การศึกษาวิธีจัดการในการนำนาฏยศิลป์ไทยไปจัดแสดง ณ ต่างประเทศ: กรณีศึกษาละครพันทาง เรื่องลิลิตพระลอ และนาฏยศิลป์ไทย ณ โรงละครเฟย์ แอนด์ มิลตัน วอง มหาวิทยาลัยไซมอน เฟรเซอร์ ประเทศแคนาดา

บทคัดย่อ

นาฏยศิลป์ไทยได้รับการนิยามว่าเป็นรูปแบบของท่วงท่า และลักษณะการออกเสียง ซึ่งได้รับการออกแบบบนพื้นฐานของขนบธรรมเนียม และเป็นตัวแทนของอัตลักษณ์ประจำชาติ ตลอดจนการอนุรักษ์วัฒนธรรม  ทั้งนี้ โลกาภิวัตน์ช่วยเชื่อมช่องว่างระหว่างประเทศโดยผ่านความเข้าใจร่วมด้านวัฒนธรรม คตินิยม ประเพณี และวิถีแห่งความคิด การศึกษานี้มุ่งสร้างแบบจำลองกระบวนการนำนาฏยศิลป์ไทยไปจัดแสดงในต่างแดน โดยผู้ศึกษาได้ถอดบทเรียนจากกรณีศึกษา ละครพันทางเรื่องลิลิตพระลอ ซึ่งเปิดการแสดง ณ โรงละครไซมอน เฟรเซอร์ แอนด์ มิลตัน วอง มหาวิทยาลัยไซมอน เฟรเซอร์ ประเทศแคนาดา และจัดการแสดงโดยภาควิชาศิลปะการแสดง มหาวิทยาลัยกรุงเทพ งานวิจัยนี้พบว่า ในการจัดการการแสดง ณ ต่างประเทศ ผู้จัดการแสดงจะพบและต้องเผชิญกับเงื่อนไข 3 ประการ ได้แก่ เงื่อนไขที่ 1 คือ มีเงินไม่มากนัก แต่มีโอกาสเชิงความร่วมมือ เงื่อนไขที่ 2 คือ นอกจากมีเงินไม่มากนักแล้วยังมีโอกาสเชิงความร่วมมือไม่มากนักเช่นกัน และเงื่อนไขที่ 3 มีเงินในการดำเนินงาน แต่มีโอกาสเชิงความร่วมมือไม่มากนัก โดยนำแบบจำลอง IPO ประกอบด้วย ปัจจัยนำเข้า กระบวนการ และผลิตมาใช้ในการอธิบาย และอภิปรายผล