การจัดการความปลอดภัยและสารก่อภูมิแพ้ในอาหารพื้นถิ่น เพื่อยกระดับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จังหวัดพิษณุโลก FOOD SAFETY AND ALLERGEN MANAGEMENT IN LOCAL CUISINE FOR CREATIVE TOURISM DEVELOPMENT IN PHITSANULOK.
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งศึกษาการจัดการความปลอดภัยและสารก่อภูมิแพ้ในอาหารพื้นถิ่นเพื่อยกระดับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จังหวัดพิษณุโลก โดยตระหนักถึงการแพ้อาหาร ซึ่งเป็นความท้าทายด้านสาธารณสุขในระดับโลก การศึกษานี้ได้สังเคราะห์ข้อมูลจากงานวิจัย กฎหมาย และแนวปฏิบัติทั้งในประเทศและต่างประเทศ เพื่อนำมาประยุกต์ใช้กับบริบทอาหารพื้นถิ่น ผลการศึกษาเสนอแนวทางการจัดการที่สำคัญ 4 ด้าน ได้แก่ 1) การสร้างความตระหนักและความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการแพ้อาหาร 2) การสื่อสารข้อมูลและการจัดการสารก่อภูมิแพ้ 3) การจัดการความเสี่ยงและการป้องกันการปนเปื้อน และ 4) การเตรียมความพร้อมสำหรับกรณีฉุกเฉิน แนวทางเหล่านี้ไม่เพียงสร้างความเชื่อมั่นด้านความปลอดภัยแก่ผู้บริโภค แต่ยังช่วยเพิ่มคุณค่าและความน่าสนใจของอาหารพื้นถิ่น ให้กลายเป็น Soft Power ที่สามารถสนับสนุนการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์และเสริมภาพลักษณ์จังหวัดพิษณุโลกให้ก้าวสู่ความยั่งยืนในอนาคต
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Nye, J. S. (2004). Soft Power: The Means to Success in World Politics. Public Affairs.
Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., & Berry, L. L. (1985). A conceptual model of service quality and its implications for future research. Journal of Marketing, 49(4), 41–50. https://doi.org/10.1177/002224298504900403.
Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO). (2022). Food allergens | Food safety and quality. http://www.fao.org/food- safety/scientific-advice/food-allergens/en/
World Health Organization. (2022). Food safety: Allergen risks and management. https://www.who.int/activities/food-safety https://so06.tci-thaijo.org/index.php/husojournal/about/submissions
Sicherer, S. H., & Sampson, H. A. (2018). Food allergy: Epidemiology, pathogenesis, diagnosis, and treatment. The Journal of Allergy and Clinical Immunology, 141(1), 41–58. https://doi.org/10.1016/j.jaci.2017.11.003
Kivela, J., & Crotts, J. C. (2006). Tourism and gastronomy: Gastronomy’s influence on how tourists experience a destination. Journal of Hospitality and Tourism Research, 30(3), 354–377.
ตั้งสุขขีย์ศิริ ป., สำราญราษฎร์ ณ., & เมสนุกูล ห. (2022). แนวทางส่งเสริมการ ท่องเที่ยวบนพื้นฐานของซอฟต์พาวเวอร์ ด้านอาหารพื้นถิ่นจังหวัดสุโขทัย. วารสาร วิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 4(2), 32–44. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmspsru/article/view/262040 [8] กองพัฒนาศักยภาพผู้บริโภค. (2563). คู่มือความรู้เรื่องการแพ้อาหารสำหรับ ผู้บริโภค. กระทรวงสาธารณสุข.
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2565). การแพ้อาหารและแนวทางการสังเกตอาการ. กรุงเทพฯ: สำนักวิชาแพทยศาสตร์.
Taylor, S. L., & Smith, A. D. (2018). Food allergy and food allergen labeling in the United States and Europe. Current Allergy and Asthma Reports, 18(12), 1–9. https://doi.org/10.1007/s11882-018-0822-3
กรมอนามัย. (2563). คู่มือการจัดการสารก่อภูมิแพ้ในอาหารสำหรับผู้ประกอบการ อาหาร. กระทรวงสาธารณสุข.
กระทรวงสาธารณสุข. (2565). รายงานสถานการณ์โรคแพ้อาหารในประเทศไทย. สำนักระบาดวิทยา.
Airbnb. (2016). What should I know about food allergies as a host of an Airbnb Experience?. https://th.airbnb.com/help/article/2654#section- heading-0
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 23, 16–20.
