จิตรกรรมเรื่องสัตว์น้ำในสมุดภาพไตรภูมิ
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของการวิจัยเรื่อง สัตว์น้ำในสมุดภาพไตรภูมิ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษารูปแบบของสัตว์น้ำในสมุดภาพไตรภูมิจากแหล่งน้ำตามธรรมชาติและที่เป็นจินตนาการของช่าง และเพื่อตีความจิตรกรรมรูปสัตว์น้ำในสมุดภาพไตรภูมิในเชิงสัญลักษณ์และความหมายแฝง โดยการศึกษาจะศึกษาเปรียบเทียบจิตรกรรมเฉพาะสัตว์น้ำในสมุดภาพไตรภูมิฉบับกรุงศรีอยุธยาและสมุดภาพไตรภูมิฉบับกรุงศรีธนบุรีร่วมกับวรรณกรรมเรื่อง “ไตรภูมิฉบับกรุงศรีอยุธยา” ในตอนที่กล่าวถึงสัตว์น้ำ ต่าง ๆ เพื่อค้นหาความหมายแฝงที่มีอยู่ในภาพ ทั้งนี้เนื่องจากการพื้นที่ของสมุดไทยค่อนข้างจำกัด ช่างจึงเขียนด้วยความรวบรัดและได้ใจความมากที่สุด โดยคัดสรรภาพที่สามารถสื่อสารความหมายได้ดีมาบรรจุลงไปในแต่ละฉากแต่ละตอนของเรื่อง ความสำคัญของการศึกษาจึงเป็นการศึกษาความคิดสร้างสรรค์ของช่างที่สร้างสรรค์จิตรกรรมเกี่ยวกับสัตว์น้ำได้อย่างหลากหลายรวมถึงสัตว์นรก อันเป็นจินตนาการที่ช่างแสดงออกได้อย่างน่าสนใจ ผู้วิจัยสามารถจำแนกรูปแบบของจิตรกรรมเรื่องสัตว์น้ำในสมุดภาพไตรภูมิได้ 2 ลักษณะคือ 1. สัตว์น้ำอย่างสามัญ จะปรากฏในแหล่งน้ำที่ใกล้ชิดฝั่งลักษณะของสัตว์เหล่านี้จะเป็นที่รู้จักและอ้างอิงได้กับสัตว์น้ำตามธรรมชาติ และ 2. สัตว์น้ำที่มีลักษณะพิเศษตามจินตนาการหรือสัตว์ผสมตามแบบอย่างสัตว์หิมพานต์จะปรากฏในมหาสมุทรที่ไกลฝั่งมีการแสดงภาพคลื่นที่รุนแรง เป็นแหล่งรวมสัตว์น้ำที่มีลักษณะพิเศษสัตว์ เป็นการสะท้อนระยะทางไกลของมหาสมุทร สำหรับภาพสัตว์นรกที่อาศัยอยู่ในน้ำเป็นภาพเหนือความจริงที่ช่างถ่ายทอดให้แสดงออกถึงความน่ากลัว ด้วยโครงสร้างขององค์ประกอบและการใช้สี ซึ่งสะท้อนความคิดสร้างสรรค์ในลักษณะที่เป็นไปตามวรรณกรรม เป็นการจำลองภาพที่เป็นนามธรรมให้เกิดเป็นรูปธรรมขึ้นมา ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นสัตว์น้ำประเภทใดก็ตามล้วนสื่อสารความหมายกับองค์ประกอบโดยรวมของภาพทั้งสิ้น เป็นภาษาภาพที่ทำให้ผู้ศึกษาสมุดภาพไตรภูมิเกิดความเข้าใจความหมายมากยิ่งขึ้น.
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2554). ไตรภูมิเอกสารจากหอสมุดแห่งชาติกรุงปารีส. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร
เจตนา นาควัชระ. (2560). ทฤษฎีกับการวิจารณ์ศิลปะ : ทัศนะของนักวิชาการไทย. ปทุมธานี: สำนักพิมพ์นาคร
ชลูด นิ่มเสมอ. (2544). องค์ประกอบของศิลปะ. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพาณิชย์.
_____________. (2532). การเข้าถึงศิลปะในงานจิตรกรรมไทย. กรุงเทพฯ: บริษัทอมรินทร์ พริ้นติ้ง กรุ๊พ จำกัด
รุ่งโรจน์ ภิรมย์อนุกูล. (2552). การศึกษาเชิงวิเคราะห์ที่มาของสมุดภาพไตรภูมิ วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต
สาขาวิชาโบราณคดีสมัยประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักนายกรัฐมนตรี, คณะกรรมการพิจารณาและจัดพิมพ์เอกสารทางประวัติศาสตร์. (2525). สมุดภาพไตรภูมิ
บุราณฉบับกรุงธนบุรี. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากรอนุญาตให้สำนักนายกรัฐมนตรีจัดพิมพ์.
ธัญญา สังขพันธนานนท์. (2560). “ใช่เพียงเดรัจฉาน: สัตวศึกษาในมุมมองของการวิจารณ์เชิงนิเวศ”. ทฤษฎีกับการ
วิจารณ์ศิลปะ : ทัศนะของนักวิชาการไทย. ปทุมธานี: สำนักพิมพ์นาคร.
นฤมล ศิลปะชัยศรี. (2560). “แผ่นทองคำรูปสัตว์หิมพานต์ในกรุพระปรางค์วัดมหาธาตุ วัดราชบูรณะ จังหวัด
พระนครศรีอยุธยา” หน้าจั่ว ว่าด้วยประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม และสถาปัตยกรรมไทย.
ฉบับที่ 14 มกราคม-ธันวาคม 2560 หน้า 44-59.
พิมพ์วดี เอื้อมธุรพจน์. (2556). “แนวคิดรูปแบบของไทย ผ่านภูเขาแห่งความศรัทธาตามรอยการวิเคราะห์ของ
เพลโต”. หน้าจั่ว ว่าด้วยประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม และสถาปัตยกรรมไทย. ฉบับที่ 9 (กันยายน 2555-
สิงหาคม 2556) หน้า 265-301.
วรารัชต์ มหามนตรี. (2557). โลกทัศน์ของคนไทยจากภาษิต. พิษณุโลก: คณะมนุษยศาสตร์, มหาวิทยาลัยนเรศวร
ศิลป์ พีระศรี. (2487). ทฤษฎีแห่งองค์ประกอบ. พระนคร: กรมศิลปากร.
เศวตราภรณ์ ไอศุริยเอกสกุล. (2561). ภาษาภาพในนิยายภาพไร้ตัวอักษร ของ ฟรองส์ มาเซอรีล. (ปริญญานิพนธ์
มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
หอสมุดแห่งชาติ, กรมศิลปากร. (2542). สมุดภาพไตรภูมิฉบับกรุงศรีอยุธยา-ฉบับกรุงธนบุรี เล่ม 1. กรุงเทพฯ :
กรมศิลปากร.
_____________. (2542). สมุดภาพไตรภูมิฉบับกรุงศรีอยุธยา-ฉบับกรุงธนบุรี เล่ม 2. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร.