The Development of Malay Language Conversation Skills and Achievement Using Peer-Assisted Learning and Role-Playing in Malay Language Course for Fifth-Year Secondary School Students

Main Article Content

Aphisak Yeekasem
Chutima Thusaro
Kettawa Boonprakarn

Abstract

            The objectives of this research were: 1) to compare Malay language conversation skills of students after peer-assisted learning combined with role-playing versus peer-assisted learning alone, 2) to compare academic achievement in Malay language among students after peer-assisted learning combined with role-playing versus students who received peer-assisted learning alone, and 3) to study students' satisfaction with peer-assisted learning combined with role-playing in Malay language courses. The sample consisted of fifth-year secondary school students, obtained through cluster random sampling by drawing lots. Room 5/1 served as the control group with 33 students, and room 5/2 served as the experimental group with 33 students. Statistics used for data analysis included mean, standard deviation, and hypothesis testing using Independent t-test. The research findings revealed that: 1) conversation skills of students after peer-assisted learning combined with role-playing were significantly higher than students who used peer-assisted learning alone at the .05 level of statistical significance, 2) academic achievement of students after peer-assisted learning combined with role-playing was significantly higher than students who used peer-assisted learning alone at the .05 level of statistical significance, and 3) students' satisfaction after peer-assisted learning combined with role-playing was at the highest level.

Article Details

Section
Research Articles

References

กันตชาติ เมธาโชติมณกุล. (2560). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้วยกิจกรรมเพื่อนช่วยเพื่อนรายวิชาความรู้เกี่ยวกับงานอาชีพนักศึกษาระดับชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นปีที่ 1 วิทยาลัยเทคโนโลยีอรรถวิทย์พณิชยการ (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: วิทยาลัยเทคโนโลยีอรรถวิทย์พณิชยการ.

ฉลอง ไตรแสง. (2552). การเปรียบเทียบผลการจัดการเรียนรู้วิชาเขียนแบบเรื่องการเขียนภาพไอโซเมตริกและภาพออพลิกของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โดยการจัดการเรียนรู้แบบเพื่อนช่วยเพื่อนกับแบบปกติ. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี, ลพบุรี.

ณัฐชญา บุปผาชาติ. (2561). การใช้กิจกรรมบทบาทสมมติเพื่อพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสำหรับนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 (รายงานผลการวิจัย). นครปฐม:มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ตรรกพร สุขเกษม. (2555). การพัฒนาพฤติกรรมการกล้าแสดงออก โดยใช้การแดงบทบาทสมติ ของนักศึกษาโปรแกรมวิชารัฐประศาสนศาสตร์ระดับชั้นปีที่ 1 ภาคเรียนที่ 2/2554 ในบทเรียน เรื่อง การกำหนดนโยบายสาธารณะ (รายงานผลการวิจัย). กำแพงเพชร: มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.

ทิศนา แขมมณี. (2556). รูปแบบการเรียนการสอน: ทางเลือกที่หลากหลาย. (พิมพ์ครั้งที่ 8).กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นันทวัน วัฒนมงคลสุข วรพงษ์ คุณเดชอมร และ ศิรินาถ บูรณพงษ์. (2560). เทคนิคการสอนไวยากรณ์ภาษาอังกฤษแบบ “เพื่อนช่วยเพื่อน”. JOURNAL OF AKHONRATCHASIMA COLLEGE, 11(3), 277-287.

นิพนธ์ โพธิ์ไทร. (2552). การพัฒนาแบบฝึกทักษะการเขียนกลอนสี่โดยใช้กิจกรรมการเรียนแบบกลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อนสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, บุรีรัมย์.

น้ำอ้อย ทวีการไถ. (2555). การใช้บทบาทสมมติเพื่อพัฒนาทักษะทางสังคมของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.

บุญชม ศรีสะอาด. (2541). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: สุวิริยาสาส์น.

บุษยากร ซ้ายขวา, ผาสุก บุญธรรม และเพ็ญพิศุทธิ์ ใจสนิท. (2560). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบเพื่อนช่วยเพื่อน (Peer–assisted Learning) เพื่อพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักเรียนชนเผ่า ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 10(3), 77-86.

พรมสิษฐ์ รักษาพรามหมณ์. (2551). ความพึงพอใจของผู้ปกครอง ผู้นำชุมชนและบุคลากรต่อการบริหารจัดการศูนย์พัฒนาเด็กเล็กขององค์การบริหารส่วนตำบลผาจุก อำเภอเมืองจังหวัดอุตรดิตถ์. สืบค้นจาก http://newtdc.thailis.or.th

พล เหลืองรังสี. (2566). การวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 4). สงขลา: พิกเซล ดีไซน์.

มาเรียม นิลพันธ์. (2558). วิธีวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 9). นครปฐม: ศูนย์วิจัยและพัฒนาทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.

แวมัสนา แวยูโซ๊ะ. (2566). ผลการจัดการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษามลายูโดยการใช้กิจกรรมบทบาทสมมติตามแนวคิดของลาเดาซ์สำหรับนักศึกษาสาขาวิชาภาษามลายู มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 66(23), 77-88.

ษมากร ประดับการ.(2557). การใช้วิธีการสอนแบบเพื่อนช่วยเพื่อนวิชาบัญชีเบื้องต้น 2 เรื่องการบันทึกรายการในสมุดรายวันเฉพาะเกี่ยวกับเงินสดของนักเรียนระดับชั้นปวช. 2/9. งานวิจัยในชั้นเรียน. สาขาธุรกิจค้าปลีก. วิทยาลัยการอาชีพฝางสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. เชียงใหม่.

สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล องค์กรมหาชน. (2564). สำรวจความพร้อมรัฐบาลดิจิทัลหน่วยงาน 2564. สืบค้นจาก https://www.dga.or.th/สำรวจความพร้อมรัฐบาลดิจิทัล

สุคนธ์ สินธพานนท์ วรรัตน์ วรรณเลิศลักษณ์ และพรรณี สินธพานนท์ . (2545). พัฒนาทักษะการคิดตามแนวปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อัตถากร หะยีอาแว. (2554). หลักภาษามลายูเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: บริษัท นัทชาพับลิชชิ่ง จํากัด.

อานนท์ เรืองรัตน์. (2565). การพัฒนาทักษะการย่ำเท้าให้ลงจังหวะในการรำวิชานาฏศิลป์โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบสาธิตร่วมกับกิจกรรมแบบเพื่อนช่วยเพื่อนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการสง่เสริมการศึกษาเอกชน เขตเทศบาลนครตรัง. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยหาดใหญ่, สงขลา.

Ladousse G. P. (1987). Role-play. Oxford: Oxford University Press.

Ments, Van Morry. (1986). The Effective Use of Roleplay: Practical Techniques for Improving Learning. London: Kogan page.

Susanti, A. D. H. (2007). Using role play in teaching speaking. Master’s thesis, Islamic University.