THE The Development of Basic Melody for Thai string instruments in Thai Music Achievement, the Thai music basic professional education curriculum, for Grade 7, of The College of Dramatic Arts.
Main Article Content
Abstract
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างทำนองหลักของเครื่องสายไทยสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ตามหลักสูตรพื้นฐานดนตรีไทย วิทยาลัยนาฏศิลป์ และเพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในหัวข้อดังกล่าว กลุ่มเป้าหมายในการศึกษานี้คือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 สาขาวิชาเครื่องสายไทย วิทยาลัยนาฏศิลป์ ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2561 จำนวน 10 คน
การวิจัยครั้งนี้ดำเนินการในชั้นเรียนเป็นเวลา 240 ชั่วโมง มีเครื่องมือในการวิจัย 3 รายการ คือ 1) แบบประเมินการเปลี่ยนทำนองหลักของเครื่องสายไทย จำนวน 10 ข้อ 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนแบบเลือกตอบ 4 ข้อ จำนวน 30 ข้อ มีดัชนีความยากอยู่ระหว่าง 0.79 ดัชนีการจำแนกเท่ากับ 0.43 และดัชนีความน่าเชื่อถือเท่ากับ 0.82 และ 3) แบบทดสอบทักษะการเปลี่ยนทำนองหลัก จำนวน 20 ข้อ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ เปอร์เซ็นต์ ค่าเฉลี่ย ( ) และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ( )
ผลการศึกษาพบว่า
- ได้สร้างทำนองหลักของเครื่องสายไทยระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยเปลี่ยนแปลงทำนองจากทำนองหลักเป็นรูปแบบโน้ตตัวเดียว รวมทั้งสิ้น 4 เพลง คือ บทเพลง ตับต้น ชิงสามจันทร์ เต้ากินผักบุ้งสองจันทร์ แขกบ่อเท็ดเทา และแขกต้อยหมอเทา
- ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนทำนองหลักเครื่องสายไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 สูงขึ้นกว่าก่อนเรียน
- ผลการทดสอบทักษะการเปลี่ยนทำนองหลักเครื่องสายไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 อยู่ในระดับคุณภาพดี
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2541). พฤติกรรมการสอนดนตรี. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ:
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เติมศักดิ์ คทวณิช. (2543). จิตวิทยาทั่วไป. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดการพิมพ์.
ทิศนา แขมมณี. (2548). ศาสตร์การสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์จำกัด.
บุญธรรม ตราโมท. (2540). คำบรรยายวิชาดุริยางคศาสตร์ไทย โดย นายบุญธรรม ตราโมท. กรุงเทพฯ: ศิลปสนองการพิมพ์.
บุษกร สำโรงทอง. (2539). การดำเนินทำนองของเครื่องดนตรีดำเนินทำนองประเภทเครื่องตี.
กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปกรณ์ รอดช้างเผื่อน. (2548). งานประพันธ์เพลงทยอยเดี่ยวสำหรับจะเข้. กรุงเทพฯ:
ทุนวิจัยกองทุนรัชดาภิเษกสมโภช คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนตรี ตราโมท. (2545). ดุริยางคศาสตร์ไทย ภาควิชาการ. กรุงเทพฯ: พิฆเณศ พริ้นท์ติ้ง
เซ็นเตอร์.
มานพ วิสุทธิแพทย์. (2533). ดนตรีวิเคราะห์. กรุงเทพฯ: ชวนพิมพ์.
วิทยาลัยนาฏศิลปจันทบุรี. (2554). การศึกษาทักษะการแปรทำนองเพลง
ซอด้วง ซออู้และจะเข้ ของนักเรียนชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพปีที่ 1-3 กลุ่มสาระวิชาชีพ
เครื่องสายไทย. กรุงเทพฯ: ภาควิชาดุริยางคศิลป์ วิทยาลัยนาฏศิลปจันทบุรี สถาบันบัณฑิต
พัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม.
สมบูรณ์ บุญวงษ์. (2553). การสร้างแบบเรียนทำนองหลักเครื่องสายไทยเพื่อพัฒนาการเรียนรู้
ด้านทักษะการแปลทำนองของนักศึกษาสาขาวิชาเครื่องสายไทย. กรุงเทพฯ:
คณะศิลปนาฏดุริยางคศิลป์ไทย สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม.
อุทิศ นาคสวัสดิ์. (2530). ทฤษฎีและการปฏิบัติดนตรีไทย ภาค 1 ว่าด้วยหลักและทฤษฎีดนตรีไทย.
กรุงเทพฯ: ศิริวิทย์.