บริบท ความหลากหลาย และ แนวทางการอนุรักษ์พรรณพืชกินได้ไม้เป็นยา ของป่าชุมชนทรายมูล อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด

Main Article Content

วันเผด็จ วีรษรเลิศตระกูล
วินัย วีระวัฒนานนท์
บุญเลิศ วงษ์โพธิ์

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงคุณภาพนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบทและความหลากหลายของพรรณพืชกินได้ ไม้เป็นยาในป่าชุมชนทรายมูล 2) เพื่อศึกษาแนวทางการอนุรักษ์พรรณพืชกินได้ไม้เป็นยาของป่าชุมชนทรายมูล จากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 16 คน ที่เจาะจงเลือกจากปราชญ์ชุมชน หมอพื้นบ้าน ครู และเจ้าหน้าที่สาธารณสุข เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสัมภาษณ์บริบทและความหลากหลายของพรรณพืชกินได้ไม้เป็นยา และแบบสัมภาษณ์แนวทางการอนุรักษ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ป่าชุมชนทรายมูล มีพื้นที่ 285 ไร่ 17 ตารางวา เป็นป่าชุมชนแบบดั้งเดิม ประเภทป่าใช้สอยชุมชน มีลักษณะเป็นป่าบุ่งป่าทาม พบพรรณพืชกินได้ไม้เป็นยา จำพวกต้น 31 ชนิด เถาและเครือ 10 ชนิด หัวและเหง้า 9 ชนิด ผัก 8 ชนิด และหญ้า 1 ชนิด ปัญหาและความต้องการในการอนุรักษ์ คือ ประชาชนขาดการมีส่วนร่วม ต้องการผู้ร่วมสำรวจและร่วมเรียนรู้ ให้เยาวชนร่วมจัดทำระบบฐานข้อมูล การจัดทำระบบการถ่ายทอดความรู้ คณะกรรมการป่าชุมชนที่เข้มแข็ง และจัดพิธีบวงสรวงผีปู่ตา มีแนวทางในการอนุรักษ์ คือ 1) จัดโครงการจัดทำระบบฐานข้อมูลพรรณพืชกินได้ไม้เป็นยา 2) จัดทำธรรมนูญป่าชุมชน 3) สรรหาคณะกรรมการป่าชุมชนที่เข้มแข็ง 4) จัดโครงการบวงสรวงบูชาผีปู่ตา และ 5) จัดทำรูปแบบการฝึกอบรมเพื่อการอนุรักษ์พรรณพืชกินได้ไม้เป็นยา

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมป่าไม้. (2553). การส่งเสริมการจัดการป่าชุมชน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

โกมล แพรกทอง. (2537). แนวความคิดของป่าชุมชน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ซุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

คณะอนุกรรมการพิจารณาแนวทางการดำเนินงานเกี่ยวกับป่าชุมชน. (2533). แนวความคิด แนวทางปฏิบัติและแนวนโยบายเกี่ยวกับการดำเนินงานเกี่ยวกับป่าชุมชน. กรุงเทพฯ: หาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

เทศบาลตำบลขวาว. (2564). รายงานประจำปี 2564 เทศบาลตำบลขวาว. ร้อยเอ็ด: เทศบาลตำบลขวาว.

นินธนา เอี่ยมสะอาด, สุกิจ เอี่ยมสะอาด, ธนาวิทย์ รัตนเกียรติขจร, และ ศักดิ์สินธุ์ ขันแข็ง. (2562). การจัดการความรู้เพื่อสืบทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นสําหรับสมุนไพรไทยในตําบลดอนสัก อําเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 15(4), 47-56. https://so05.tci- thaijo.org/index.php/SPUCJ/article/view/203139

บุญศรี ทองบ่อ. หมอพื้นบ้าน หมู่ที่ 4 ตำบลขวาว อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. การสื่อสารส่วนบุคคล, 7 กรกฎาคม 2565.

มณฑา ลิมปิยะประพันธ์. (2554). การผลิตพืชสมุนไพร. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

สมศักดิ์ สุขวงศ์. (2532). หลักวนศาสตร์ชุมชน. กรุงเทพฯ: คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

สามารถ ใจเตี้ย, ชัชชญา สมมณี, วรวุฒิ จินะสุข, และ ปทิตา ธรรมใจ. (2564). การใช้ประโยชน์ และข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อการอนุรักษ์สมุนไพรพื้นบ้าน: กรณีศึกษาชุมชนสะลวง ขี้เหล็ก อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิจัยราชภัฏเชียงใหม่, 22(2), 90-102. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/cmruresearch/article/view/246390

สาโรช โสภณางกูร และรสสุคนธ์ (โรหิตรัตนะ) ภิบาลกุล. (2539). สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ เล่มที่ 21. กรุงเทพฯ: โครงการสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว.

สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2547). รายงานสถานการณ์คุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2547. กรุงเทพฯ: สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.

สุนทรี จีนธรรม, ปัณณ์รภัส ถกลภักดี, และ จีรภัทร์ อัฐฐิศิลป์เวท. (2558). การศึกษาความหลากหลายของพรรณพืชสมุนไพรและภูมิปัญญาท้องถิ่นโดยใช้กระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนบ้านดงบัง ตําบลดงขี้เหล็ก อําเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี. วารสารวิจัยสหวิทยาการไทย, 10(3), 1-8. https://ph02.tci-thaijo.org/index.php/jtir/article/view/54710

เสน่ห์ จามริก. (2536). ป่าชุมชนในประเทศไทย: แนวทางการพัฒนา เล่ม 1. กรุงเทพฯ: สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.

อำนวย คอวนิช. (2528). แนวทางการพัฒนากิจกรรมป่าชุมชนเพื่อพัฒนาชุมชน. วนสาร, 7(22), 28-37.

เอกศักดิ์ เฮงสุโข. (2563). การจัดการภูมิปัญญาพื้นบ้านด้านสุขภาพและการใช้สมุนไพรของกลุ่มภูมิปัญญาสมุนไพรพื้นบ้าน. วารสารมานุษยสังคมศิลปสาร, 2(1), 18-26. https://so03.tci- thaijo.org/index.php/hsa/article/view/247387