A Model for Enhancing the Image of Modern Vocational Education at Wiang Pa Pao Technical College
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to investigate the current state and guidelines for enhancing the image of modern vocational education, and to develop a model for fostering a modern vocational education image at Wiang Pa Pao Technical College. The study population consisted of five groups: 1) 46 teachers and educational personnel, 2) 580 students, 3) 580 parents, 4) 16 school administrators, and 5) 20 experts. The research instruments employed included questionnaires, interview forms, workshops, and assessment forms for suitability and feasibility. The findings revealed that the developed model is guided by the vision: “Co-creating a Modern Vocational Education Image through a Quality Team, Visionary Leadership, and Sustainable Development.” The model is grounded in four key principles: public-private participation, modern curriculum development, quality enhancement of learners and personnel, and strategic public relations. The structure comprises two main components: the 4P System and the 6C Process, operated under the SDCA cycle to ensure continuous improvement. The evaluation results indicated that all components of the model were rated at a high level, particularly in terms of accuracy, feasibility, and suitability. Key success factors identified included multi-stakeholder participation, systematic planning, adequate resources, effective communication, leadership, and a strong organizational culture.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). กฎกระทรวงการประกันคุณภาพการศึกษา พ.ศ. 2561. ราชกิจจานุเบกษา. สืบค้นจาก https://www.ratchakitcha.soc.go.th
จิณณวัตร ปะโคทัง และธีระ รุญเจริญ. (2565). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ธีระ รุญเจริญ. (2550). ความเป็นมืออาชีพในการจัดการและบริหารการศึกษายุคปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ข้าวฟ่าง.
นพพร ธนะชัยขันธ์. (2552). สถิติเบื้องต้นสำหรับการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: วิทยพัฒน์.
นฤเบศ เชาว์พานิช. (2566). แนวทางการพัฒนาภาพลักษณ์ของสถานศึกษาอาชีวศึกษาจังหวัดพิษณุโลก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (การค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร. พิษณุโลก.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
พัชณี เพชรอาวุธ, สิรินธร สินจินดาวงศ์ และวีระ สุภากิจ. (2561). ยุทธศาสตร์การพัฒนาภาพลักษณ์สถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 5(1), 24-35.
วิจิตรา ศรีสว่าง. (2561). การพัฒนาทักษะวิชาชีพผ่านการฝึกงานกับสถานประกอบการในนักเรียนสายอาชีวศึกษา. วารสารวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 10(2), 85–96.
วิทยาลัยเทคนิคเวียงป่าเป้า. (2567). ผลการประเมินคุณภาพตามมาตรฐานการอาชีวศึกษา. เชียงราย: วิทยาลัยเทคนิคเวียงป่าเป้า.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานทิศทางการพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะ เพื่อการศึกษาในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานฯ.
______. (2565). ระบบนิเวศนวัตกรรมในสถานศึกษาอาชีวะ: แนวทางและแนวปฏิบัติ. สำนักงานฯ.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2565). แนวทางการพัฒนาอาชีวศึกษาและเทคโนโลยีดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานฯ.
______. (2566). รายงานผลการขับเคลื่อนนโยบายการพัฒนาอาชีวศึกษา ปีงบประมาณ 2567: 8 วาระงานพัฒนาอาชีวะ (8 Agenda). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานฯ.
อภิชัจ พุกสวัสดิ์. (2556). การประชาสัมพันธ์เพื่อการสร้างภาพลักษณ์. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรทัยภ์ ทำมา. (2563). ศึกษาภาพลักษณ์วิทยาลัยอาชีวศึกษาสุพรรณบุรี. วารสารการอาชีวศึกษาภาคกลาง. 1(2),77-83.
อรสา ปานขาว. (2558). กลยุทธ์การสร้างภาพลักษณ์สถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Bardo, J. W., & Hartman, J. J. (1982). Urban Society: A Systematic Introduction. New York: F. E. Peacock Publishers.
Billett, S., & Winther, E. (2014). Promoting and recognising vocational learning. Dordrecht: Springer.
Dlamini, S. (2022). In search of tools for country image in branding. Journal of Brand Management, 24(5), 399–411.
European Training Foundation (ETF). (2020). Digital transformation in TVET. Retrieved from https://www.etf.europa.eu/.
Grönroos, C. (2007). Service Management and Marketing: Customer Management in Service Competition. (3rd ed.). New York: John Wiley and Sons.
Kenneth E. Boulding. (1975). Modern Public Relations. New York: MCGraw-Hill.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Lave, J., & Wenger, E. (1991). Situated learning: Legitimate peripheral participation. Cambridge: Cambridge University Press.
Likert, R. (1932). A technique for measurement of attitudes. Archives of Psychology, 10(4), 5-55.
OECD. (2021). Work-based learning and apprenticeships in the time of COVID-19. Organisation for Economic Co-operation and Development. Retrieved from https://www.oecd.org/
Tosi, H. L., & Carroll, S. J. (1982). Management. New York: John Wiley and Sons.
