Behavior of Thai tourists in cultural tourism Chachoengsao Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were to study tourist behavior in cultural tourism and study relationship between marketing mix factor and tourism incentives with tourist behavior in cultural tourism in chachoengsao province. The population included 400 people. Data were collected using rating scale questionnaire and statistically analyzed inpercentage, mean score, standarddeviation, and chi-Square test and t-test, F-test when had significance therefore comparing the average of each pair afterwards using the Least Significant Difference (LSD) Test. As the result, mostly respondents was male sex had 25 – 34 years age marital status had Education bachelor's degree had company employee career, income 20,001 – 30,000 bath, hometown in the central region, Cultural attractions in chachoengsao province traveled were Saman Rattanaram temple. In terms of marketing mix factor level in relation to cultural tourism behavior in chachoengsao province. Overall findings had a large impact on decision making when separated by each side findings the side with the highest average including product Followed by travel channel and price, while tourism motivation in relation to cultural tourism behavior in chachoengsao province. Overall findings had a large impact on decision making when separated by each side findings the side with the highest average including cultural learning motivation had the highest mean followed by relaxation motivation and dignity motivation. The study of relationship between marketing mix factors in the whole in relation to behavior of Thai tourists in cultural tourism, chachoengsao province. findings marketing mix factors in the whole had a relationship with behavior of thai tourists in cultural tourism, travel time and travel expenses. Hypothesis testing relationship between tourism motivation in the whole that relationship with behavior of thai tourists in cultural tourism. findings tourism motivation in the whole had relationship with behavior of thai tourists in cultural tourism travel time and travel expenses. significance at the 0.05 level.
Article Details
References
2. กนกรัชต์ ทรัพย์ไหลมา และปิยวรรณ บุรินทร์วัฒนา. (2556). การศึกษาพฤติกรรมและปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจมาท่องเที่ยวเดอะเวเนเซีย หัวหิน-ชะอำ อำเภอ หัวหิน จังหวัดประจวบคิรีขันธ์ ของนักท่องเที่ยวชาวไทย. (จุลนิพนธ์ปริญญาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).
3. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2564). รายงานภาวะเศรษฐกิจการท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 19เมษายน 2564, จาก https://www.mots.go.th
4. จุฑาภรณ์ ทองเพ็ง . (2554). รายงานผลการศึกษาเรื่องความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดโสธรวรารามวิหาร จังหวัดฉะเชิงเทรา. ชลบุรี: วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา.
5. ฉันท์ชนิต เกตุน้อย . (2559). ความสัมพันธ์ระหว่างส่วนประสมทางการตลาด 7P’s และการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ของพระราชวังจันทร์ จังหวัดพิษณุโลก. (วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).
6. ธรา สุขคีรี. (2559). แรงจูงใจและทัศนคติของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อคุณลักษณะด้านสภาพแวดล้อมและการจักการการท่องเที่ยวในอุทยานประวัติศาสตร์พิมาย อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์).
7. นิธิกิตติกานต์ เหมสุวรรณ์ และประสพชัย พสุนนท์. (2563). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนักศึกษาระดับปริญญาตรีในจังหวัดสงขลา. วารสารมนุษย์กับสังคม คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ 5(2) (มกราคม - มิถุนายน 2563), 159 - 176
8. นุชประวีณ์ ลิขิตศรัณย์. (2561). ระดับความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวต่อการใช้ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดในการบริหารจัดการการท่องเที่ยวจังหวัดพิจิตร. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย 13(2) (กรกฎาคม – ธันวาคม 2561), 25 - 36
9. ปาณิภัส ติปะวรรณา. (2556). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของตลาดเก่าในฐานะแหล่งท่องเที่ยงเชิงวัฒนธรรม : กรณีศึกษาตลาดบ้านใหม่และตลาดคลองสวน ๑๐๐ ปี จังหวัดฉะเชิงเทรา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย)
10. เพ็ญนภา เพ็งประไฟ. (2558). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีอิทธิพลต่อความต้องการของนักท่องเที่ยวชาวไทยและต่างชาติในกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสังคมและวัฒนธรรมของเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. (การค้นคว้าอิสระ) คณะมนุษยศาสตร์และการท่องเที่ยว: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
11. ภัคณิษา อภิศุภกรกุล,กุลกันยา ศรีสุข. (2550) การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม เชื่อมโยงกับเทศกาลการท่องเที่ยวประจำปี ในกลุ่มจังหวัดภาคอีสานใต้. มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์:บุรีรัมย์. DOI : https://doi.nrct.go.th/ListDoi/listDetail?Resolve_DOI=
12. รุจเรศ ตู้จินดา. (2554). พฤติกรรมและส่วนประสมการตลาดของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีผลต่อการท่องเที่ยวในจังหวัดจันทบุรี. (วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม).
13. ภัทราพร อาวัชนาการ. (2558). ปัจจัยทางการตลาดและพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนในเขตอำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์. (การค้นคว้าอิสระ) คณะพาณิชศาสตร์และการบัญชี: มหาวิทยาธรรมศาสตร์.
14. วราพร ฉายกี่. (2556). ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่างชาติที่มีต่อการเข้าชมอุทยานประวัติศาสตร์ ศรีสัชนาลัยจังหวัดสุโขทัย. (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
15. ศิวธิดา ภูมิวรมุนี. (2559). แนวทางการส่งเสริมการตลาดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดนครพนม.สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี 13(1) (มกราคม - เมษายน 2562), 184 - 201
16. สกลภัส ปลูกจิตรสม. (2560). อุปนิสัยการออม แรงจูงใจ และกลุ่มอ้างอิงที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวและการตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทย ในเขตกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ).
17. สมหทัย จารุมิลินท .(2561). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดและพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกเดินทางมาท่องเที่ยวซ้ำในอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ของนักท่องเที่ยวที่มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ).
18. สุมาลี นันทศิริพล. (2560). พฤติกรรมการใช้บริการและการรับรู้กระบวนการให้บริการในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ 13(1), 1 - 32
19. สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2560). พฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวของชาวไทย พ.ศ. 2560. สืบค้นเมื่อ 19เมษายน 2564 จาก http://www.nso.go.th/sites/2014/Page/สำรวจ/ด้านเศรษฐกิจ/สขาการท่องเที่ยวและกีฬา.aspx
