การประเมินระบบกรีดยาง ผลผลิตยางพารา และปัจจัยที่ส่งผลต่อการยอมรับนวัตกรรมพันธุ์ยาง ที่ให้ผลผลิตสูงขึ้นของเกษตรกรชาวสวนยางพารา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สำรวจและเปรียบเทียบปริมาณผลผลิตยางพารากับระบบกรีดยางพาราที่เกษตรกรเลือกใช้ ในพื้นที่อำเภอบ้านนาเดิม จังหวัดสุราษฎร์ธานี 2) วิเคราะห์ปัจจัย
ที่ส่งผลต่อการยอมรับนวัตกรรมพันธุ์ยางให้ผลผลิตสูง RRIT 251 ของเกษตรชาวสวนยางพาราในพื้นที่อำเภอบ้านนาเดิม จังหวัดสุราษฎร์ธานี และ 3) เสนอแนะแนวทางในการส่งเสริมการปลูกพันธุ์ยาง
ให้ผลผลิตสูง RRIT 251 และการใช้ระบบกรีดที่เหมาะสมในการเพิ่มปริมาณผลผลิตน้ำยางพารา
ในพื้นที่อำเภอบ้านนาเดิม จังหวัดสุราษฎร์ธานี งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถาม
ในเก็บรวบรวมข้อมูลจากจากเกษตรกรผู้ปลูกยางพาราพันธุ์ RRIT251 ในเขตพื้นที่อำเภอบ้านนาเดิม จังหวัดสุราษฎร์ธานี จำนวน 215 ราย ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าสูงสุด ค่าต่ำสุด ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สถิติเชิงอนุมาน ประกอบด้วย
t –test, ANOVA และการวิเคราะห์ถดถอยพหุ
ผลการศึกษา พบว่า 1) ระบบการกรีดยางพาราที่เกษตรกรเลือกใช้ในพื้นที่มีจำนวน 4 ระบบ โดยระบบกรีดที่เกษตรกรนิยมใช้มากที่สุด คือ หนึ่งในสามของลำต้น สองวันเว้นวัน (44.1%) รองลงมาคือ หนึ่งในสี่ของลำต้น สองวันเว้นวัน (26.3%) หนึ่งในสี่ของลำต้น วันเว้นวัน (19.7%) และหนึ่งในสามของลำต้น วันเว้นวัน (9.9%) ตามลำดับ โดยระบบการกรีดยางพาราที่แตกต่างกัน จะมีปริมาณผลผลิตยางพาราแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ทั้งนี้ระบบการกรีดแบบหนึ่งในสามของ
ลำต้น สองวันเว้นวัน ให้ผลผลิตสูงกว่าระบบการกรีดแบบอื่น ๆ 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการยอมรับนวัตกรรมพันธุ์ยางให้ผลผลิตสูง RRIT 251 ได้แก่ คุณลักษณะส่วนบุคคล คุณลักษณะทางเศรษฐกิจ คุณลักษณะทางสังคม และการรับรู้คุณลักษณะของนวัตกรรม ในขณะที่ปัจจัยการรับข้อมูลจากแหล่งสารสนเทศ ไม่ส่งผลต่อการยอมรับนวัตกรรมพันธุ์ยางให้ผลผลิตสูง RRIT อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
ที่ระดับ 0.05 และ 3) ประเด็นที่เกษตรกรในพื้นที่เสนอแนะในการส่งเสริมและสร้างการยอมรับพันธุ์ยางให้ผลผลิตสูง RRIT 251 แบ่งออกเป็น 3 ประเด็นหลัก โดยประเด็นที่ได้รับการเสนอแนะมากที่สุด คือ ควรประชาสัมพันธ์ข้อดีของพันธุ์ยาง (42.50%) รองลงมาคือ ควรปรับปรุงพันธุ์ยางและแก้ไขปัญหาก่อนส่งเสริมการปลูก (30.00%) และควรชี้แจงข้อควรระวังและให้คำแนะนำในการปลูกและกรีดยาง (27.50%) ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กมลรัตน์ คงเหล่า. (2551). การปรับปรุงระบบกรีดเพื่อเพิ่มผลผลิตน้ำยางของยางพารา. (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. สงขลา.
กรมพัฒนาที่ดิน. (2565). รายงานการวิเคราะห์ผลตอบแทนทางเศรษฐกิจของเกษตรกรที่ปลูกพืชเศรษฐกิจยางพารา จังหวัดสุราษฎร์ธานีตามชั้นความเหมาะสมของที่ดิน ปีการผลิต 2564/65. กรุงเทพมหานคร: กรมพัฒนาที่ดิน.
การยางแห่งประเทศไทย. (2560). การจัดการองค์ความรู้ กยท. : พันธุ์ยางที่นิยมปลูกในประเทศไทย. สืบค้นจาก https://km.raot.co.th/km-knowledge/detail/160
การยางแห่งประเทศไทย สาขาบ้านนาสาร. (2567). สรุปพื้นที่ปลูกยางพาราจังหวัดสุราษฎร์ธานี (แยกตามพันธุ์ยาง) ณ วันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2567. สุราษฎร์ธานี: การยางแห่งประเทศไทย สาขาบ้านนาสาร.
ฐิตินนท์ คชนิล. (2551). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการยอมรับเทคโนโลยีการปลูกยางพาราของเกษตรกรในจังหวัดอุตรดิตถ์. (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. เชียงใหม่.
บรรยง ยาศรี. (2556). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจปลูกยางพาราของประชาชนใน ต.ชุมแสง อ.วังจันทร์ จ.ระยอง. (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา. ชลบุรี.
ปัทมา ชนะสงคราม และพเยาว์ ร่มรื่นสุขารมย์. (2549). อาการเปลือกแห้งของต้นยาง. เอกสารประกอบการฝึกอบรมหลักสูตรความรู้ด้านยางพารา โครงการพืชสวนใต้ร่วมยาง เสริมสร้างสิ่งแวดล้อม พร้อมพึ่งพาตนเอง โรงแรมเชียงใหม่ออคิด จังหวัดเชียงใหม่ วันที่ 17-20 ตุลาคม 2549, 101-109.
ประเสริฐ ถาหล้า, ณัฐวัตร แก้วงาม, กิจติศักดิ์ คุ้มหน่อแนว, และกิตติ สัจจาวัฒนา. (2557). ผลของช่วงเวลากรีดและระบบการกรีดต่อการให้ผลผลิตน้ำยางของยางพารา มหาวิทยาลัยพะเยา จังหวัดพะเยา ประเทศไทย. วารสารแก่นเกษตร, 42(3), 353-359.
พันธ์ศักดิ์ แสนพรมมา. (2557). การยอมรับเทคโนโลยีการปลูกยางพาราของเกษตรกรในอำเภอปง จังหวัดพะเยา. (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยแม่โจ้. เชียงใหม่.
พรวิกา มากวิจิต และบัญชา สมบูรณ์สุข. (2563). การตัดสินใจในการเลือกระบบกรีดยางพาราของเกษตรกรชาวสวนยางพารา อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา. วารสารเกษตรพระจอมเกล้า, 38(4), 571–580.
สมคิด ดำน้อย, พิสมัย จันทุมา, อรสิริ ดำน้อย, พงษ์มานิตย์ ไทยแท้, สุธีรา ถาวรรัตน์, สุรกิตติ ศรีกุล และธีรชาต วิชิตชลชัย. (2558). การวิจัยและพัฒนาระบบกรีดที่เหมาะสมกับพันธุ์ยาง RRIT 251 ในเขตพื้นที่ภาคใต้ตอนบน. กรุงเทพมหานคร: กรมวิชาการเกษตร.
สมภพ กาญจนะ, กาญจนา ดวดไธสง, และปลายฟ้า วงค์พินิจ. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อปริมาณผลผลิตยางพารา. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 6(1), 39-46.
สโรชินี เตียวธนโชติ. (2563). ปัจจัยที่พัฒนาเกษตรเชิงนวัตกรรม: กรณีศึกษาการพัฒนาเกษตรในจังหวัดราชบุรี. (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร.
สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2565). ยางพารา: จำนวนครัวเรือนผู้ปลูก และเนื้อที่ยืนต้นเฉลี่ยต่อครัวเรือน รวมทั้งประเทศ รายภาค และรายจังหวัด ปี2565. สืบค้นจาก https://catalog.oae. go.th/dataset/8a8ecbe4-85e8-45b9-9d41-a6394c8d2bbe/resource/f79a8c48-33b2-40ae-8591-5b31f0611a76/download/untitled.pdf
สำนักงานพัฒนาที่ดิน เขต 11. (2567). เขตเหมาะสมสำหรับปลูกพืชเศรษฐกิจจังหวัดสุราษฎร์ธานี. สืบค้นจาก http://r11.ldd.go.th
อภิญญา ตั้งประสิทธิ์ศิลป์. (2562). ความน่าเชื่อถือของแหล่งข้อมูลข่าวสารบนเฟซบุ๊กที่มีผลต่อพฤติกรรมการส่งต่อข้อมูลข่าวสารของผู้ใช้สื่อสังคม ในเขตกรุงเทพมหานคร. (การค้นคว้าอิสระนิเทศศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิยาลัยกรุงเทพ. กรุงเทพมหานคร.
Achukwu, G. A., Sennuga, S. O., Bamidele, J., and Alabuja, F. O. (2023). Factors affecting the rate of adoption of agricultural technology among small scale rice farmers in Gwagwalada Area Council of FCT, Nigeria. Journal of Agricultural Science and Practice, 8(2), 30-37.
Adesina, A. A., and Zinnah, M. M. (1993). Technology characteristics, farmers’ perceptions and adoption decisions: A tobit model application in Sierra Leone. Agricultural Economics, 9(4), 297–311.
Aryal, J. P., Rahut, D. B., Thapa, G., and Simtowe, F. (2021). Mechanisation of small-scale farms in South Asia: Empirical evidence derived from farm households survey. Technology in Society, 65(101591), 1-14.
Dlamini, S. G., Titilola, O. L., Fanifosi, G. E., and Ngwenya, T. G. (2023). Adoption of Agricultural Conservation Technologies (ACTs) in Manzini Region of Eswatini. Trends in Agricultural Sciences, 2(1), 67-75.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J. and Anderson, R. E. (2009). Multivariate Data Analysis. (7th ed.). New York, NY: Pearson.
Hovland, C., Janis, I., and Kelley, H. (1953). Communication and persuasion. New Haven, GT: Yale University Press.
Kassa B. A., and Abdi, A. T. (2022). Factors Influencing the Adoption of Climate-Smart Agricultural Practice by Small-Scale Farming Households in Wondo Genet, Southern Ethiopia. SAGE Open, 12(3), 1-13.
Koutropoulos, A., Anastasiou, E., and Psaltopoulos, D. (2018). Factors influencing the adoption and use of precision agriculture technologies: Evidence from Greece. Agricultural Systems, 165, 240-248.
Mutungi, C., Manda, J., Feleke, S., and Abass, A. (2023). Adoption and impacts of improved post-harvest technologies on food security and welfare of maize-farming households in Tanzania: a comparative assessment. Food Security, 15, 1007–1023.
Oo, S.P., and Usami, K. (2020). Farmers’ Perception of Good Agricultural Practices in Rice Production in Myanmar: A Case Study of Myaungmya District, Ayeyarwady Region. Agriculture, 10(7), 249.
Petty, R. E., and Cacioppo, J. T. (1986). The elaboration likelihood model of persuasion. Advances in experimental social psychology, 19, 123–205.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of Innovations. (5th ed.). New York: The Free Press.
Rogers, E. M., & Shoemaker, F. F. (1971). Communication of innovations: A cross-cultural approach. New York: The Free Press.
Yamane, T. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: Harper and Row.
