รูปแบบการเสริมสร้างภาพลักษณ์อาชีวะยุคใหม่ วิทยาลัยเทคนิคเวียงป่าเป้า
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและแนวทางการเสริมสร้างภาพลักษณ์อาชีวะยุคใหม่ และสร้างรูปแบบการเสริมสร้างภาพลักษณ์อาชีวะยุคใหม่ ในวิทยาลัยเทคนิคเวียงป่าเป้า ประชากรประกอบด้วย 1) ครูและบุคลากรทางการศึกษา จำนวน 46 คน 2) ผู้เรียน จำนวน 580 คน
3) ผู้ปกครอง จำนวน 580 คน 4) ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 16 คน และ 5 ) ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 20 คน โดยใช้แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ การประชุมเชิงปฏิบัติการ และแบบประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ เป็นเครื่องมือวิจัย ผลการศึกษาพบว่า รูปแบบที่พัฒนาขึ้นมีวิสัยทัศน์ “ร่วมสร้างภาพลักษณ์อาชีวะยุคใหม่ ด้วยทีมคุณภาพ ผู้นำมีวิสัยทัศน์ และการพัฒนาอย่างยั่งยืน” ตั้งอยู่บนหลักการ 4 ประการ ได้แก่ การมีส่วนร่วมภาครัฐและเอกชน การพัฒนาหลักสูตรทันสมัย การยกระดับคุณภาพผู้เรียนและบุคลากร และการประชาสัมพันธ์เชิงกลยุทธ์ โดยมีโครงสร้างหลัก 2 ส่วน คือ ระบบ 4P และกระบวนการ 6C ภายใต้วงจร SDCA เพื่อการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ผลการประเมินพบว่า
ทุกองค์ประกอบอยู่ในระดับสูง โดยเฉพาะด้านความถูกต้อง ความเป็นไปได้ และความเหมาะสม ปัจจัยความสำเร็จ ได้แก่ การมีส่วนร่วมหลายฝ่าย การวางแผนอย่างเป็นระบบ ทรัพยากรเพียงพอ การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ ภาวะผู้นำ และวัฒนธรรมองค์กรที่เข้มแข็ง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). กฎกระทรวงการประกันคุณภาพการศึกษา พ.ศ. 2561. ราชกิจจานุเบกษา. สืบค้นจาก https://www.ratchakitcha.soc.go.th
จิณณวัตร ปะโคทัง และธีระ รุญเจริญ. (2565). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ธีระ รุญเจริญ. (2550). ความเป็นมืออาชีพในการจัดการและบริหารการศึกษายุคปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ข้าวฟ่าง.
นพพร ธนะชัยขันธ์. (2552). สถิติเบื้องต้นสำหรับการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: วิทยพัฒน์.
นฤเบศ เชาว์พานิช. (2566). แนวทางการพัฒนาภาพลักษณ์ของสถานศึกษาอาชีวศึกษาจังหวัดพิษณุโลก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (การค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร. พิษณุโลก.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
พัชณี เพชรอาวุธ, สิรินธร สินจินดาวงศ์ และวีระ สุภากิจ. (2561). ยุทธศาสตร์การพัฒนาภาพลักษณ์สถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 5(1), 24-35.
วิจิตรา ศรีสว่าง. (2561). การพัฒนาทักษะวิชาชีพผ่านการฝึกงานกับสถานประกอบการในนักเรียนสายอาชีวศึกษา. วารสารวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 10(2), 85–96.
วิทยาลัยเทคนิคเวียงป่าเป้า. (2567). ผลการประเมินคุณภาพตามมาตรฐานการอาชีวศึกษา. เชียงราย: วิทยาลัยเทคนิคเวียงป่าเป้า.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานทิศทางการพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะ เพื่อการศึกษาในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานฯ.
______. (2565). ระบบนิเวศนวัตกรรมในสถานศึกษาอาชีวะ: แนวทางและแนวปฏิบัติ. สำนักงานฯ.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2565). แนวทางการพัฒนาอาชีวศึกษาและเทคโนโลยีดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานฯ.
______. (2566). รายงานผลการขับเคลื่อนนโยบายการพัฒนาอาชีวศึกษา ปีงบประมาณ 2567: 8 วาระงานพัฒนาอาชีวะ (8 Agenda). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานฯ.
อภิชัจ พุกสวัสดิ์. (2556). การประชาสัมพันธ์เพื่อการสร้างภาพลักษณ์. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรทัยภ์ ทำมา. (2563). ศึกษาภาพลักษณ์วิทยาลัยอาชีวศึกษาสุพรรณบุรี. วารสารการอาชีวศึกษาภาคกลาง. 1(2),77-83.
อรสา ปานขาว. (2558). กลยุทธ์การสร้างภาพลักษณ์สถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Bardo, J. W., & Hartman, J. J. (1982). Urban Society: A Systematic Introduction. New York: F. E. Peacock Publishers.
Billett, S., & Winther, E. (2014). Promoting and recognising vocational learning. Dordrecht: Springer.
Dlamini, S. (2022). In search of tools for country image in branding. Journal of Brand Management, 24(5), 399–411.
European Training Foundation (ETF). (2020). Digital transformation in TVET. Retrieved from https://www.etf.europa.eu/.
Grönroos, C. (2007). Service Management and Marketing: Customer Management in Service Competition. (3rd ed.). New York: John Wiley and Sons.
Kenneth E. Boulding. (1975). Modern Public Relations. New York: MCGraw-Hill.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Lave, J., & Wenger, E. (1991). Situated learning: Legitimate peripheral participation. Cambridge: Cambridge University Press.
Likert, R. (1932). A technique for measurement of attitudes. Archives of Psychology, 10(4), 5-55.
OECD. (2021). Work-based learning and apprenticeships in the time of COVID-19. Organisation for Economic Co-operation and Development. Retrieved from https://www.oecd.org/
Tosi, H. L., & Carroll, S. J. (1982). Management. New York: John Wiley and Sons.
