ปัญหาการลงโทษผู้กระทำความผิดซ้ำตามประมวลกฎหมายอาญา

ผู้แต่ง

  • วรรณิภา พูลสวัสดิ์ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม

คำสำคัญ:

การกระทำความผิดซ้ำ, การเพิ่มโทษ , ระยะเวลาการเพิ่มโทษ

บทคัดย่อ

        วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาหลักการแนวคิด ทฤษฎีเกี่ยวกับการเพิ่มโทษแก่ผู้กระทำความผิดซ้ำ (2) เพื่อศึกษาอัตราโทษในประเทศไทยและประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีอัตราโทษที่รุนแรงกว่าประเทศไทยและศึกษาระยะเวลาในการเพิ่มโทษแก่ผู้กระทำความผิดซ้ำของประเทศไทยมีกำหนดไว้ในระยะเวลา 5 ปี นับแต่วันพ้นโทษจำคุกและในประเทศไทยและในสหรัฐอเมริกา ในมลรัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งมีไม่มีกำหนดในการกระทำความผิดซ้ำ (3)  เพื่อศึกษาและวิเคราะห์อัตราโทษของประเทศไทยเปรียบเทียบกับประเทศญี่ปุ่นและวิเคราะห์ระยะเวลาในการเพิ่มโทษแก่ผู้กระทำความผิดของประเทศไทยเปรียบเทียบกับสหรัฐอเมริกา ในมลรัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งไม่มีกำหนดในการกระทำความผิดซ้ำ (4) เพื่อเป็นแนวทางการแก้ไขอัตราโทษแก่ผู้กระทำความผิดซ้ำในประเทศไทยและขยายระยะเวลาในการเพิ่มโทษแก่ผู้กระทำความผิดซ้ำในประเทศไทย

        จากการศึกษาพบว่าปัญหาการกำหนดระยะเวลาการกระทำความผิดซ้ำตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา  92 ผู้ที่เคยกระทำความผิดมาครั้งหนึ่งหวนกลับมากระทำความผิดซ้ำภายในระยะเวลา  5 ปี ให้เพิ่มโทษฐานเป็นผู้กระทำความผิดซ้ำ  แต่การกระทำความผิดเกินกว่า 5 ปี ไม่มีหลักเกณฑ์ที่จะลงโทษการกระทำความผิดซ้ำได้  หากเปรียบเทียบกับมลรัฐแคลิฟอร์เนียของประเทศสหรัฐอเมริกาไม่มีกำหนดระยะเวลาและการกำหนดให้เพิ่มโทษแก่ผู้กระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 92 กำหนดให้เพิ่มโทษแก่ผู้กระทำความผิดซ้ำ 1 ใน 3 ของโทษที่ศาลกำหนดสำหรับความผิดครั้งหลังซึ่งการเพิ่มโทษแก่ผู้กระทำความผิดซ้ำ 1 ใน 3 ซึ่งหากเปรียบเทียบกับประเทศญี่ปุ่นมีกำหนดให้เพิ่มโทษแก่ผู้กระทำความผิดซ้ำไว้ 2 เท่าของการกระทำความผิดนั้น ทำให้ผู้กระทำความผิดเกิดความเกรงกลัวและเข็ดหลาบต่อบทลงโทษ  ส่วนในกรณีที่ผู้กระทำความผิดซ้ำถูกลงโทษตามคำพิพากษาของศาลเข้าเรือนจำใหม่จะต้องถูกจัดชั้นตามกฎกระทรวงว่าด้วยกำหนดประโยชน์ของนักโทษเด็ดขาดซึ่งได้รับการลดวันต้องโทษจำคุกหรือการพักการลงโทษและได้รับการปล่อยตัวต้องปฏิบัติ ตามข้อ 3 (2), (3), (4) จะได้รับการพิจารณาเลื่อนตามลำดับชั้นตามข้อ 2 ได้แก่ (1) ชั้นเยี่ยม (2) ชั้นดีมาก (3) ชั้นดี (4) ชั้นกลาง (5) ชั้นต้องปรับปรุง (6) ชั้นต้องปรับปรุงมาก  ซึ่งในแต่ละลำดับชั้นตามข้อ 2 ผู้ต้องโทษจะได้รับการลดวันต้องโทษตามลำดับชั้นในการเลื่อนชั้นของผู้กระทำความผิดซ้ำถูกลงโทษตามคำพิพากษาของศาล  ซึ่งเข้าเรือนจำใหม่จะได้รับการพิจารณาเลื่อนชั้นตามหลักเกณฑ์เดียวกับผู้ต้องโทษที่กระทำความผิดครั้งแรก

        วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีข้อเสนอแนะ คือ แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 92 การกระทำความผิดซ้ำและเพิ่มโทษที่จะลงแก่ผู้กระทำความผิดซ้ำ   นอกจากนี้ผู้กระทำความผิดซ้ำถูกลงโทษตามคำพิพากษาของศาล  ซึ่งเข้าเรือนจำใหม่ตามกฎกระทรวงว่าด้วยกำหนดประโยชน์ของนักโทษเด็ดขาดซึ่งได้รับการลดวันต้องโทษจำคุกหรือการพักการลงโทษและได้รับการปล่อยตัวต้องปฏิบัติ

เอกสารอ้างอิง

คณิต ณ นคร, กฎหมายอาญา ภาคทั่วไป (กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน, พิมพ์ครั้งที่ 7, 2563).

ทวีเกียรติ มีนะกนิษฐ, กฎหมายอาญา ภาคความผิดและลหุโทษ (กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน, พิมพ์ครั้งที่ 20, 2565).

สุพิชฌาย์ ศิริวัฒนา สีตะสิทธิ์, แนวทางที่เหมาะสมในการลงโทษและแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำความผิดซ้ำในกระบวนการยุติธรรมไทย (นิติศาสตรดุษฎีบัณฑิต, คณะนิติศาสตร์: สถาบันบันฑิตศาสตร์, 2558).

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-06-12

รูปแบบการอ้างอิง

พูลสวัสดิ์ ว. . . (2025). ปัญหาการลงโทษผู้กระทำความผิดซ้ำตามประมวลกฎหมายอาญา. วารสารวิชาการคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ, 15(2), 1–16. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/lawhcu/article/view/274089

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย