Smart City Development Policies: A Comparative Study of Thailand and India

Main Article Content

Siriporn Jantanasakulwong

Abstract

This research paper focused on the development of smart city, which is considered a huge challenge associated with technological issues. The objectives of this research were 1) to study the background, definition, and implementation of smart city development in Thailand in India, and 2) to explore the implementation of smart city development policies at the area level in Thailand and India. The documentary research technique was applied to analyze the data in policy process and The United Nation’s 11th Sustainable Development Goal (SDG), which is to make cities and human settlements inclusive, safe, resilient, and sustainable, was used as a framework for analyzing and comparing smart city development policies in Thailand and India. The research results indicated that smart city development policies of each country vary, depending on the definition, the SDG framework, and the spatial development levels as well as the development goals and contexts of each area.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Jantanasakulwong, S. (2022). Smart City Development Policies: A Comparative Study of Thailand and India. ASIA PARIDARSANA, 43(1), 91–125. Retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/asianreview/article/view/249672
Section
บทความวิจัย (Research Articles)
Share |

References

ภาษาไทย

คณะกรรมการขับเคลื่อนการพัฒนาเมืองอัจฉริยะ.2562.รายงานผลการดำเนินการขับเคลื่อนการพัฒนาเมืองอัจฉริยะ ปี 2561.กรุงเทพฯ : สำนักงานเมืองอัจฉริยะประเทศไทย

สถาบันพระปกเกล้า.2562.รายงานสถานการณ์การกระจายอำนาจ : บทสำรวจการพัฒนาเมืองอัจฉริยะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประจำปีพ.ศ.2562.สถาบันพระปกเกล้า

สำนักงานจังหวัดเชียงใหม่.2562.ยุทธศาสตร์การพัฒนาเมืองอัจฉริยะเมืองเชียงใหม่.

สำนักงานจังหวัดภูเก็ต.2562.ยุทธศาสตร์การพัฒนาเมืองอัจฉริยะภูเก็ต.

สำนักงานเมืองอัจฉริยะประเทศไทย.2562.ประกาศคณะกรรมการขับเคลื่อนการพัฒนาเมืองอัจฉริยะ ที่ 1/2562, เรื่อง หลักเกณฑ์การประเมินและคุณสมบัติ วิธีการ และกระบวนการในการพิจารณาการเป็นเมืองอัจฉริยะ,สำนักงานเมืองอัจฉริยะประเทศไทย.สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล สำนักงานเมืองฉัจฉริยะประเทศไทย.

ภาษาต่างประเทศ

Allwinkle, S., Cruickshank, P.2011. Creating smart-er cities: an overview. J. Urban Technol. 18 (2), 1–16.https://doi.org/10.1080/10630732.2011.601103.

Albino, V., Berardi, U., & Rosa Maria Dangelico.2015. Smart cities: definitions, dimensions, and performance and Initiatives. Journal of Urban Technology, 3-21. www.ifkad.org/Proceedings/2013/papers/session7/103.pdf.

Anderson.J.E.1979. Public Policy-making. New Yorl: Holt Rinchart & Winston.

Andrea Caragliu, Chiara Del Bo, and Peter Nijkamp.2011. “Smart Cities in Europe.” Journal of Urban Technology, 18(2), April 2011, 65–82.

BJP.2014. Full text: BJP manifesto for 2014 Lok Sabha elections https://www.news18.com/news/politics/full-text-bjp-manifesto-for-2014-lok-sabhaelections-679304.html 2014. (accessed July 20,2021X

Caragliu et.al.2019. “Smart innovative cities: The impact of Smart City policies on urban innovation.” Technological Forecasting and Social Change Volume 142, May 2019, Pages 373-383.

De Jong, M., Joss, S., Schraven, D., Zhan, C., Weijnen, M.2015. Sustainable–smart–resilient–low carbon–eco–knowledge cities; making sense of a multitude of concepts promoting sustainable urbanization. J. Cleaner Prod. 109, 25–38.

Deepti Prasad and Tooran Alizadeh. 2006. “What makes Indian Cities Smart? A Policy Analysis of Smart Cities Mission.” Telematics and Informatics 22 (2020).

Dye, Thomas R.2002. Understanding Public Policy. (10thed). New Jersey: Prentice-Hall.

Falconer, G., & Mitchell, S.2012. Smart City Framework A Systematic Process for Enabling Smart + Connected Communities.

Giffinger et al. 2007. “Smart cities Ranking of European medium-sized cities.” Research Institute forHousing, Urban andMobility Studies.Austria.

GoI, 2015. “Smart cities: Mission statement & guidelines.” Ministry of Urban Development

Gupta, J., and Vegelin, C. 2016. “Sustainable development goals and inclusive development.” International environmental agreements: Politics, law and economics, 16(3), 433-448.

Howlett, Michael et al. 2009. Studying Public Policy: Policy Cycle & Policy Subsystems. Oxford University Press, Canada.

Huovila, A., Bosch, P., & Airaksinen, M.2019. Comparative analysis of standardized indicatorsfor Smart sustainable cities: What indicators and standards to use and when? Cities, 89,141-153. doi:https://doi.org/10.1016/j.cities.2019.01.029. (accessed August 10,2021)

Ministry of Housing and Urban Affairs Government of India. 2016. Smart Cities Missions, July 1.http://smartcities.gov.in/content/innerpage/what-is-smart-city.php#.

Nam and Pardo. 2011.”Conceptualizing Smart City with Dimensions of Technology, People, and Institutions.” The Proceedings of the 12th Annual International Conference on Digital Government Research.

Pressman, W. 1973. United States Economic Development Administration Manpower policy. New York: John Wiley & Sons.

Sadoway, David, and Satyarupa Shekhar.2014. “(Re) Prioritizing Citizens in Smart Cities Governance: Examples of Smart Citizenship from Urban India.” The Journal of CommunityInformatics 10 (3).

Schaffers et.al. 2012. “Smart Cities as innovation ecosystems sustained by the future.” Cities www.fireball4smartcities.eu. (accessed July 15,2021)

United Nation.2015. The Sustainable Development Goals Report.

William, N. Dunn. 1981. “Public Policy Analysis: An Introduction.” Englewood Cliffs, N.J.: Prentice-Hall.