แนวทางการพัฒนาโครงข่ายทางเดินเท้า เทศบาลเมืองเมืองปัก อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา

Main Article Content

ชาตรี ควบพิมาย
นิตยา พัดเกาะ
อดุลย์ วิสุทธิพิพัฒน์สกุล

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพและสภาพปัญหาของโครงข่ายทางเดินเท้าของพื้นที่ในย่านที่อยู่อาศัยหนาแน่นมากและย่านที่อยู่อาศัยหนาแน่นปานกลาง รวมถึงสภาพปัญหาของโครงข่ายทางเดินเท้า เพื่อนำมาสรุปเป็นแนวทางเสนอแนะการพัฒนาโครงข่ายและรูปแบบทางเดินเท้าที่เหมาะสมของพื้นที่โดยมีเครื่องมือในการวิจัยคือ  การสำรวจการสังเกตการณ์สภาพพื้นที่และสภาพโครงข่ายทางเดินเท้า ศึกษาข้อมูลเชิงพื้นที่ในระดับทุติยภูมิ ภาพถ่ายดาวเทียม และข้อมูลระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ ผลการศึกษาพบว่าโครงข่ายทางเดินเท้าของพื้นที่ศึกษาในปัจจุบันไม่สามารถใช้งานได้อย่างเต็มศักยภาพ และพบว่าทางเดินเท้ามีสภาพปัญหาถูกรุกล้ำจากกิจกรรมประเภทการค้าขาย และอุปกรณ์ประกอบถนนที่ขาดการจัดการให้เป็นระเบียบ การดัดแปลงต่อเติมอาคารที่รุกล้ำทางเดินเท้า พื้นผิวทางเดินเท้าเกิดการชำรุด ขาดความร่มรื่นและองค์ประกอบของทางเดินเท้าที่ไม่เหมาะสม รวมถึงทางเดินเท้าที่ไม่คำนึงถึงผู้พิการ ผู้สูงวัย และเด็ก สรุปผลการวิจัยโครงข่ายทางเดินเท้าในพื้นที่ศึกษาขาดการเชื่อมต่อ อีกทั้งยังเป็นชุมชนเก่าแก่ที่มีความหนาแน่นของอาคารบ้านเรือนจึงไม่สามารถขยายโครงข่ายถนนได้ ทางผู้วิจัยได้เสนอแนะแนวทางในการแก้ไขปัญหาโดยการพัฒนาและแก้ปัญหาใน 4 ด้านหลักคือ 1) การพัฒนารูปแบบทางเท้าที่เหมาะสมกับย่านที่อยู่อาศัยแต่ละระดับความหนาแน่น 2) การเชื่อมต่อโครงข่ายทางเท้าในจุดที่ขาดหาย 3) การปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกประกอบทางเท้า และ 4) การวางแผนพัฒนาโครงข่ายเพื่อรองรับความต้องการในอนาคต

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมโยธาธิการและผังเมือง. (2564). คู่มือการออกแบบทางเดินเท้าเพื่อทุกคน. กรุงเทพฯ: กระทรวงมหาดไทย.

เทศบาลเมืองเมืองปัก. (2566). รายงานสรุปการพัฒนาเมืองประจำปีงบประมาณ 2566. นครราชสีมา: สำนักงานเทศบาล

เมืองเมืองปัก

ณัฏฐาศักดิ์ ทิษฏิญาณิณ และดลินา อมรเหมานนท์. (2566) การศึกษาวิเคราะห์ระบบการสัญจรทางเท้าและสภาพแวดล้อม

ทางกายภาพของเส้นทางในเมืองย่านตาขาว จังหวัดตรัง. วารสารวิชาการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สจล., 36(1),

-78.

ปุณยนุช รุธิรโก.(2563). แนวทางการพัฒนาเมืองให้เอื้อต่อการเดินเท้าในชีวิตประจำวันในเมืองหาดใหญ่. วารสารหาดใหญ่

วิชาการ สืบค้นเมื่อ 6 พฤษภาคม 2568, จาก

https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ HatyaiAcademicJournal/issue/view/16555

พนิต ภู่จินดา. (2563). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ โครงการศึกษาแนวทางการออกแบบพื้นที่สาธารณะด้วยกระบวนการ

ทดลองและรูปแบบการใช้งานพื้นที่ เพื่อส่งเสริมสุขภาวะที่ดีในบริบทเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุน

การสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).

พลเดช เชาวรัตน์ และเมธี พิริยการนนท์. (2556). การส่งเสริมการเดินเท้าเพื่อสุขภาพและสิ่งแวดล้อมในชุมชนเมือง.

กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยและพัฒนาแห่งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.

พีรดล แก้วลาย. (2561). เมืองเดินได้ เมืองเดินดี: เกณฑ์การออกแบบและแนวทางการพัฒนาทางเท้าในย่านพาณิชยกรรม.

กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

มูลนิธิเมือง. (2561). ทางเท้าที่ดีควรเป็นอย่างไร?การศึกษาปัญหาทางเท้าในกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: มูลนิธิเมืองเพื่อ

ชีวิต.

วรเกษม สันติมนตรี. (2556). อิทธิพลของสภาพแวดล้อมชุมชนเมืองต่อพฤติกรรมการเดินทางโดยไม่ใช้เครื่องยนต์ใน

กรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง

มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.). (2562). การสร้างเมืองเดินได้เพื่อสุขภาวะ. กรุงเทพฯ: สำนักงาน.

สำนักงานโยธาธิการและผังเมือง. (2560). คู่มือการใช้ประโยชน์ที่ดินตามผังเมืองรวม. กรุงเทพฯ: กระทรวงมหาดไทย.

Newman, P. and Kenworthy, J. (1999). Sustainability and Cities: Overcoming Automobile Dependence.

Washington, DC: Island Press

Speck, J. (2018). Walkable City Rules: 101 Steps to Making Better Places. Washington, DC: Island Press