The creation of the contemporary song “Raruek Bawonraratchao”

Main Article Content

Duangdao Thaohiran
Supunnee Leuaboonsho
Noppakun Sodprasert

Abstract

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาการสืบทอดและการเผยแพร่เพลงไทยร่วมสมัยของวงดุริยางค์ซิมโฟนีแห่งชาติ กรมศิลปากร และ (2) สร้างสรรค์เพลงไทยร่วมสมัยรูปแบบใหม่ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ


              ผลการศึกษาพบว่า วงดุริยางค์ซิมโฟนีแห่งชาติไทยได้สืบทอดและส่งเสริมการบรรเลงเพลงไทยร่วมสมัยมาอย่างยาวนาน ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 จนถึงปัจจุบัน บุคคลสำคัญ เช่น พระเจนดุริยางค และหลวงวิจิตรวาทการ มีส่วนสำคัญในการอนุรักษ์และเผยแพร่เพลงไทยร่วมสมัยเหล่านี้ ดังนั้น เพลงไทยร่วมสมัยจึงยังคงได้รับการบรรเลงในงานต่างๆ ที่จัดโดยวงดุริยางค์ซิมโฟนีแห่งชาติไทย


              นอกจากนี้ การศึกษายังพบอีกว่าไม่มีเพลงที่เน้นถึงความสำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของพระราชวังวังหน้า ซึ่งเป็นสถานที่สำคัญของกรมศิลปากร จึงเกิดแรงบันดาลใจให้ผู้วิจัยแต่งเพลง “ระลึกบวรราชเจ้า” เพื่อยกย่องมรดกของพระราชวังวังหน้าและอุปราชในสมัยรัตนโกสินทร์ตั้งแต่รัชกาลที่ 1 ถึงรัชกาลที่ 5 โดยเนื้อหาของเพลงเน้นถึงความงดงามของพระราชวังบวรสถานมงคล (พระราชวังวังหน้า) และยกย่องอุปราช 5 พระองค์ ได้แก่ สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว และกรมพระราชวังบวรวิชัยชาญ


              กระบวนการแต่งเพลงพิจารณาทั้งความสวยงามของทำนองเพลงและเนื้อเพลงที่มีความหมาย ซึ่งรวบรวมเรื่องราวทางประวัติศาสตร์และเผยแพร่ข้อมูลอันมีค่าเกี่ยวกับพระราชวังวังหน้าและบุคคลที่เกี่ยวข้อง ผลงานนี้ถือเป็นผลงานใหม่ที่สำคัญต่อความรู้สาธารณะและการอนุรักษ์วัฒนธรรม

Article Details

How to Cite
Thaohiran, D., Leuaboonsho, S. ., & Sodprasert, N. . (2024). The creation of the contemporary song “Raruek Bawonraratchao”. Humanities and Social Sciences Journal, Ubon Ratchathani Rajabhat University, 15(2), 44–59. retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/humanjubru/article/view/268145
Section
Research Article

References

กอบกุล อิงคุทานนท์. (2539). พัฒนาการบทละครร้องสลับพูด. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัย

ศิลปากร. 18(1-2). มิถุนายน 2538-พฤษภาคม 2539, 98–99.

โกสุม สายใจ. (2548). สุนทรียภาพของชีวิต. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.

เจนดุริยางค์, พระ. (2533). บันทึกความทรงจำของพระเจนดุริยางค์ (ปิติวาทยะกร). กรุงเทพฯ: อมรินทร์

พริ้นติ้งกรุพ.

ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2557). สังคีตนิยมความซาบซึ้งในดนตรีตะวันตก. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ดวงใจ ทิวทอง. (2560). อรรถบทการขับร้อง. กรุงเทพฯ: วิสคอมเซ็นเตอร์.

ธนิต อยู่โพธิ์. (2516). ศิลปะละครรำหรือคู่มือนาฏศิลป์ไทย. กรุงเทพฯ: ศิวพร.

ธำรงศักดิ์ อายุวัฒนะ. (2550). ราชสกุลจักรีวงศ์. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.

ปัญญา นิตยสุวรรณ. (2522). อนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพ นายปัญญา นิตยสุวรรณ. กรุงเทพฯ:

ไอเดียสแควร์.

มัลลิกา คณานุรักษ์. (2529). วิเคราะห์ชีวิตและผลงานเพลงอมตะของ แก้ว อัจฉริยะกุล. (วิทยานิพนธ์

ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ปัตตานี).

ศิลปากร, กรม. (2555). เทคนิคและวิธีการในการออกแบบกระบวนงานจัดการแสดงวงดุริยางค์สากล

กรมศิลปากร. เอกสารประกอบโครงการพัฒนาบุคลากรด้านดุริยางค์สากล ประจำปีงบประมาณ

กรุงเทพฯ: สำนักการสังคีต.

ศิลปากร, กรม. (2558). โครงการจัดการองค์ความรู้พระเจนดุริยางค์ ผู้มีคุณูปการในวงดุริยางค์สากล

กรมศิลปากร. กรุงเทพฯ: สำนักการสังคีต. 41–42.

ศิลปากร, กรม. (2563). ประวัติและบทบาทหน้าที่. สืบค้นเมื่อ 18 กรกฎาคม 2566, จาก https://www.finearts.go.th/performing/categorie/history.

ศุภชัย จันทร์สุวรรณ์. (2538). การวิเคราะห์แนวพระราชดำริและบทบาทของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎ

เกล้าเจ้าอยู่หัว ในการส่งเสริมการศึกษาด้านนาฏศิลป์และดนตรี การศึกษาเฉพาะกรณีโรงเรียน

พรานหลวงในพระบรมราชูปถัมภ์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย)

สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2547). วิวัฒนาการนาฏยศิลป์ไทยในกรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ. 2325-2477. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุรางรัตน์ บุษบรรณ. (2538). เผาเทียนเล่นไฟ ประเพณีไทยสมัยสุโขทัย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.