รูปแบบลีลานาฏยศิลป์การสร้างสรรค์นาฏยศิลป์จากความไม่สมบูรณ์ ในกระบวนการคัดเลือกศิลปินระดับชาติทางด้านนาฏยศิลป์
คำสำคัญ:
ลีลานาฏยศิลป์, กระบวนการคัดเลือกศิลปิน, ความไม่สมบูรณ์บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัยเรื่อง “การสร้างสรรค์นาฏยศิลป์จากความไม่สมบูรณ์ในกระบวนการคัดเลือกศิลปินระดับชาติทางด้านนาฏยศิลป์” วิทยานิพนธ์ระดับดุษฎีบัณฑิต ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อค้นหารูปแบบลีลานาฏยศิลป์ในการสร้างสรรค์นาฏยศิลป์จากความไม่สมบูรณ์ในกระบวนการคัดเลือกศิลปินระดับชาติทางด้านนาฏยศิลป์ ผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบการวิจัยเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงสร้างสรรค์ให้ความสำคัญกับเกณฑ์มาตรฐานยกย่องศิลปินฯ ขานรับกับคุณสมบัติที่ขาดหายไปจากการพิจารณาคัดกรองคุณสมบัติของศิลปิน โดยศึกษาข้อมูลจากการสำรวจข้อมูลเชิงเอกสาร การสัมภาษณ์ สื่อสารสนเทศ การสำรวจข้อมูลภาคสนาม การสังเกตการณ์ เกณฑ์มาตรฐานศิลปิน และประสบการณ์ของผู้วิจัย โดยนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์ เพื่อค้นหารูปแบบลีลานาฏยศิลป์
ผลการวิจัยพบว่า ผู้วิจัยได้แบ่งรูปแบบของการแสดงเป็น 7 องก์ ประกอบด้วย องก์ 1 ปรัชญาในการทำงาน (Philosophy) ใช้ลีลานาฏยศิลป์ที่มีจากการเคลื่อนไหวให้เห็นถึงการวาดลายเส้น องก์ 2 จรรยาบรรณ (Ethic) ใช้ลีลานาฏยศิลป์จากเทคนิคการแสดงละครใบ้ (Mime) องก์ 3 ความสามารถหลากหลาย (Versatile) ใช้ลีลาการเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวัน (Everyday movement) องก์ 4 ผู้นำและผู้บุกเบิก (Pioneer) ใช้เทคนิคบัลเลต์คลาสสิค (Ballet classic) องก์ 5 ความหลงใหล (Passion) ใช้ลีลาการเคลื่อนไหวด้นสด (Improvisation) โดยมีอุปกรณ์ประกอบการแสดงที่เป็นถ้วยรางวัล องก์ 6 ถ่ายทอดองค์ความรู้ (Passing the knowledge) ใช้ลีลาการเคลื่อนไหวแจ๊ส (Jazz dance) และองก์ 7 รสนิยม (Taste) ใช้ลีลาการเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวัน (Everyday movement) ทั้งนี้ผลที่ได้ตรงตามวัตุประสงค์ที่ตั้งไว้ทุกประการ
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ฐาปนีย์ สังข์สิทธิวงศ์. (2558). การสร้างสรรค์ละครเพลงร่วมสมัย เรื่องศิลปินผู้บุกเบิกนาฏยศิลป์ร่วมสมัยในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
ธรากร จันทนะสาโร. (2557). นาฏยศิลป์สร้างสรรค์จากแนวคิดไตรลักษณ์ในพระพุทธศาสนา. (วิทยานิพนธ์ ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
นพมาส แววหงส์. (2558). ปริทัศน์ศิลปะการละคร. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นราพงษ์ จรัสศรี. (2548). ประวัตินาฏยศิลป์ตะวันตก. กรุงเทพมหานคร: สานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อภิโชติ เกตุแก้ว. (2561). การสร้างสรรค์นาฏยศิลป์จากสัญลักษณ์โอมในความเชื่อของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู(วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.


