กรอบการพัฒนาผลประโยชน์แห่งชาติของไทยต่อความร่วมมือกับเขตพัฒนา เศรษฐกิจพิเศษชายแดนเหมิ่งล่า ด้านโลจิสติกส์และด้านการท่องเที่ยว

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อศึกษารูปแบบการพัฒนากรอบความร่วมมือด้านเศรษฐกิจของไทยในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษชายแดนเหมิ่งล่า (2) เพื่อศึกษาผลประโยชน์แห่งชาติด้านโลจิสติกส์และด้านการท่องเที่ยวของไทยในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษชายแดนเหมิ่งล่า งานวิจัยเป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ โดยใช้การวิเคราะห์เอกสารและการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง ผู้ให้ข้อมูลข้อมูลสำคัญ 12 คน ประกอบด้วยหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน และผู้ประกอบการ และได้นำเอาทฤษฎีภูมิภาคนิยม ทฤษฎีผลประโยชน์แห่งชาติ ทฤษฎีการเมืองเกี่ยวผัน แนวคิดเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษมาเป็นกรอบในการวิเคราะห์กรอบการพัฒนาผลประโยชน์แห่งชาติของไทยต่อความร่วมมือกับเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษชายแดนเหมิ่งล่า ด้านโลจิสติกส์และด้านการท่องเที่ยว ผลการศึกษาพบว่ารูปแบบความร่วมมือของไทยในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษชายแดนเหมิ่งล่าสามารถจำแนกได้ 7 รูปแบบ ได้แก่ (1) รูปแบบความร่วมมือเชิงการพัฒนาแบบองค์รวม (2) รูปแบบความร่วมมือเชิงยุทธศาสตร์ (3) รูปแบบความร่วมมือเชิงบูรณาการ (4) รูปแบบความร่วมมือเชิงเครือข่าย (5) รูปแบบความร่วมมือเชิงเศรษฐกิจ (6) รูปแบบความร่วมมือด้านการท่องเที่ยวและวัฒนธรรม และ (7) รูปแบบความร่วมมือเชิงโลจิสติกส์และการค้าข้ามพรมแดน นอกจากนี้ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่ารูปแบบความร่วมมือของไทยทั้ง 7 รูปแบบมีส่วนสนับสนุนให้ผลประโยชน์แห่งชาติด้านเศรษฐกิจของไทยมีแนวโน้มเชิงบวก โดยเฉพาะในสองมิติหลัก ได้แก่ ด้านโลจิสติกส์และด้านการท่องเที่ยว ซึ่งรูปแบบเชิงบูรณาการและเชิงโลจิสติกส์มีบทบาทสำคัญในการเพิ่มประสิทธิภาพการขนส่ง ลดต้นทุน และเชื่อมโยงห่วงโซ่อุปทานระหว่างประเทศ อันนำไปสู่การขยายตัวของการค้าและการลงทุน ขณะที่รูปแบบเชิงเศรษฐกิจและเชิงเครือข่ายช่วยเสริมสร้างความเข้มแข็งของภาคเอกชนและกระตุ้นกิจกรรมทางเศรษฐกิจในพื้นที่ชายแดน ส่วนความร่วมมือด้านการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมมีบทบาทในการสร้างมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจและกระจายรายได้สู่ระดับพื้นที่ ทั้งนี้เมื่อพิจารณาเชิงเปรียบเทียบพบว่า ผลประโยชน์แห่งชาติด้านโลจิสติกส์มีความสำคัญเชิงยุทธศาสตร์มากกว่าด้านการท่องเที่ยว เนื่องจากเป็นกลไกหลักในการเชื่อมโยงการค้า การลงทุน และห่วงโซ่อุปทาน ซึ่งส่งผลต่อขีดความสามารถในการแข่งขันในระยะยาวของประเทศ ในขณะที่ด้านการท่องเที่ยวมีบทบาทเป็นกลไกเสริมในการสร้างรายได้และเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจในระดับพื้นที่ โดยอาศัยระบบโลจิสติกส์เป็นฐานสำคัญ ดังนั้น การพัฒนาโลจิสติกส์จึงถือเป็นแกนหลักของการพัฒนา ขณะที่การท่องเที่ยวเป็นปัจจัยสนับสนุนที่ช่วยเสริมสร้างความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ