การออกแบบตราสินค้าเพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์สินค้าเกษตรอินทรีย์ประเภทชาใบข้าวหอม มะลิไทยสุวรรณ จังหวัดร้อยเอ็ด

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ศึกษาว่าการออกแบบกราฟิกสามารถเชื่อมโยงผลิตภัณฑ์ในท้องถิ่นกับตลาดโลกได้อย่างไรโดยการพัฒนาแบรนด์ (Underwood, Klein, and Burke, 2001) สำหรับผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรในร้อยเอ็ดประเทศไทย กรณีศึกษา “วิสาหกิจชุมชนกลุ่มส่งเสริมอาชีพบ้านเหม้า” กลยุทธ์การตลาดได้พัฒนาขึ้นสำหรับข้าวอินทรีย์และผัก ผลิตภัณฑ์เด่นของ “กลุ่มบ้านเหมา” คือชาใบข้าวหอมมะลิไทยที่เรียกว่า“ ไทยสุวรรณ” ซึ่งมีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์จากข้าวที่ปลูกในพื้นที่จังหวัดร้อยเอ็ด ซึ่งภูมิภาคนี้ได้รับการพัฒนาจากในอดีตเป็นพื้นที่ที่แห้งแล้งจนประสบความสำเร็จในการพัฒนาทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืนเพิ่มโอกาสให้แก่ชุมชนที่ขยายการขายในตลาดโลก

              การออกแบบกราฟิกมีความสำคัญอย่างยิ่ง การสร้างโลโก้ที่เป็นเอกลักษณ์ของผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นนี้อย่างเหมาะสม การวิจัยนี้ระบุ “ปัจจัยของการออกแบบโลโก้”: เกณฑ์ในการพิจารณาการออกแบบที่ส่งเสริมผลิตภัณฑ์ชุมชน การประชุมเชิงปฏิบัติการจัดตั้งขึ้นเพื่อร่วมมือของท้องถิ่นจากกลุ่มส่งเสริมอาชีพบ้านเหม้าจังหวัดร้อยเอ็ดกับการออกแบบตราสินค้าของนิสิตสาขานฤมิตศิลป์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผังเมืองและนฤมิตศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ในการออกแบบตราสินค้าเพื่อเป็นการยกระดับผลิตภัณฑ์เกษตรอินทรีย์ของชาวนาในชุมชนให้ออกสู่ท้องตลาดที่กว้างขึ้น การออกแบบตราสินค้าโดยนิสิต 23 คน มี 23 รูปแบบตราสินค้า เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่าสำหรับการออกแบบตราสินค้า 23 แบบ กลุ่มเป้าหมายคือกลุ่มผู้บริโภคผลิตภัณฑ์เกษตรอินทรีย์จำนวน 200 คนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย

            ผลการศึกษาพบว่าโลโก้ที่นิยมมากที่สุดจากการออกแบบ “ชาใบข้าวหอมมะลิไทยสุวรรณ” สิ่งนี้รวมถึงการออกแบบรายละเอียดด้วยสี แบบอักษรและภาพประกอบที่สะท้อนถึงสไตล์และการรับรู้ของผลิตภัณฑ์ธรรมชาติโดยชุมชนท้องถิ่น