การพัฒนาเครื่องแต่งกายสตรีมุสลิมตามแนวโน้มการออกแบบแฟชั่นปี ค.ศ. 2014
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ เพื่อหาแนวทางการออกแบบเครื่องแต่งกายสตรีมุสลิมตามแนวโน้มการออกแบบแฟชั่นปี ค.ศ. 2014 และเพื่อพัฒนาลวดลายผ้าบาติกจำนวน 3 ลายและเครื่องแต่งกายสตรีมุสลิมจำนวน 3 ชุด ให้สามารถใช้ในชีวิตประจำวัน เป็นการวิจัยแบบการพัฒนาทดลอง (Experimental Development) โดยการนำความรู้และประสบการณ์ด้านการออกแบบแฟชั่นและสิ่งทอ พัฒนาลวดลายผ้าและเครื่องแต่งกาย ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive Sampling) สมาชิกในกลุ่มผู้ผลิตจำนวน 10 คน เครื่องมือการวิจัยแบบสัมภาษณ์ รวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์จากผู้ผลิตและผู้บริโภค รวมทั้งศึกษาข้อมูลจากเอกสาร ตำราที่เกี่ยวกับการแต่งกายของสตรีมุสลิม นำมาวิเคราะห์ข้อมูลและเขียนบรรยายเชิงพรรณนาความ จากนั้นทำการออกแบบลวดลายผ้าและออกแบบเครื่องแต่งกายสตรีมุสลิมตามขั้นตอนการออกแบบเครื่องแต่งกายตามลำดับ โดยใช้พื้นที่ศึกษากลุ่มวิสาหกิจชุมชนกลุ่มเก๋บาติก ตำบลสะเตง อำเภอเมือง จังหวัดยะลา ผลการวิจัยพบว่า การแต่งกายของสตรีมุสลิมมีวิถีการแต่งกายตามหลักการศาสนาอิสลามที่ต้องปกปิดมิดชิดและมีฮิญาบสวมใส่เป็นเอกลักษณ์ การสวมใส่ฮิญาบหรือผ้าที่ใช้คลุมศีรษะ สวมใส่ด้วยความศรัทธาในพระผู้เป็นเจ้าและการสวมใส่ตามสมัยนิยมถ้าหากมีลวดลายจะไม่มีลายสัตว์ ลายผ้านิยมใช้ลายเถาวัลย์ ใบไม้ และดอกไม้ จากการวิจัยได้สร้างลวดลายผ้าตามความต้องการของผู้ผลิตและผู้บริโภค เพื่อใช้ผลิตลวดลายผ้าจำนวน 3 ลาย ได้แก่ ลาย Watercolor Florals ลาย Heirloom Modern ลาย Weathered Florals และสร้างต้นแบบเครื่องแต่งกายสตรีมุสลิมจำนวน 3 ชุด ได้แก่ เครื่องแต่งกายลำลอง (Casual Wear) เครื่องแต่งกายชุดทำงาน (Business Wear) เครื่องแต่งกายชุดงานเลี้ยงสังสรรค์ (Party Wear) ทั้งลวดลายและต้นแบบเครื่องแต่งกายมีแนวโน้มการออกแบบแฟชั่นปี ค.ศ.2014 ซึ่งสตรีมุสลิมสามารถใช้ได้ในชีวิตประจำวัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
นฤมล ปิ่นวิศุทธิ์. (2555). สร้างสรรค์งานศิลปะ บนผืนผ้า (มัดย้อม-บาติก). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
พัดชา (เสนาณรงค์) อุทิศวรรณกุล. (2550). เอกสารประกอบการสอน Fashion Illustration. กรุงเทพฯ : คณะศิลปกรรม
ศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ยุพินศรี สายทอง. (2553). ปาเต๊ะ : เทคนิคการออกแบบลวดลายบนสิ่งทอ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
สาคร คันธโชติ. (2528). การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
เสาวนีย์ จิตต์หมวด. (2531). กลุ่มชาติพันธุ์ : ชาวไทยมุสลิม. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ : กองทุนสง่ารุจิระอัมพร.
ดารีน. วันฮิญาบโลก. นิตยาสารวาไรตี้ สื่อสัมพันธ์ของครอบครัวมุสลิม นิสาวาไรตี้. 14 (137).
วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี. ฮิญาบ. สืบค้นเมื่อ 29 พฤษภาคม 2556, จาก https://th.wikipedia.org/wiki/ฮิญาบ.
วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี. (28 ตุลาคม 2557). แฟชั่น. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2559 จาก https://th.wikipedia.org/wiki/
แฟชั่น.
สุชาติ เศรษฐมาลินี. บทบาทมุสลิมะฮ์ในโลกที่เปลี่ยนแปลงและสังคมที่เปลี่ยนไป. บทความเรื่องสถาบันศาสนาวัฒนธรรมและ
สันติภาพมหาวิทยาลัยพายัพเชียงใหม่. สืบค้นเมื่อ 15 ธันวาคม 2556, จาก
www.islamhouse.muslimthaipost.com
อับดุลฆอนี บุญมาเลิศ.(2558).การแต่งกายของมุสลิมะฮ์. สืบค้นเมื่อ 20เมษายน 2561จากwww.islammore.com/view/940
อลิสา หะสาเมาะ. (2552). อัตลักษณ์ของชุมชนมุสลิมในตำบลรือเสาะออก : ภาคใต้ของประเทศไทย. วารสารวิชาการคณะ
มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 5(2), 203-230.
ฮัยยาตี ตวนบอส และคณะ ฮิญาบ : วิธีการสร้างลวดลายผ้าคลุมผมแบบสมัยนิยม กรณีศึกษา กลุ่มสตรี ชุมชนบ้านบูเกะกือจิ
ตำบลบูกิต อำเภอเจาะไอร้อง จังหวัดนราธิวาส. มหาวิทยาลัยราชภัฏ, นครศรีธรรมราช.