The Tacit Knowledge Management Affect to Work Efficiency of Employees in Rajabhat University

Main Article Content

Pichayaporn Peerapan
Santidhorn Pooripakdee

Abstract

The objective of this research was to examine the tacit knowledge management affect to work efficiency of employees in Rajabhat university. The sample in this research consisted of 83 employees at Rajabhat University. A quantitative empirical research via survey questionnaires was conducted to collect data. Statistical analysis applied were the frequencies, the percentages, the arithmetic mean, the standard deviation, Pearson’s product moment correlation coefficient, and stepwise multiple regression analysis.


The results of the research showed that tacit knowledge management by using SECI model has significant affected on work efficiency. However, only socialization, combination and internalization contribute towards the significant influences of tacit knowledge management on work efficiency and externalization was not statistically significant. And tacit knowledge management by self-direction in adult learning has significant affected on work efficiency. However, personal responsibility, self-directed learning, self-direction in learning, and the social context contribute towards the significant influences of tacit knowledge management on work efficiency and learner self-direction were not statistically significant. The contributions of these finding for development human resource management in organizations are discussed and conclude with directions for future research.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Research Articles

References

กรมควบคุมโรค. คู่มือการจัดการความรู้ กรมควบคุมโรค. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2562, จาก http://www.kmddc.go.th

ประสพชัย พสุนนท์. (2558). ความเที่ยงตรงของแบบสอบถามสำหรับงานวิจัยทางสังคมศาสตร์. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 18, 375-396.

ปิยะ ศักดิ์เจริญ. (2558). ทฤษฎีการเรียนรู้ผู้ใหญ่และแนวคิดการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเอง : กระบวนการเรียนรู้เพื่อการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต. วารสารพยาบาลทหารบก, 16(1), 8-13.

ภัทรนันท์ ศิริไทย และ ชิตพล ชัยมะดัน. (2559). ความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจกับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรวิทยาลัยชุมชนสระแก้ว. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 5(1), 157-197.

มหาวิทยาลัยมหิดล. (2552). การจัดการความรู้ของหน่วยงานในมหาวิทยาลัยมหิดล. นครปฐม: กองพัฒนาคุณภาพ มหาวิทยาลัยมหิดล.

มหาวิทยาลัยศิลปากร. สำนักหอสมุดกลาง. (2562). การจัดการความรู้. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2562, จาก http://www.resource.lib.su.ac.th

สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2562). การจัดการความรู้ในองค์กรของสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2562. สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2563, จาก http://www.mua.go.th

อธิปไตย โพแตง และ ชัยฤทธิ์ โพธิสุวรรณ. (2559). การสะสมความรู้ในตัวคนเพื่อพัฒนาความสามารถในการปฏิบัติงานของแรงงานในสถานประกอบการ. วารสารวิชาการพระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 26(2), 299-307.

Brockett R. G. and Hiemstra, R. (1991). Self-direction in adult learning : Perspectives on theory, research, and practice. New York: Routledge, Chapman and Hall.

Garvin, D. A. (1993). Building a learning organization. Harvard Business Review, 71(4), 78–91.

Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning : A guide for learners and teachers. New York: Association Press.

Kruger, C. J. (Neels) and Johnson, R. D. (2011). Is there a correlation between knowledge management maturity and organizational performance?, The Journal of Information and Knowledge Management Systems, 41(3), 265–295.

Muthuveloo, R., Shanmugam, N. and Teoh, A. P. (2017). The impact of tacit knowledge management on organizational performance : Evidence from Malaysia. Asia Pacific Management Review, 22, 192-201.

Nonaka, I. and Takeuchi, H. (1995). The knowledge creating company : How Japanese companies create the dynamics of innovation. New York: Oxford University Press.

Nunnally, J. C. (1978). Psychometric theory. New York: McGraw-Hill.

Yamane, T. (1976). Statistics : An introductory analysis. 2nd ed. New York: Harper and Row.