ทุนทางวัฒนธรรมจังหวัดขอนแก่นสู่ผลิตภัณฑ์นวัตศิลป์เชิงพาณิชย์
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยทุนทางวัฒนธรรมจังหวัดขอนแก่นสู่ผลิตภัณฑ์นวัตศิลป์เชิงพาณิชย์มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาข้อมูลและวิเคราะห์ทุนทางวัฒนธรรมจังหวัดขอนแก่นที่มีความเป็นไปได้สู่การถอดอัตลักษณ์ 2. เพื่อบูรณาการนวัตกรรมร่วมกับทุนทางวัฒนธรรมจังหวัดขอนแก่นสู่การออกแบบผลิตภัณฑ์นวัตศิลป์เชิงพาณิชย์ 3. เพื่อประเมินความพึงพอใจของกลุ่มผู้ผลิตและผู้บริโภคที่มีต่อผลิตภัณฑ์นวัตศิลป์จังหวัดขอนแก่น จากการศึกษาและสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญด้านทุนทางวัฒนธรรมจังหวัดขอนแก่น พบว่าศิลปะการแสดงหนังประโมทัยจังหวัดขอนแก่น เป็นทุนทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้มีองค์ความรู้ที่ผสมผสาน 3 ด้าน ได้แก่ ด้านศิลปะการแสดง ด้านวรรณกรรมพื้นบ้าน และด้านงานช่างฝีมือดั้งเดิม จึงเหมาะสมที่จะนำองค์ความรู้ไปใช้ในต่อยอดเชิงพาณิชย์ โดยผลการวิจัยพบว่าศิลปะการแสดงหนังประโมทัยจังหวัดขอนแก่นสามารถถอดอัตลักษณ์ ได้ 2 กลุ่ม คือ ค่าสีหลักจำนวน 13 สี และแม่ลายฉลุจำนวน 9 ลาย จากนั้นออกแบบลวดลายผ้าด้วยกระบวนการ HUBRC และทฤษฎีสามเหลี่ยมด้านเท่า (Triaxial Blend) ได้ลวดลายผ้าใหม่จำนวน 48 ลาย โดยให้ผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์ พิจารณาคัดเลือกลวดลายผ้า 12 ลาย ที่สะท้อนถึงศิลปะการแสดงหนังประโมทัยจังหวัดขอนแก่นนำไปใช้ออกแบบผลิตภัณฑ์ นวัตศิลป์เชิงพาณิชย์ จากนั้นผู้วิจัยทำการผลิตต้นแบบเครื่องแต่งกายสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีจำนวน 4 ชุด และประเมินความพึงพอใจโดยกลุ่มตัวอย่าง พบว่าด้านรูปแบบมีความพึงพอใจในระดับมากมีค่าเฉลี่ย 4.39 และ 4.44 ด้านประโยชน์ใช้สอยมีความพึงพอใจในระดับมากที่สุดมีค่าเฉลี่ย 4.64 และ 4.66 และด้านวัสดุและการผลิตความพึงพอใจในระดับมากที่สุดมีค่าเฉลี่ย 4.71 และ 4.61
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จอห์น ฮาวกินส์. (2552). The Creative Economy : How People Make Money from Ideas. (คุณากร วาณิชย์
วิรุฬห์, ผู้แปล). กรุงเทพมหานคร : อัมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิง.
เจียมจิต เผือกศรี. (2546). การออกแบบเสื้อ1. กรุงเทพมหานคร : ศูนย์สงเสริมวิชาการ.
ชุมเดช เดซภิมล. (2531). การศึกษาเรื่องหนังปะโมทัยในจังหวัดร้อยเอ็ด. ปริญญานิพนธ์ ศศ.ม. (สาขาวิชาไทยคดีศึกษา)
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, มหาสารคาม.
ดารา ทีปะปาล. (2542). พฤติกรรมผู้บริโภค. กรุงเทพฯ: รุ่งเรืองสาส์นการพิมพ์.
พระมหาสมัฤทธิ์ อทิธิญาโณ. (2550). จริยธรรมที่ปรากฏในหนังตะลุงอีสาน: กรณีศึกษาบ้านสระแก้ว ตำบลบ้านฝาง อำเภอ
บ้านฝาง จังหวัดขอนแก่น. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. สาขา
พระพุทธศาสนา.
ยุทธ ไกยวรรณ์. (2545). พื้นฐานการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่4). กรุงเทพมหานคร : สุวีริยาสาส์น.
วิโรฆ ศรีสุโร. (2536). สิมอีสาน. กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิโตโยต้า.
สังวาล ผ่องแผ้ว. (21 พฤศจิกายน 2563) สัมภาษณ์. ศิลปินมรดกอีสานปี 2553. บ้านหนองเรือง. จังหวัดขอนแก่น.
สินีนาฏ รามฤทธิ์. (2562). การพัฒนาอัตลักษณ์ผ้าไหมบุรีรัมย์สู่การออกแบบผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์. วารสารมุนษย์สังคมสาร (มมส). 17 (2),21- 40.
สุวิทย์ ธีรศาศวัต. (2543). ประวัติศาสตร์ลาว. กรุงเทพมหานคร : สร้างสรรค์.
อรัญ วานิชกร. (2559). การออกแบบผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.