การจัดการการพัฒนาที่ยั่งยืนการออกแบบแฟชั่นเชิงนวัตกรรมผ้าปักชาวเหยา เทศมณฑลหลงเซิง เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง สาธารณรัฐประชาชนจีน

บทคัดย่อ

        วัตถุประสงค์ของการวิจัยคือ 1. ศึกษาประวัติพัฒนาการและนวัตกรรมการปักเหยาในการออกแบบแฟชั่นเชิงนวัตกรรม เทศมณฑลหลงเซิง เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง สาธารณรัฐประชาชนจีน 2. ศึกษาวิเคราะห์ปัจจัยด้านต่าง ๆ ที่พัฒนาการ
ปักเหยาในการออกแบบแฟชั่นเชิงนวัตกรรมให้ยั่งยืน 3. เสนอรูปแบบการจัดการพัฒนาที่ยั่งยืนในการออกแบบแฟชั่นเชิงนวัตกรรม เทศมณฑลหลงเซิง เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง สาธารณรัฐประชาชนจีน ผู้วิจัยใช้วิธีการผสมผสานระหว่างวิธีการเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ เลือกกลุ่มประชากรเจ้าหน้าที่รัฐ ศิลปินผู้สร้างสรรค์ ผู้นำชุมชน นักวิชาการ และนักศึกษา รวม 150 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย  ผู้วิจัยเลือกเครื่องมือแบบสอบถามโดยศิลปินและผู้นำชุมชน โดดเด่นที่สุดในระดับ "มากที่สุด" ส่วนกลุ่มที่เหลืออยู่ในระดับ "มาก" ผลการศึกษาเรื่องประวัติศาสตร์และพัฒนาการของผ้าปักเหยา มีเอกสารและตำนานที่กล่าวเริ่มแรกของผ้าปักใช้เพื่อตกแต่งร่างกายเริ่มตั้งแต่ในสมัยราชวงศ์สุย การศึกษาปัจจัยด้านต่าง ๆ จะต้องมีแนวทางประยุกต์ใช้สร้างสรรค์ การฟื้นความมีชีวิตขึ้นมา การรวบรวมองค์ความรู้ทางวิชาการ ให้กับผู้สร้างสรรค์ได้กลับนำมาใช้ เรื่องรูปแบบองค์ประกอบผ้าปักเหยา จำเป็นจะต้องมีความรู้เรื่ององค์ประกอบของผ้าปัก ด้านเทคนิค วิธีการสร้างงานลวดลายสีสันที่นำมาใช้ ความงาม ตลอดจนความหมายของลายและประเพณี นอกจากนั้นจำเป็นต้องมีการผสานรูปแบบและเรียนรู้ในประเทศและต่างประเทศกับความทันสมัย ของการใช้เทคโนโลยีในการสร้างสรรค์สมัยใหม่ การสร้างรูปแบบการจัดการพัฒนาที่ยั่งยืนของผ้าปักเหยา รูปแบบการจัดการพัฒนาที่ยั่งยืนในการออกแบบแฟชั่นเชิงนวัตกรรม ได้รูปแบบการจัดการการพัฒนาการออกแบบแฟชั่นเชิงนวัตกรรม 4 ปัจจัยหลัก แนวทางประยุกต์ใช้สร้างสรรค์ แบบองค์ประกอบผ้าปักเหยา การผสานรูปแบบในประเทศและต่างประเทศกับความทันสมัยของแฟชั่น และปัจจัยที่สี่การใช้เทคโนโลยี ในการสร้างสรรค์สมัยใหม่