นวัตกรรมการบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วม เพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน อาชีวศึกษาในการเข้าสู่โลกอาชีพ วิทยาลัยเทคนิคอุตรดิตถ์ AN INNOVATION IN EDUCATIONAL COLLABORATIVE MANAGEMENT TO ENHANCE THE COMPETENCIES OF VOCATIONAL EDUCATION STUDENTS IN ENTERING THE PROFESSIONAL WORLD AT UTTARADIT TECHNICAL COLLEGE
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพและแนวทางการบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วม เพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้เรียนอาชีวศึกษาในการเข้าสู่โลกอาชีพ วิทยาลัยเทคนิคอุตรดิตถ์ กลุ่มเป้าหมายเป็นข้าราชการครู และครูจ้างสอน จำนวน 121 คน 2) เพื่อสร้างนวัตกรรมการบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วม เพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้เรียนอาชีวศึกษาในการเข้าสู่โลกอาชีพ วิทยาลัยเทคนิคอุตรดิตถ์ โดยการสนทนากลุ่มผู้บริหารสถานศึกษา หัวหน้างาน หัวหน้าสาขาวิชาและผู้ที่เกี่ยวข้อง จำนวน 47 คน 3) เพื่อทดลองใช้นวัตกรรมการบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วม เพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้เรียนอาชีวศึกษาในการเข้าสู่โลกอาชีพ วิทยาลัยเทคนิคอุตรดิตถ์ โดยการเก็บรวบรวมข้อมูลจากแบบสอบถาม และแบบประเมินพฤติกรรมผู้เรียน จากครู จำนวน 93 คน และผู้เรียน จำนวน 336 คน และ 4) เพื่อประเมินนวัตกรรมการบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วม เพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้เรียนอาชีวศึกษาในการเข้าสู่โลกอาชีพ วิทยาลัยเทคนิคอุตรดิตถ์ โดยการสนทนากลุ่มกับกลุ่มเป้าหมายที่นำนวัตกรรมไปทดลองใช้ จำนวน 47 คน และประเมินด้วยแบบสอบถามกับผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 20 คน เพื่อประเมินความสอดคล้อง ความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของนวัตกรรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบ (t-test) และการวิเคราะห์เนื้อหาผลการวิจัย พบว่า 1) การศึกษาสภาพการบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วม มีค่าเฉลี่ยโดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.33) 2) นวัตกรรมที่สร้างขึ้นมีองค์ประกอบ 3 องค์ประกอบหลัก 5 องค์ประกอบย่อย ได้แก่ 1. การบริหารงานวิชาการ ประกอบด้วย 2 องค์ประกอบย่อย ได้แก่ 1.1 ผู้เรียน และ 1.2 หลักสูตร 2. การบริหารทรัพยากรทางการศึกษา ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบย่อย ได้แก่ 2.1 บริหารงานบุคคล (โครงสร้างการบริหารสถานศึกษา) 2.2 งบประมาณ (ต้นทุน) และ 2.3 บริหารงานบริหารทั่วไป (ทรัพยากรที่จำเป็นต้องใช้ในการจัดการเรียนการสอน) และ 3. การบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วม 3) ผลการทดลองใช้นวัตกรรม พบว่า ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน มีความคิดเห็นในภาพรวมหลังใช้นวัตกรรมฯ มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก ( = 4.44) สูงกว่าค่าเฉลี่ยก่อนใช้นวัตกรรม 4) ผลการประเมินนวัตกรรม ด้านความสอดคล้อง ความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของนวัตกรรม โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.53) เมื่อพิจารณาตามรายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ ด้านความเป็นไปได้ อยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.56)
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
参考
กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง นโยบายและจุดเน้นของ กระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566 . สืบค้น วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ.2565 จาก https://www.bic.moe.go.th/images/stories/pdf/Education_
Management_Policy of_the_Ministry_of_Education_2566_20-1-2565.pdf
ทิศนา แขมมณี. (2562). หลักสูตรฐานสมรรถนะกับบทบาทของศึกษานิเทศก์แนวใหม่. สืบค้น วันที่ 25 มกราคม 2566จาก https://kruthim.blogspot.com/2021/06/blog-post.html
นันทกิตติ แก้วกล้า. (2553). การบริหารแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์บรรณกิจ.
ปรัชญา เวสารัชช์. (2554). หลักการจัดการศึกษา. กรุงเทพฯ : ภาพพิมพ์.
พรเทพ เหมรานนท์. (2564). การบริหารแบบมีส่วนร่วมของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจันทบุรี เขต 1และเขต 2. วิทยานิพนธ์ ครุศาสตร์มหาบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
ภูมิภควัธจ์ ภูมพงศ์คชศร และไพฑูรย์ วชิรวงศ์ภิญโญ. (2562). รูปแบบนวัตกรรมการบริหารโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาชลบุรีเขต 2. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 7(1), 159-172.
รัตน์ฐาภัทร์ ธนโชติสุขสบาย. (2557). ทักษะทางวิทยาศาสตร์ของผู้บริหารที่ส่งผลต่อการบริหารแบบมีส่วนร่วมในโรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ การศึกษาดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วินัย ดิสสงค์ และถวัลย์ มาศจรัส. (2550). การบริหารโรงเรียนแบบมีส่วนร่วม . กรุงเทพฯ : ธารอักษร.
ศักดิ์ไทย สุรกิจบวร. (2557). สมรรถนะสำคัญของผู้บริหารมืออาชีพ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 6 (12), 165-183.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2553). พระราชบัญญัติ การศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2545 และ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553. กรุงเทพฯ : พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2566) . ประกาศสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา เรื่องนโยบายและจุดเน้นการปฏิบัติราชการของสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2566. สืบค้น วันที่ 5 มกราคม 2566 จาก https://www.vec.go.th/ข่าว/ข่าวประชาสัมพันธ์/รายละเอียดข่าวประชาสัมพันธ์/tabid/6276/ArticleId/40220/language/th-TH/40220.aspx
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). การวิจัยและพัฒนา
รูปแบบการพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนการสอนฐานสมรรถนะตามกรอบ
คุณวุฒิแห่งชาติ. กรุงเทพฯ : พริกหวานกราฟฟิค.
Bezdrob, M. and Sunje, A. (2014). Management innovation-designing and
testing a theoretical model. South East European Journal of Economics and Business-Special Issue ICSE Conference, 9(1), 16-29.
Cohen, J.M., & Uphoff, N.T. (1981). Rural Development Participation: Concept and Measure ForProject Design Implementation and Evaluation : Rural Development Committee Center for international Studies. New York :Cornell University Press.
Hamel, G. (2006). The Why, What , and How of Management Innovation : Harvard Business Review.
Hamel, G. (2007). The future of management. Boston : Harvard Business school press.
Volberda, H.W., A.J., Bosch, V.D. and Heij, C.V. (2013). Management Innovation : Management as Fertile Ground for Innovation. European Management Review, 10. 1-15.
