Entrepreneurial Intention and Characteristics of Students of Rajamangala University of Technology Phra Nakorn
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Abstract
The purposes of the research were to study entrepreneurial intention and characteristics of students of Rajamangala University of Technology Phra Nakorn. The population were 375 third- and fourth-year students in every faculty enrolling in the academic year 2020. The research tool was questionnaire. The statistical data analysis was performed by frequency, percentage, mean, and standard deviation, T-test, One-way ANOVA, Pearson Correlation Coefficient and Multiple Regression Analysis were used to examine hypothesis. The research results included that the students’ entrepreneurial intention was at a high level (x̄= 3.95, S.D = .617), the highest mean score was a great willing for entrepreneurial intention after graduation (x̄ = 4.13, S.D = .901). Reasons for entrepreneurial intention were to have their own businesses or to be independent (81.65%). As for types of businesses, they intended to become entrepreneurs of food/ restaurants/ cafeterias/ bakery shops (72.10%). Due to the students’ entrepreneurial characteristics, it was at a high level. (x̄= 4.13, S.D = .482). The highest mean score was need for achievement (x̄ = 4.22, S.D = .597). It was revealed that there were significant differences in entrepreneurial characteristics of students’ sex, age, learning programs, fathers’ occupations, mothers’ occupations and families’ income at 0.05 while there was no significant difference in entrepreneurial characteristics of students’ university years. Predicting power of the students’ entrepreneurial characteristics on their entrepreneurial intention was .660. Three types of the students’ entrepreneurial characteristics factors on entrepreneurial intention were Autonomy, Innovativeness and Risk taking.
Keys word: Intention, Characteristics, Entrepreneurial
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ฐานิศร์ เหราบัตย์ และกฤตนัย บุญราช. (2562). GenY on the job ในวารสารเศรษฐกิจและสังคม. ปีที่ 56 ฉบับที่ 2
กรกฎาคม-ธันวาคม 2562.
ณัฐยา สินตระการผล. (2553). คัมภีร์เจ้าของกิจการ. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ : เอ็กซเปอร์เน็ท.
ณัฐวุฒิ วิเศษ. (2554). คุณลักษณะและความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาสาขาการเป็นผู้ประกอบการใน
เขตกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยราชพฤกษ์.
นราเขต ยิ้มสุข. (2552). ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะของผู้ประกอบการกับความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจ
ขนาดย่อม : กรณีศึกษาธุรกิจไม้ดอกไม้ประดับ ในอำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหา
บัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
ปรมะ สตะเวทิน และคณะ. (2546.). หลักและทฤษฎีการสื่อสาร หน่วยที่ 9-15 = Principles and theories of
communication. นนทบุรี: สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ปรารถนา หลีกภัย และเกิดศิริ เจริญวิศาล. (2555). ผลของการมุ่งเน้นความเป็นผู้ประกอบการ การมุ่งเน้นตลาด และ
การมุ่งเน้นการเรียนรู้ที่มีต่อความสามารถทางนวัตกรรมองค์กร. วารสารวิทยาการการจัดการ. 29 (1)
มกราคม-มิถุนายน 2555, 77-90.
พรรณสิยา นิธิกิตติ์สุขเกษม. (2018). โมเดลความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการของผู้เรียนในโครงการศูนย์บ่มเพาะ
วิสาหกิจ. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจ สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทยในพระราชูปถัมภ์ สมเด็จ
พระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารี 7 (1) มกราคม - มิถุนายน 2561 , 146-161.
พิชญา มัชฌิมศรัทธา. (2554). บุคลิกการเป็นผู้ประกอบการ ภูมิความรู้ความชำนาญ ทักษะการจัดหาทรัพยากรใหม่และ
ความสำเร็จในการประกอบธุรกิจของผู้ประกอบการโรงแรมอิสระในเขตกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ปริญญา
มหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์กร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
มรกต กำแพงเพชร และประสพชัย พสุนนท์. (2558). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการของ
นักศึกษาปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. ธุรกิจปริทัศน์, 7(1), 207-224.
เมธาวี เกียรติพรพิเชฐ และจรัญญา ปานเจริญ.(มปป.). คุณลักษณะและความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษา
ระดับปริญญาตรี ในมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. 153-165 เข้าถึงได้จาก
https://grad.dpu.ac.th/upload/content/files202/7-2-15.pdf
วิมพ์วิภา เกตุเทียน. (2556). คุณลักษณะของผู้ประกอบการที่มีอิทธิพลต่อความสําเร็จในการดําเนินธุรกิจวิสาหกิจขนาด
กลางในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. (วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิตคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัย
เทคโนโลยีราชมงคลอีสาน).
วุฒิชัย จงคำนึงศิล. (2547). การศึกษาและพัฒนาคุณลักษณะการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจอุตสาหกรรมขนาดย่อม.
(วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการให้คำปรึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทร
วิโรฒ).
ศักดิพล เจือศรีกุล. (2560). ผู้ประกอบการไทยกับเศรษฐกิจไทยปี 2560. เข้าถึงจาก www.
https://www.posttoday.com/social/think/477397
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ , สำนักนายกรัฐมนตรี. (2562). สรุปสาระสำคัญ
แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบสอง พ.ศ. 2560-2564. เข้าถึงจาก
https://www.google.com/search?rlz =1C2KMZB_enTH520TH549&ei= EgcbXIunJ4zwvgTa3p_
ADg&q=แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12
สำนักวิชาการและงานทะเบียน. (2561). สถิตินักศึกษา. เข้าถึงจาก https://www.rmutp.ac.th/
สุรชัย ภัทรบรรเจิด. (2554). คุณลักษณะของความเป็นผู้ประกอบการที่ประสบความสำเร็จ. เข้าถึงจาก
http://www.pattanakit.net/index.php?lay=show&ac=article&Id=538705672 &Ntype=124.
อำนาจ ธีระวนิช. (2549). ผู้ประกอบการ. กรุงเทพฯ : มาเธอร์ บอส แพคเก็จจิ้ง.
Frese, Michael. (2000). Success and Failure of Micro business Owners in Africa. A Psychological
Approach. United States of America: Greenwood Publishing Group.
Jamieson, I. (1984). Schools and enterprise. Education for enterprise, 1(1), 7-18.
Yonca Gürol . (2006). Entrepreneurial characteristics amongst university students: Some insights
for entrepreneurship education and training in Turkey. Emerald Group Publishing
Limited. Education + Training, Vol. 48 Iss: 1, pp.25 – 38
