การแสดง แสง สี เสียง ในเทศกาลเที่ยวพิมาย : องค์ประกอบนาฏกรรมในพื้นที่ มรดกวัฒนธรรม
Main Article Content
บทคัดย่อ
การแสดงแสง สี เสียง เป็นรูปแบบการแสดงร่วมสมัยที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในบริบทของการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในประเทศไทย โดยเฉพาะการจัดแสดงในพื้นที่โบราณสถานและแหล่งมรดกวัฒนธรรม บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการแสดงแสง สี เสียง ในงานเทศกาลเที่ยวพิมาย อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา นาฏกรรมร่วมสมัยที่ผสานองค์ประกอบทางนาฏยศิลป์เข้ากับบริบททางประวัติศาสตร์และพื้นที่สถาปัตยกรรมโบราณ โดยการวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ จากการศึกษาจากเอกสาร งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง โดยมุ่งเน้นการวิเคราะห์องค์ประกอบของนาฏกรรม ได้แก่ เนื้อหาและโครงสร้างการแสดง การเคลื่อนไหวและท่าทาง การใช้พื้นที่การแสดง เครื่องแต่งกาย เทคนิคแสง เสียงและดนตรีประกอบ ผู้แสดง และผู้ชม ผลการศึกษาพบว่า การแสดงแสง สี เสียง ในงานเทศกาลเที่ยวพิมาย มีลักษณะเป็นนาฏกรรมแบบศิลปะการแสดงเฉพาะที่ (Site Specific Performance) ที่ใช้พื้นที่ปราสาทหินพิมายเป็นเวทีการแสดง ถ่ายทอดเรื่องราวทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมผ่านการจัดวางองค์ประกอบทางนาฏศิลป์อย่างเป็นระบบ ส่งผลให้เป็นสื่อทางศิลปะ รวมทั้งเป็นเครื่องมือสร้างประสบการณ์ทางสุนทรียะ และความรู้ให้แก่ผู้ชม นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นถึงบทบาทของนาฏกรรมในการเสริมคุณค่า การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและการสืบสานมรดกทางวัฒนธรรมในบริบทสังคมร่วมสมัย
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คฑาวุธ มาป้อง, ศุภกร ฉลองภาค, และทรรณรต ทับแย้ม. (2567). นาฏศิลป์ร่วมสมัยในการแสดงแสง สี
เสียง สื่อผสม งานประเพณี "สมมาน้ำ คืนเพ็งเส็งประทีป" จังหวัดร้อยเอ็ด. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(9), 1062–1076.
จิรายุทธ พนมรักษ์. (2560). การถ่ายทอดแนวความคิดด้านการสร้างสรรค์นาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยประเภทศิลปะการแสดงเต้นรำเฉพาะที่ ของศาตราจารย์
ดร.นราพงษ์ จรัสศรี. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ, 20(1), 97-108.
จุรีรัตน์ จงพานิช. (2560). การออกแบบการแสดงในพื้นที่มรดกวัฒนธรรม. วารสารศิลปกรรมศาสตร์,
(2), 85-102.
ธีรตา นุ่มเจริญ. (2565). การสร้างสรรค์การแสดงประกอบแสง สี เสียง ชุด "เมืองปุราณทวารวดี เรื่องเล่า
วิถีชนดงละคร". Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(6), 18–28.
มนตรี ตราโมท. (2538). ดนตรีไทย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
วรุธ วงษ์อิน, และปัทมาวดี ชาญสุวรรณ. (2567). เรือมอัปสรา : อัตลักษณ์นาฏกรรม การสร้างพลังอำนาจ
ละมุน เพื่อส่งเสริมภาพลักษณ์และการท่องเที่ยวจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิจัยและนวัตกรรมท้องถิ่น, 19(1), 45–60.
สมชาย ปรีชาศิลปกุล. (2552). ศิลปะการแสดงกับประสบการณ์ของผู้ชม. วารสารมนุษยศาสตร์, 6(1), 1-18.
สุภาวดี ศรีทอง. (2562). การแสดงแสง สี เสียงกับการถ่ายทอดอัตลักษณ์ท้องถิ่น. วารสารศิลปะการแสดง,
(1), 25-36.
สุรพล ดวงแข. (2554). นาฏศิลป์ไทย: รูปแบบ ความหมาย และการสื่อสารทางวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2557). หลักการแสดงนาฏยศิลป์ปริทรรศน์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
อาคม สงเคราะห์. (2549). องค์ประกอบนาฏศิลป์ไทย. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
Chen, Y. et al. (2025). Exploring the role of 3D virtual stage lighting in dance creation.
Journal of Creative Arts and Cognition. Retrieved 27 December 2025, from
https://atripress.org/index.php/jcac/article/download/288/207/925
Elliot, A. J. (2015). Color and psychological functioning: A review of theoretical and empirical
work. Frontiers in Psychology, 6,(368). 210-220. Retrieved
December 2025, from https://doi.org/10.3389/fpsyg.2015.00368