Relationship between Digital Leadership of School Administrators under the Office of Chiang Rai Primary Education Area 1
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were: 1) to study digital leadership of school administrators, 2) to study educational institution effectiveness, and 3) to study the relationship between digital leadership of school administrators and educational institution effectiveness under Chiang Rai Primary Educational Area Office 1. The samples group in this research were 311 administrators and teachers. The rating scale questionnaire was used for collecting data, which had reliability at 0.974. The statistics used to analyze the data were percentage, mean, standard deviation, and correlation coefficient.
The results revealed that: 1) digital leadership of the school administrators was at a high level in the overall, namely: initiative of school administrators, supporting the use of digital technology in teaching and learning management of school administrators and the vision of technology in the digital age of school administrators, 2) the educational institution effectiveness was at a high level in the overall, namely: general administration, academic administration, and budget administration, and 3) the relationship between the digital leadership of school administrators and the educational institution effectiveness under Chiang Rai Primary Educational Area Office 1 had a statistically significant correlation at the .01 level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2552). ทศวรรษที่สองของการปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
ต้องลักษณ์ บุญธรรม. (2559). การเป็นผู้นำยุคเศรษฐกิจดิจิทัลกับการพัฒนาที่ยั่งยืนขององค์กรทางการศึกษา. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม พระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 7(1), 217-225.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2561). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Boomtham, T. (2016). Leadership in digital economy era and sustainable development of educational organizations. Technical education journal king mongkut’s university of technology north bangkok, 7(1), 218, 223.
Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activating. Journal of Education and Psychological Measurement, 3(3), 607-610.
Sheninger, E. C. (2014). Digital leadership: Changing paradigms for changing times. United States of America: Corwin.
Thaitae, S. (2016). A causal model of teacher leadership and authentic leadership of administrators, with organizational culture as mediator, affecting effectiveness of nursing education institutions. Bangkok: Faculty of Education, Kasetsart University.
