มาตรการแจ้งเตือนและเอาออก: ศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายลิขสิทธิ์ของประเทศไทยกับกฎหมายลิขสิทธิ์ของประเทศสิงคโปร์

บทคัดย่อ

มาตรการแจ้งเตือนและเอาออก (Notice and Takedown) เป็นมาตรการที่ก่อให้เกิดหน้าที่แก่ ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต (Internet Service Provider) ที่ต้องดำเนินการอย่างใดอย่างหนึ่งในการระงับการ เข้าถึงหรือระงับการเผยแพร่ข้อมูลที่ละเมิดลิขสิทธิ์บนอินเทอร์เน็ต เมื่อได้รับแจ้งการละเมิดลิขสิทธิ์จาก เจ้าของลิขสิทธิ์หรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์ มิเช่นนั้นแล้ว ผู้ให้บริการอาจถูกดำเนินคดีฐานละเมิด ลิขสิทธิ์ได้ ซึ่งประเทศไทยได้นำมาตรการนี้มาบัญญัติไว้ในบทบัญญัติมาตรา 32/3 แห่งพระราชบัญญัติ ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 โดยมีลักษณะเป็นคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวก่อนฟ้องคดี ซึ่งเจ้าของลิขสิทธิ์จะต้อง ร้องขอต่อศาลให้ผู้ให้บริการระงับการละเมิดลิขสิทธิ์บนอินเทอร์เน็ต อย่างไรก็ตามมาตรการนี้ยังถือเป็น เรื่องใหม่สำหรับประเทศไทย กล่าวคือ มาตรการนี้เพิ่งจะถูกนำมาบัญญัติเป็นกฎหมายในพระราชบัญญัติ ลิขสิทธิ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2558 นี้เอง ในขณะที่ประเทศสิงคโปร์ได้นำมาตรการนี้มาปรับใช้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 โดยบัญญัติไว้ใน Copyright Act (Chapter 63) 1987 หมวด 9A ซึ่งจากการวิเคราะห์เปรียบเทียบ การปรับใช้มาตรการแจ้งเตือนและเอาออกของประเทศไทยกับประเทศสิงคโปร์แล้ว ทำให้เห็นได้ว่า กฎหมายของประเทศไทยเกี่ยวกับมาตรการนี้ยังมีหลายประเด็นที่จำเป็นที่จะต้องมีการแก้ไขปรับปรุงให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ทั้งในด้านการระงับการละเมิดลิขสิทธิ์บนอินเทอร์เน็ต และการคุ้มครองสิทธิ ของทั้งเจ้าของลิขสิทธิ์และผู้ใช้บริการที่นำข้อมูลเข้าสู่ระบบอินเทอร์เน็ต