The study of Parashurama Character in the Opera Oriented Dance Drama premiere: Ganesha Lost of Ivory, according to Lamul Yamakup

Main Article Content

Thawatchai kanlapanart
Chulachart Aranyanak
Chanai Wannalee

Abstract

     


การศึกษาครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อสำรวจบทบาทของ Parashurama ในการแสดงนำเรื่องGanesha Lost of Ivory สมัยโบราณ โดยยึดแนวทางของ Lamul Yamakup การวิจัยนี้ตรวจสอบการเคลื่อนไหวการเต้นรำที่เกี่ยวข้องกับบทบาทของ Parashurama วิเคราะห์โครงสร้างและการเคลื่อนไหวการเต้นรำที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้ที่ใช้ในการแสดงแบบดั้งเดิมนี้ การศึกษานี้เกี่ยวข้องกับการตรวจสอบเอกสารที่เกี่ยวข้อง ตำราเรียน เอกสารวิจัย และวรรณกรรม ตลอดจนการสัมภาษณ์ การบันทึกภาพ และการใช้การวิเคราะห์เชิงพรรณนา


ผลการศึกษาพบว่าการแสดงนำเป็นการแสดงสั้นๆ เพื่อขจัดความโชคร้ายก่อนการแสดงหลักจะเริ่มขึ้น ประเพณีดังกล่าวมีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการแต่งบทละครนำเรื่องพระพิฆเนศวรงาช้าง ท่าเต้นสำหรับบทบาทของปรศุรามประกอบด้วยลำดับที่สอดคล้องกับเนื้อเพลงนัตตะปธา (รูปแบบการเต้นรำแบบดั้งเดิม) และท่าต่อสู้ การวิเคราะห์โครงสร้างการเต้นรำระบุท่าเต้นการต่อสู้ 2 ประเภท ได้แก่ 1. รูปแบบการต่อสู้ใน 1.1 โขนแบบดั้งเดิม และ 1.2 ละคร ซึ่งผสมผสานท่าต่อสู้ 2. รูปแบบการต่อสู้เฉพาะของการแสดงนำ ซึ่งเกี่ยวข้องกับท่าเต้นที่เชื่อมโยงกับเนื้อเพลงที่เปล่งออกมาและนัตตะปธา


ท่าต่อสู้เหล่านี้แสดงให้เห็นถึงความขัดแย้งระหว่างพราหมณ์ปรศุรามและพระพิฆเนศโดยใช้การเคลื่อนไหวที่ผสมผสานอย่างลึกซึ้งกับทั้งเนื้อร้องและดนตรีของการแสดง

Article Details

How to Cite
kanlapanart, T., Aranyanak, C. ., & Wannalee, C. . (2024). The study of Parashurama Character in the Opera Oriented Dance Drama premiere: Ganesha Lost of Ivory, according to Lamul Yamakup . Humanities and Social Sciences Journal, Ubon Ratchathani Rajabhat University, 15(2), 86–97. retrieved from https://so01.tci-thaijo.org/index.php/humanjubru/article/view/272647
Section
Research Article

References

ณรงค์ฤทธ์ เชาว์กรรม. (2554). ละครเบิกโรง เรื่องดึกดำบรรพ์ พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎ

เกล้าเจ้าอยู่หัว ชุด พระคเณศร์เสียงา : คุณธรรม จริยธรรมและค่านิยม. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).

นิยะดา เหล่าสุนทร. (2543). ความสัมพันธ์ระหว่างละครไทยและละครภารตะ. กรุงเทพฯ: แม่คำผาง.

บำรุง คำเอก. (2558). อิทธิพลของศาสนาพราหมณ์–ฮินดูในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นความเชื่อ. วารสาร

วิชา ฉบับมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8(2), พฤษภาคม-สิงหาคม, 2399-2421.

ประเสริฐ สันติพงษ์. (2545). กระบวนท่ารำของรามสูรในการแสดงเบิกโรงละครใน. (วิทยานิพนธ์ปริญญา

ศิลปมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).

พุฒิมาศ พุ่มพวง. (2540). วิเคราะห์บทละครรามเกียรติ์พระราชนิพนธ์พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้า

เจ้าอยู่หัว. (ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร).

พงษ์ศักดิ์ บุญล้น. (2557). กระบวนท่ารบของพระลักษมณ์ในการแสดงโขนของกรมศิลปากร. (วิทยานิพนธ์

ศิลปมหาบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์).

มงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. (2464). บทละครเบิกโรง. ม.ป.พ.

สุภาวดี โพธิเวชกุล. (2548). รูปแบบการแสดงเบิกโรงละครรำในยุครัตนโกสินทร์ (รัชกาลที่ 9).

(วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา).