มาตรการทางกฎหมายในการกำกับดูแลกิจการประกันภัยต่อของบริษัทประกันวินาศภัยไทยโดยผู้รับประกันภัยต่อต่างประเทศ

บทคัดย่อ

การประกันภัยต่อเป็นสัญญาประกันภัยประเภทหนึ่งที่ผู้รับประกันภัยซึ่งได้รับประกันภัยจากผู้เอาประกันภัยของตนนั้นประสงค์จะโอนความเสี่ยงภัยจากการประกันภัยดังกล่าวออกไปให้แก่ผู้รับประกันภัยรายอื่นซึ่งเรียกว่า ผู้รับประกันภัยต่อ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยให้ผู้รับประกันภัยกระจายความเสี่ยงภัยจากสัญญาประกันภัยที่ผู้รับประกันภัยได้รับประกันภัยไว้และทำให้ผู้รับประกันภัยสามารถรับประกันภัยกับผู้เอาประกันภัยได้ในจำนวนที่มากขึ้น ทั้งนี้ ตามสัญญาประกันภัยต่อเมื่อเกิดความเสียหาย  หรือภัยพิบัติตามที่สัญญาประกันภัยต่อกำหนดแล้ว ผู้รับประกันภัยซึ่งอยู่ในฐานะผู้เอาประกันภัยต่อมีสิทธิได้รับชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจากผู้รับประกันภัยต่อได้

ในกรณีของประเทศไทยนั้น บริษัทรับประกันวินาศภัยส่วนใหญ่เลือกทำสัญญาประกันภัยต่อกับผู้รับประกันภัยต่อในต่างประเทศเพื่อกระจายความเสี่ยงภัยที่ผู้รับประกันภัยในประเทศได้รับประกันภัยไว้จากผู้เอาประกันภัยในประเทศ ทั้งนี้ ในกรณีที่เกิดความเสียหายขึ้นตามสัญญาประกันภัยต่อและผู้รับประกันภัยต่อปฏิบัติตามสัญญาประกันภัยต่อย่อมไม่มีประเด็นใดให้ต้องพิจารณา แต่อย่างไรก็ตาม หากผู้รับประกันภัยต่อปฏิเสธหรือบ่ายเบี่ยงการชำระค่าสินไหมทดแทนตามสัญญาประกันภัยต่อแล้ว ย่อมทำให้ผู้รับประกันภัยและธุรกิจประกันภัยในประเทศไม่มีหลักประกันใดหรืออำนาจที่จะทำให้มั่นใจได้ว่าผู้รับประกันภัยต่อจะปฏิบัติตามสัญญาประกันภัยต่อได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงประเทศไทยเกิดภัยพิบัติอุทกภัยครั้งใหญ่ในพื้นที่ภาคกลางของประเทศช่วง พ.ศ. 2554

จากการศึกษาทำให้ผู้ศึกษาพบว่า เมื่อเปรียบเทียบกับมาตรการทางกฎหมายในต่างประเทศแล้วประเทศไทยยังไม่มีมาตรการกำกับดูแลกิจการประกันภัยต่อโดยผู้รับประกันภัยต่อต่างประเทศ ทำให้ผู้รับประกันภัยต่อต่างประเทศมีอิสระในการรับประกันภัยต่อในประเทศไทยและไม่ต้องดำเนินการวางหลักประกันหรืออยู่ภายใต้กฎระเบียบของรัฐซึ่งแตกต่างจากต่างประเทศ ทั้งนี้ จากการศึกษาพบว่ามีเงื่อนไขสำคัญสองประการ ที่ส่งผลให้ประเทศไทยยังไม่สามารถกำกับดูแลกิจการประกันภัยต่อโดยผู้รับประกันภัยต่อต่างประเทศได้อย่างเต็มที่ กล่าวคือ ประการแรก ประเทศไทยยังมีเงื่อนไขทางด้านเศรษฐกิจที่ส่งผลให้ธุรกิจประกันภัยในประเทศยังเป็นธุรกิจประกันภัยขนาดเล็ก และประการที่สอง ประเทศไทยยังมีเงื่อนไขทางด้านอำนาจต่อรองของธุรกิจประกันภัยในประเทศที่ทำให้ผู้รับประกันภัยในประเทศยังคงต้องเอาประกันภัยต่อไว้กับผู้รับประกันภัยต่อต่างประเทศเป็นจำนวนมาก 

โดยวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ผู้ศึกษาจึงได้ศึกษาถึงมาตรการทางกฎหมายในการกำกับดูแลผู้รับประกันภัยต่อของต่างประเทศและได้ย้อนกลับมาศึกษามาตรการทางกฎหมายที่ใช้กำกับดูแลกิจการประกันภัยโดยผู้รับประกันภัยต่อต่างประเทศของประเทศไทย เพื่อให้ผู้ศึกษาเข้าใจและสามารถนำเสนอข้อเสนอแนะที่เหมาะสมต่อไป