The The Comparative Study of Chinese Idioms versus Thai Idioms Describing Human Body Parts

Main Article Content

Zhang Jia

Abstract

The aims of this study were to compare Chinese idioms versus Thai idioms on describing human body parts, and to develop the supplementary reading textbook entitled Chinese and Thai idioms about human body parts. The data source derived from Chinese Idiom dictionary (成语大词典), 100 Chinese idioms, Chinese idiom community, idioms, Proverbs, Sayings, Usage of Thai idioms, Thai Idioms by Khun Vichit-Matra; Thai idioms by Royal Institute of Thailand B.E. 2545. The population recruited 20 Chinese students learning Thai language at Faculty of Humanities, Chiang Rai Rajabhat University in their 2nd semester of academic year 2019. The research instrument was the tabular forms displaying Chinese and Thai idioms describing human body parts showing identical meaning, and the evaluation form assessing the supplementary reading textbook. The research found that


1. The comparative study of Chinese idioms versus Thai idioms describing human body parts and showing identical meaning indicated revealed 161 idioms and could be sectioned into 3 categories. 1) Chinese and Thai idioms showing identical/similar meaning on human body parts were 58 idioms, 2) Chinese and Thai idioms showing identical/similar meaning on human body parts only some words were 53 idioms, and Chinese and Thai idioms showing dissimilar/unidentical meaning on human body parts were 50 idioms.


2. The investigation of socio-cultural meaning embedded in Chinese and Thai idioms were reported in two aspects.


     2.1 The value of Chinese and Thai idioms describing human body parts were 1) Teaching, warning, advice on empathy, thinking thoroughly before taking action, 2) Language tool for communication to deliver the message to the audience to feel and understand deeper meaning and visualize the picture as the speaker’s intent, 3) The device showing relationship between human, animals and nature and 4) The reflection of social and career such as farming, thoughts, beliefs, rituals, traditions, ways of life, lifestyle, and punishment in that era.


     2.2 The socio-cultural reflections were 1) Material e.g. food and medicine, tools, equipment and weapon, musical instruments and nature; 2) Idea e.g. behavior/thought and religious belief and 3) Norm e.g. dress, speech, and moral action.


3. The evaluation of supplementary reading textbook entitled “Chinese and Thai Idioms about Human Body Parts” showed mean scores at the high level of 4.25.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Research Articles

References

กณิกนันต์ โยธานะ. (2556). การศึกษาเปรียบเทียบสำนวนจีนที่มีคำว่า “Chi” และ “Shi” กับสำนวนไทยที่มีคำว่า “กิน”. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ.

จรรยวรรณ เทพศรีเมือง. (2554). ผลการใช้หนังสือเสริมประสบการณ์ด้านวัฒนธรรมไทยสำหรับผู้เรียนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. เชียงใหม่.

จินตนา ใบกาซูยี. (2542). เทคนิคการเขียนหนังสือสำหรับเด็ก. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

ฉวีวรรณ คูหาภินันท์. (2545). วรรณกรรมสำหรับเด็ก. กรุงเทพฯ: ศิลปาบรรณาคาร.

ดวงใจ ไทยอุบุญ. (2552). ทักษะการเขียนภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ประยูร ทรงศิลป์. (2553). หลักและการใช้ภาษาไทย. กรุงเทพฯ: เมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.

ภัทรพงศ์ พื้นงาม. (2550). การศึกษาเปรียบเทียบสำนวนจีนและไทยที่สะท้อนภาพสตรี. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ.

มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. คณะวิเทศศึกษา. (2557). รายงานประจําปีการประเมินคุณภาพ. สงขลา: คณะวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยฯ.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คพับลิเคชัน.

เรไร ไพรวรรณ์. (2551). วรรณกรรมท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.

วิเศษ ชาญประโคน. (2550). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล กรุ๊ป.

วู ถิ กิม จี. (2550). การศึกษาเปรียบเทียบสํานวนเวียดนามกับสํานวนไทย. (ปริญญานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. กรุงเทพฯ.

สมชาย หองยก. (2550). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์.

สุปรีดี สุวรรณบูรณ์. (2557). กระบวนการประชาสัมพันธ์. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2561, จาก http://www.ipesp.ac.th/learning/thai/chapter7-6.html

เหงียน, ทิ ดอง. (2554). สำนวนไทยและสำนวนเวียดนาม : การศึกษาเปรียบเทียบ. (ปริญญานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร. พิษณุโลก.

อริยานุวัตน์ สมาธยกุล. (2559). การประกอบสร้างสำนวนไทยเชิงอำนาจ. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยพะเยา. พะเยา.

อิสริยา คณะเมือง. (2557). การศึกษาเปรียบเทียบสำนวนจีน (4 ตัวอักษร) และสำนวนไทยที่มีความหมายใกล้เคียงกัน. อุบลราชธานี: คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.

Ma, Guofan. (1989). Idiom. Inner Mongolia: People’s Publishing House.