The creation of the contemporary song “Raruek Bawonraratchao”
Main Article Content
Abstract
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาการสืบทอดและการเผยแพร่เพลงไทยร่วมสมัยของวงดุริยางค์ซิมโฟนีแห่งชาติ กรมศิลปากร และ (2) สร้างสรรค์เพลงไทยร่วมสมัยรูปแบบใหม่ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ
ผลการศึกษาพบว่า วงดุริยางค์ซิมโฟนีแห่งชาติไทยได้สืบทอดและส่งเสริมการบรรเลงเพลงไทยร่วมสมัยมาอย่างยาวนาน ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 จนถึงปัจจุบัน บุคคลสำคัญ เช่น พระเจนดุริยางค และหลวงวิจิตรวาทการ มีส่วนสำคัญในการอนุรักษ์และเผยแพร่เพลงไทยร่วมสมัยเหล่านี้ ดังนั้น เพลงไทยร่วมสมัยจึงยังคงได้รับการบรรเลงในงานต่างๆ ที่จัดโดยวงดุริยางค์ซิมโฟนีแห่งชาติไทย
นอกจากนี้ การศึกษายังพบอีกว่าไม่มีเพลงที่เน้นถึงความสำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของพระราชวังวังหน้า ซึ่งเป็นสถานที่สำคัญของกรมศิลปากร จึงเกิดแรงบันดาลใจให้ผู้วิจัยแต่งเพลง “ระลึกบวรราชเจ้า” เพื่อยกย่องมรดกของพระราชวังวังหน้าและอุปราชในสมัยรัตนโกสินทร์ตั้งแต่รัชกาลที่ 1 ถึงรัชกาลที่ 5 โดยเนื้อหาของเพลงเน้นถึงความงดงามของพระราชวังบวรสถานมงคล (พระราชวังวังหน้า) และยกย่องอุปราช 5 พระองค์ ได้แก่ สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว และกรมพระราชวังบวรวิชัยชาญ
กระบวนการแต่งเพลงพิจารณาทั้งความสวยงามของทำนองเพลงและเนื้อเพลงที่มีความหมาย ซึ่งรวบรวมเรื่องราวทางประวัติศาสตร์และเผยแพร่ข้อมูลอันมีค่าเกี่ยวกับพระราชวังวังหน้าและบุคคลที่เกี่ยวข้อง ผลงานนี้ถือเป็นผลงานใหม่ที่สำคัญต่อความรู้สาธารณะและการอนุรักษ์วัฒนธรรม
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กอบกุล อิงคุทานนท์. (2539). พัฒนาการบทละครร้องสลับพูด. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัย
ศิลปากร. 18(1-2). มิถุนายน 2538-พฤษภาคม 2539, 98–99.
โกสุม สายใจ. (2548). สุนทรียภาพของชีวิต. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
เจนดุริยางค์, พระ. (2533). บันทึกความทรงจำของพระเจนดุริยางค์ (ปิติวาทยะกร). กรุงเทพฯ: อมรินทร์
พริ้นติ้งกรุพ.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2557). สังคีตนิยมความซาบซึ้งในดนตรีตะวันตก. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดวงใจ ทิวทอง. (2560). อรรถบทการขับร้อง. กรุงเทพฯ: วิสคอมเซ็นเตอร์.
ธนิต อยู่โพธิ์. (2516). ศิลปะละครรำหรือคู่มือนาฏศิลป์ไทย. กรุงเทพฯ: ศิวพร.
ธำรงศักดิ์ อายุวัฒนะ. (2550). ราชสกุลจักรีวงศ์. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.
ปัญญา นิตยสุวรรณ. (2522). อนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพ นายปัญญา นิตยสุวรรณ. กรุงเทพฯ:
ไอเดียสแควร์.
มัลลิกา คณานุรักษ์. (2529). วิเคราะห์ชีวิตและผลงานเพลงอมตะของ แก้ว อัจฉริยะกุล. (วิทยานิพนธ์
ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ปัตตานี).
ศิลปากร, กรม. (2555). เทคนิคและวิธีการในการออกแบบกระบวนงานจัดการแสดงวงดุริยางค์สากล
กรมศิลปากร. เอกสารประกอบโครงการพัฒนาบุคลากรด้านดุริยางค์สากล ประจำปีงบประมาณ
กรุงเทพฯ: สำนักการสังคีต.
ศิลปากร, กรม. (2558). โครงการจัดการองค์ความรู้พระเจนดุริยางค์ ผู้มีคุณูปการในวงดุริยางค์สากล
กรมศิลปากร. กรุงเทพฯ: สำนักการสังคีต. 41–42.
ศิลปากร, กรม. (2563). ประวัติและบทบาทหน้าที่. สืบค้นเมื่อ 18 กรกฎาคม 2566, จาก https://www.finearts.go.th/performing/categorie/history.
ศุภชัย จันทร์สุวรรณ์. (2538). การวิเคราะห์แนวพระราชดำริและบทบาทของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎ
เกล้าเจ้าอยู่หัว ในการส่งเสริมการศึกษาด้านนาฏศิลป์และดนตรี การศึกษาเฉพาะกรณีโรงเรียน
พรานหลวงในพระบรมราชูปถัมภ์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย)
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2547). วิวัฒนาการนาฏยศิลป์ไทยในกรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ. 2325-2477. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรางรัตน์ บุษบรรณ. (2538). เผาเทียนเล่นไฟ ประเพณีไทยสมัยสุโขทัย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.