แนวทางการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอย่างเป็นระบบและยั่งยืน ของการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านบากชุม อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
วิจัยครั้งนี้เพื่อศึกษาทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของการท่องเที่ยวโดยลบชุมชนบ้านบากชุม 2) เพื่อตรวจประเมินส่วนควบคุมพื้นที่สำหรับทางผ่านที่จากการเดินทางในชุมชนบ้านบากชุม และ 3) เพื่อการกำกับดูแลการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอย่างและทิศทางของการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านบากชุม องค์ประกอบการตรวจสอบข้อมูลของแบบสอบถามแบบกึ่งโครงสร้างแบบประชุมกลุ่มย่อยและแบบประเมินโปรไฟล์การท่องเที่ยวโดยชุมชนตัวอย่างผู้มีอำนาจส่วนได้ส่วนเสียทางการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านบากชุมปริมาณ 15 คน วิเคราะห์ข้อมูลแนวคิดเกี่ยวกับการจัดการทรัพยากรธรรมชาติโดยชุมชนและหลักการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนมาจัดข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) บ้านบากชุมมีทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่จุดท่องเที่ยวโดยชุมชนส่วนใหญ่จะยึดตามริมเขื่อนสิรินธร ที่ให้ประโยชน์ในการประมง 2) การจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสภาพแวดล้อมอย่างใดอย่างหนึ่งและการควบคุมบ้านบากชุม ค้นหาผลการวิจัยโดยภาพที่ 5 เป้าประสงค์ที่จะมีค่าคะแนน 3.52 หาข้อมูลให้ดีและ 3) วิจัยทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอย่างสำรวจและสำรวจของการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านบากชุมมีผู้นำการพัฒนา ปรับปรุงส่วนชุมชนให้เข้มข้นมากขึ้น และสวยงามตามความเหมาะสมของการรับประทานอาหารที่เป็นผลจากทางลบต่อทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมตามกิจกรรมท่องเที่ยวและทบทวนการฟื้นฟูทรัพยากรธรรมชาติหรือสิ่งแวดล้อมในชุมชนให้มีประสิทธิภาพ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2559). คู่มือสำหรับฝึกอบรมชุมชนท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและ
กีฬา.
กานดา จินดามงคล. (2558). การจัดการสิ่งแวดล้อมของเทศบาลตําบลเหมืองง่า อําเภอเมืองลําพูน จังหวัด
ลําพูนด้วยกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชน. ลำปาง: มหาวิทยาลัยเนชั่น.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2562). เกณฑ์การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนของ
ประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
ณัฐวรรธน์ สุนทรวริทธิโชติ. (2556). การศึกษาสภาพปัญหาสิ่งแวดล้อมในเขตตำบลสามบัณฑิต: ปัจจัยที่มี
ผลต่อการพัฒนาทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของประชาชนในตำบลสามบัณฑิต. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยราชภัฏ
พระนครศรีอยุธยา.
ธนพล จันทร์เรืองฤทธิ์. (2561). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
กรณีศึกษา ชุมชนริมน้ำจันทบูร อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
พจนา สวนศรี วีระชัย วีระฉันทชาติ จรรยาวุทธ สุธรรมา พงสวัสดิ์ ตันติเจริญกิจ สมภพ ยี่จอหอ
และนุชนารถ สิงหภูติ. (2564). การศึกษาผลกระทบจากการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อลดความเหลื่อมล้ำและสร้างเศรษฐกิจฐานรากอย่างยั่งยืน.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.). กรุงเพทฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
เมษ์ธาวิน พลโยธี สุธาธิณี หนูเนียม และสุวิชาดา สกุลวานิชเจริญ. (2565). แนวทางการพัฒนาการ
ท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา ชุมชนไทดำ บ้านนาป่าหนาด อำเภอเชียงคาน
จังหวัดเลย. วารสารวิชาการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ. 18(1), (มกราคม–มิถุนายน), 1-25.
สำนักงานจังหวัดอุบลราชธานี. (2565). แผนพัฒนาจังหวัดอุบลราชธานี พ.ศ. 2566–2570 ฉบับทบทวน
ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. อุบลราชธานี: สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย.
สำนักท่องเที่ยวโดยชุมชน องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การ
มหาชน). (2562). เกณฑ์การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนของประเทศไทย. กรุงเพทฯ:
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
สุวภัทร ศรีจองแสง. (2561). การพัฒนาสินค้าที่ระลึกทางการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านบากชุม
ตำบลโนนก่อ อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 9(2), (กรกฎาคม–ธันวาคม), 20-47.