การบริหารจัดการเส้นทางท่องเที่ยวแหล่งมรดกโลก อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย และอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษาศิลปะสุโขทัย ทั้งสภาพภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ รูปแบบศิลปะ การรับ-ส่งอิทธิพลทางศิลปะ กระบวนการอนุรักษ์ ในภาพรวม เพื่อออกแบบเส้นทาง และการบริหารจัดการเส้นทางท่องเที่ยว ในบริบทของอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ศรีสัชนาลัย และกำแพงเพชรอาณาจักรสุโขทัย เป็นยุคสมัยที่งานศิลปะมีความงดงามเป็นเลิศ ทรงคุณค่า และมีความเป็นเอกลักษณ์ สมัยหนึ่ง เกิดขึ้นในช่วงพุทธศตวรรษที่ 19 บริเวณพื้นที่ภาคเหนือตอนล่างของประเทศไทยในปัจจุบัน มีศูนย์กลางอยู่ที่กรุงสุโขทัย โดยมีเมืองศรีสัชนาลัย พิษณุโลก และกำแพงเพชร เป็นเมืองบริวาร อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ศรีสัชนาลัย และกำแพงเพชร ได้ถูกประกาศขึ้นบัญชีเป็นมรดกโลก ในกลุ่มศิลปะสุโขทัย เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2536 อันนับเป็นกลุ่มอุทยานประวัติศาสตร์ ที่มีขนาดพื้นที่เชื่อมต่อกว้างขวางมากที่สุดของประเทศไทย อีกทั้งได้รับการบูรณะตามกระบวนการอนุรักษ์ รวมถึงการบริหารจัดการการท่องเที่ยวในเขตพื้นที่ของอุทยานประวัติศาสตร์ และโบราณสถานที่อยู่ในบริบท โดยสำนักศิลปากรที่ 6 หน่วยศิลปากรที่ 3 กรมศิลปากร เป็นหน่วยงานหลัก อันส่งเสริม และสนับสนุนให้อุทยานประวัติศาสตร์ทั้ง 3 แห่งนี้ ได้รับความสนใจในด้านการศึกษาประวัติศาสตร์ศิลปะ และการท่องเที่ยว เป็นอย่างมาก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
บวรเวท รุ่งรุจี และคณะ. (2525). รายงานสรุปผลการวิจัยการขุดค้นทางโบราณคดี ปีพุทธศักราช 2520-2525.
(อัดสำเนาเย็บเล่ม). โครงการอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย.
มงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. (2526). เที่ยวเมืองพระร่วง. กรุงเทพฯ: องค์การค้าของคุรุสภา.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2545). การวิเคราะห์ข้อมูลจากการขุดค้นทางโบราณคดีร่วมกับข้อมูลด้านศิลาจารึก และประวัติศาสตร์
ศิลปะสมัยสุโขทัย. รายงานวิจัยเสนอต่อสำนักงานสภาวิจัยแห่งชาติ.
ศิลปากร, กรม. (2512). รายงานการสำรวจและขุดแต่งโบราณวัตถุสถานเมืองเก่าสุโขทัย พ.ศ. 2508-2512. คณะกรรมการ
ปรับปรุงบูรณะโบราณสถาน จังหวัดสุโขทัย และจังหวัดกำแพงเพชร.
ศิลปากร, สำนักโบราณคดี. (2546). นำชมอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ศรีสัชนาลัย กำแพงเพชร. (พิมพ์ครั้งที่ 2). สุโขทัย:
วิทยาคอมพิวเตอร์-ออฟเซท.
ศิลปากร, สำนักโบราณคดี. (2535). ทำเนียบโบราณสถานอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ:
สำนักพิมพ์สมาพันธ์.
ศิลปากร, สำนักโบราณคดี. (2531). ทำเนียบโบราณสถานอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย. เอกสารกองโบราณคดี
หมายเลข 8/2530.
สันติ เล็กสุขุม. (2548). รวมบทความ มุมมอง ความคิด และความหมาย งานช่างไทยโบราณ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์
เมืองโบราณ.
สันติ เล็กสุขุม. (2557). ประวัติศาสตร์ศิลปะไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เมืองโบราณ.
สันติ เล็กสุขุม. (2549). ศิลปะล้านนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เมืองโบราณ.
สันติ เล็กสุขุม. (2549). ศิลปะสุโขทัย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เมืองโบราณ.
สุวิทย์ จิระมณี. (2544). แหล่งโบราณสถานกับการท่องเที่ยว เอกสารโครงการอบรมมัคคุเทศก์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). ชลบุรี:
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุภัทรดิศ ดิศกุล, หม่อมเจ้า. ศิลปสุโขทัย. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการฝ่ายวัฒนธรรมของคณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยการศึกษา
วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมสหประชาชาติ, ม.ป.พ.
อนัสพงษ์ ไกรเกรียงศรี. (2559). การสันนิษฐานรูปแบบทางสถาปัตยกรรม ปรางค์ปู่จ่า ตำบลนาเชิงคีรี อำเภอคีรีมาศ
จังหวัดสุโขทัย.