การศึกษารูปแบบการปรับเปลี่ยนซ่อมแซมที่อยู่อาศัยหลังเกิดแผ่นดินไหว กรณีศึกษา ต.บ้านทรายขาว อ.พาน จ.เชียงราย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ได้ทำการศึกษาและรวบรวมข้อมูลลักษณะกายภาพของที่อยู่อาศัยภายหลังเหตุการณ์ภัยพิบัติแผ่นดินไหว จังหวัดเชียงราย โดยมุ่งเน้นไปที่การศึกษาลักษณะของอาคารและการใช้งานที่เกิดขึ้นของบ้านเรือนที่ได้รับปรับเปลี่ยนซ่อมแซม อันเนื่องมากจากกระบวนการเรียนรู้ร่วมของช่างท้องถิ่นและเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เนื่องจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวขนาด 6.3 ริกเตอร์ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งมีจุดศูนย์กลางที่ อ.แม่ลาว จ.เชียงราย จากความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อบ้านเรือนผู้ประสบภัย ทำให้เกิดความร่วมมือจากหลายหน่วยงานในการร่วมซ่อมแซม ฟื้นฟูและถ่ายทอดความรู้สู่ท้องถิ่น จึงนำไปสู่การศึกษาเพื่อเป็นกรอบแนวคิดในซ่อมแซมฟื้นฟูที่อยู่อาศัย เพื่อพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ภัยพิบัติแผ่นดินไหวที่มีโอกาสเกิดขึ้นอีกในอนาคต จากการลงพื้นที่ภาคสนามในพื้นที่ ต.บ้านทรายขาว อ.พาน จ.เชียงราย และจากการเก็บข้อมูลบ้านตัวอย่างเพื่อทำการสัมภาษณ์เชิงโครงสร้าง ได้นำไปสู่ผลการศึกษาคือ บ้านพักอาศัยที่ได้รับผลกระทบนั้นภายใต้งบประมาณที่จำกัดทำให้ชาวบ้านส่วนหนึ่งเลือกที่จะปรับปรุงบ้านด้วยตนเองร่วมกับช่างจากในพื้นที่ โดยการปรับปรุงบ้านเป็นไปตามระดับความเสียหายที่เกิดขึ้นดังนี้คือ 1) ความเสียหายด้านโครงสร้าง เช่น เสา คาน พังทลาย ทำการซ่อมแซมโดยใช้ช่างในท้องที่ทำการเจาะใส่เหล็ก เทเสาใหม่ หรือยื้อร้ายตำแหน่งของอาคารแล้วสร้างใหม่ในบริเวณใกล้กัน 2) ความเสียหายของพื้น ผนัง และวัสดุหลังคา ซ่อมแซมด้วยเจ้าของบ้านเองร่วมกับช่างในชุมชนด้วยวิธีการอุด และฉาบ หรือเปลี่ยนวัสดุใหม่ เช่น แผ่นมุงหลังคา 3) ความเสียหายของทั้งอาคารที่ประเมินแล้วว่าไม่สามารถซ่อมแซมได้ ลักษณะทางกายภาพเกิดขึ้นนั้นมีการคงรูปแบบ การใช้งานและวัสดุของบ้านเดิมไว้ โดยมีการปรับใช้วัสดุและโครงสร้างที่สร้างเสริมความปลอดภัยมากขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ระยะเร่งด่วน 3 เดือนแห่งการบูรณาการความร่วมมือเพื่อการรับมือกับแผ่นดินไหว จังหวัดเชียงราย. เชียงใหม่ :
หจก.วนิดาการพิมพ์.
ฐิตยา สารฤทธิ์. (2561). Self-Extensional Space in Relocated Housing After 2004 Indean Ocean Tsunami: Case
Study Namkem Community, PhangNga, Thailand. Journal of Disaster Research, 13(1), 168-176.
เป็นหนึ่ง วานิชชัย. (2557). สัมภาษณ์พิเศษ รศ.ดร.เป็นหนึ่ง วานิชชัย ประธานคณะอนุกรรมการ สาขาผลกระทบจาก
แผ่นดินไหว และแรงลม วสท. วิศวกรรมสาร. 67(2), 85-90.
สาวิตรี ศรีสวัสดิ์ และระวิวรรณ โอฬารรัตน์มณี. (2559). การถอดบทเรียนภูมิปัญญาการปรับตัวของเรือนพื้นถิ่นไทใหญ่บ้านแม่
สาม-แลบจังหวัดแม่ฮ่องสอน.
วารสารวิชาการประจำคณะสถาปัตกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 30(2016),
33-53.
สำนักเฝ้าระวังแผ่นดินไหว กรมอุตุนิยมวิทยา. (2559). รายงานการเกิดแผนดินไหวบริเวณประเทศไทย และ
พื้นที่ใกล้เคียง เดือนเมษายน พ.ศ. 2559. สืบค้นเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2561, จากhttp://www.earthquake.tmd.go.th
เอกชัย กิตติวรากูล ; ประดิษฐ์ เจียรกุลประเสริฐ ; ปิยะวัฒน์ วุฒิชัยกิจเจริญ. (ตุลาคม 2557).
การประเมินความเสียหายและการ
ซ่อมแซมบ้านที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว จังหวัดเชียงราย กรณีศึกษา ดงลานโมเดล. การประชุมวิชาการคอนกรีตประจำปี ครั้งที่ 10. สืบค้นเมื่อ 1 สิงหาคม 2561, จาก https://www.researchgate.net
เอกวิทย์ ณ ถลาง และคณะ. (2546). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการจัดการความรู้. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์อมรินทร์.
อมร พิมานมาศ. (2557). วิเคราะห์ 5 สาเหตุหลัก โครงสร้างเสียหายจาก เหตุแผ่นดินไหวเชียงราย. วิศวกรรมสาร, 67(3), 47-49.
อมรา สุนทรธาดา. (2557). การฟื้นตัวของชาวเชียงรายหลังแผ่นดินไหวครั้งรุนแรงที่สุดในไทย. ประชากรและการพัฒนา,34(6), 6-7.