2555). นวัตกรรมการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาคุณภาพของเยาวชน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อนงนาฏ อินกองงาม. (2566). รูปแบบการบริหารระบบสารสนเทศด้านการประกันคุณภาพการศึกษาขั้นพื้นฐานของสำนักทดสอบทางการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 3(4), 1033–1058.

Downloads

Published

2026-06-30

How to Cite

Suwannasub, C., Pranpa, M., & Teerawithayalert, P. (2026). Models and guidelines for developing educational innovations in the digital age. Academic Journal of North Bangkok University, 15(1), 1–10. retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/NBU/article/view/284740

Issue

Section

บทความวิชาการ