มาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับปัญหาเครื่องหมายการค้า ที่มีความคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์หลักในการศึกษาประเด็นกฎหมายเกี่ยวกับเครื่องหมายการค้าที่มีความคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ โดยนำมาใช้กับสินค้าอื่นที่มิใช่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ซึ่งในการศึกษาพบว่า ธุรกิจเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใช้วิธีการที่เป็นกลยุทธการตลาดผ่านสินค้าตัวแทน หรือที่เรียกว่า surrogate marketing กล่าวคือ ทำการโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ผ่านผลิตภัณฑ์หรือสินค้าอื่นที่มิใช่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ซึ่งทำให้ผู้บริโภคจำนวนหนึ่งรับรู้หรือมีความเข้าใจว่า เครื่องหมายการค้าที่คล้ายกับเครื่องหมายการค้าของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แต่ปรากฏบนสินค้าอื่นที่มิใช่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เช่น น้ำแร่ โซดา น้ำดื่ม เป็นเครื่องหมายที่ใช้ในการโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ทั้งนี้ กฎหมายที่นำมาศึกษา ได้แก่ กฎหมายว่าด้วยเครื่องหมายการค้า กฎหมายว่าด้วยการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ และกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองผู้บริโภคที่เกี่ยวข้อง

ในส่วนที่เกี่ยวกับกฎหมายว่าด้วยเครื่องหมายการค้านั้น การยื่นขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าดังกล่าวของผู้ประกอบธุรกิจเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ มีประเด็นที่ต้องพิจารณาว่า เป็นการเข้าข่ายกรณีเครื่องหมายที่ต้องห้าม
มิให้รับจดทะเบียนตามมาตรา 6 (2) ประกอบมาตรา 8(9) หรือมาตรา 8(13) แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 หรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรณีมาตรา 8(13) ซึ่งเป็นเครื่องหมายที่ต้องห้ามมิให้จดทะเบียนตามที่รัฐมนตรีประกาศกำหนด ซึ่งมีประกาศกระทรวงพาณิชย์ที่กำหนดให้เครื่องหมายซึ่งอาจทำให้สาธารณชนสับสนหรือหลงผิดเกี่ยวกับชนิดของสินค้าหรือบริการ เป็นเครื่องหมายที่ต้องห้ามมิให้จดทะเบียน ในกรณีที่เข้าเงื่อนไขดังกล่าว นายทะเบียนควรปฏิเสธไม่รับจดทะเบียน หรือหากมีการรับจดทะเบียนไปแล้ว ก็อาจพิจารณาทบทวนและร้องขอต่อคณะกรรมการเครื่องหมายการค้าเพื่อสั่งเพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้านั้น  

ในส่วนที่เกี่ยวกับกฎหมายว่าด้วยการควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นั้น เป็นการศึกษาถึงการใช้เครื่องหมายการค้าที่คล้ายกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ โดยมีวัตถุประสงค์แอบแฝงเพื่อโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ โดยพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่จะเข้าข่ายเป็นความผิดฐานโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ตามมาตรา 32 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 

ในส่วนที่เกี่ยวกับกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองผู้บริโภคนั้น เป็นการศึกษาถึงกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองผู้บริโภคที่ควรนำมาปรับใช้ ซึ่งได้แก่ พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 โดยพิจารณาเงื่อนไขตามมาตรา 21 วรรคแรก แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภคฯ ซึ่งควรมีการใช้บทบัญญัติมาตรา 22 วรรคสอง (5) สำหรับการออกกฎกระทรวงฉบับใหม่ เพื่อห้ามการโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์