การจัดการศูนย์การเรียนรู้ดนตรีไทยโดยภาคประชาชน กรณีศึกษา: ศูนย์การเรียนรู้ดนตรีไทยหมู่บ้านบ้านป่า จังหวัดพระนครศรีอยุธยา Management of Thai Music Learning Center by The People Sector Case Study of Thai Music Learning Center, Ban Pa Village Phranakhonsi Ayutthaya
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการบริหารจัดการศูนย์การเรียนรู้เพื่อสืบทอดความรู้และทักษะด้านการบรรเลงดนตรีไทยสำหรับเยาวชน ดำเนินการศึกษา แนวคิด และงานวิจัยเกี่ยวข้อง รวมถึงบทความที่เกี่ยวข้องจากแหล่งข้อมูลต่างๆ ในประเด็นการจัดการเรียนรู้ดนตรีไทย การบริหารจัดการ และการบริหารจัดการศูนย์การเรียนรู้ จากการศึกษาสรุปได้ว่า ศูนย์การเรียนรู้ดนตรีไทยหมู่บ้านบ้านป่า จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นลักษณะการบริหารจัดการศูนย์การเรียนรู้ที่ดำเนินงานจัดเป็นแหล่งเรียนรู้ดนตรีไทยพื้นบ้าน ที่มีโครงสร้างความสัมพันธ์ขององค์ประกอบการบริหารจัดการการเรียนรู้อย่างเป็นระบบ ศูนย์การเรียนรู้ดนตรีไทยเป็นแหล่งเรียนรู้และถ่ายทอดความรู้ ความสามารถทางการบรรเลงดนตรีไทย ให้กับประชาชน และโดยเฉพาะกลุ่มเยาวชนในพื้นที่หมู่บ้านบ้านป่า จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นแหล่งเรียนรู้อันมีคุณค่าของดนตรี และวัฒนธรรมอันดีงามของไทย มีการบริการจัดการโดยนักดนตรีหรือเจ้าของวง ซึ่งถือเป็นการบริหารจัดการโดยภาคประชาชน ดังนั้น ศูนย์การเรียนรู้ดนตรีไทยหมู่บ้านบ้านป่า จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จึงไม่ได้สังกัดหน่วยราชการใดหน่วยหนึ่ง
Downloads
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่าหรือกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนาญาตจากวารสารวิชาการ ฯ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กนก คล้ายมุข. (2541). การสืบทอดปี่พาทย์ในอำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.
กาญจนา อินทรสุนานนท์. (2549). การศึกษาเทคนิคการขับร้องเพลงไทย บทพระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี. คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ปัญญา รุ่งเรือง. (2546). ประวัติการดนตรีไทย (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพาณิชย์.
พูนพิศ อมาตยกุล. (2529). ดนตรีวิจักษ์: ความรู้เรื่องดนตรีไทยเพื่อความชื่นชม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สยามสมัย.
ศรีวิภา เลี้ยงพันธุ์สกุล, นิรัชรา ลิลละฮ์กุล, จามรี สอนบุตร, พรชัย สิทธิศรัณย์กุล. (2558). สถานการณ์และปัจจัยที่มีผลกระทบต่อความสำเร็จของงานอนามัยแม่และเด็ก ใน 3 จังหวัดชายแดนใต้. สืบค้น พฤศจิกายน 3, 2563, จาก http://kb.hsri.or.th/dspace/handle/11228/4378?locale-attribute=th.
สงบศึก ธรรมวิหาร. (2545). ดุริยางค์ไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สังคม คุณากรสกุล. (2555). รูปแบบและการขับเคลื่อนการบริหารศูนย์การเรียนรู้ของชุมชนในการป้องกันปัญหายาเสพติด: ศึกษากรณีชุมชนธรณีคำ แขวงโคกแฝด เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สุกรี เจริญสุข. (2540). ทฤษฎีการเรียนรู้เพื่อพัฒนาสุนทรียภาพและลักษณะนิสัย. กรุงเทพฯ: ไอเดียสแควร์.
อุทัย ศาสตรา. (2560). กระบวนการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริมความสามารถในการสร้างสรรค์ดนตรีไทยสำหรับนักเรียนระดับมัธยมตอนต้น: การถอดบทเรียนจากศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย). วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Drucker, Peter. F. (1993). Post-Capitalist Society. New York: Butterworth Heinemann.
Gamble, P., & Blackwell, J. (2001). Knowledge Management: A State of the Art Guide. London: Kogan Page.
Hansen, N., & Tierney, T. (1999). Harvard business review on organizational learning. New York: Harvard Business School Publishing Corporation.
Senge, P.M. (1990). The Fifth Discipline: The Art and Practice of the Learning Organization. Doubleday, New York.
Paul, R. Gamble, & John, Blackwell. (2001). Knowledge Management: A state of The Art guide. United Kingdom.
