การใช้ดุลพินิจของศาลไทยในการพิจารณาค่าสินไหมทดแทน กรณีละเมิดเป็นเหตุให้ผู้ถูกละเมิดถึงแก่ความตาย

บทคัดย่อ

กฎหมายไทยได้บัญญัติหลักการพิจารณาค่าสินไหมทดแทนค่าสินไหมทดแทนกรณีละเมิดถึงแก่ความตายไว้แล้วในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์โดยมิได้มีการกำหนดวิธีการคำนวณที่ชัดเจนเอาไว้[1] แต่ให้เป็นดุลพินิจของศาล ซึ่งในทางปฏิบัติพบว่าศาลมักใช้ดุลพินิจและตีความตัวบทกฎหมายในทางที่ลดทอนปริมาณค่าสินไหมทดแทนที่มีการเรียกร้องลง ทำให้ค่าสินไหมทดแทนกรณีเสียชีวิตในปัจจุบันยังไม่เหมาะสม และสร้างแรงจูงใจให้ผู้ทำละเมิดประสงค์ต่อชีวิตของผู้ถูกทำละเมิด ในขณะที่ลดแรงจูงใจในการนำคดีมาฟ้องร้องต่อศาลลงเพราะค่าสินไหมทดแทนที่จะได้รับไม่คุ้มกับต้นทุนค่าใช้จ่ายที่ต้องเสียไปในการดำเนินคดี

[1] ภาคภูมิ พองชัยภูมิ, ปัญหาการกําหนดค่าสินไหมทดแทนเพื่อละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์, คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2009