วิเคราะห์สมรรถนะเจ้าหน้าที่ประสานงานในสายอาชีพการจัดงานแสดงสินค้าบนฐานสมรรถนะตามความต้องการของอุตสาหกรรมไมซ์ในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์สมรรถนะที่จำเป็นสำหรับเจ้าหน้าที่ประสานงาน ในอาชีพการจัดการแสดงสินค้าตามความต้องการของอุตสาหกรรมไมซ์ในประเทศไทย และเพื่อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาหลักสูตรระดับอาชีวศึกษา (ปวส.) ให้สอดคล้องกับความต้องการของตลาดแรงงาน โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึก กับผู้ประกอบการในอุตสาหกรรมไมซ์ จำนวน 9 คน ที่คัดเลือกแบบเจาะจง โดยใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา และการจัดหมวดหมู่ข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า สมรรถนะที่จำเป็นสำหรับเจ้าหน้าที่ประสานงานตามกรอบ KSA Model ประกอบด้วย 4 มิติหลัก คือ (1) ความรู้ ครอบคลุมความรู้พื้นฐานอุตสาหกรรมไมซ์ ความรู้เฉพาะสาขา การจัดซื้อจัดจ้าง การตลาด กฎหมาย และความยั่งยืน สมรรถนะเฉพาะทาง 9 ด้าน ครอบคลุมระบบลงทะเบียน โลจิสติกส์ การจัดการที่พักและการเดินทาง และเทคโนโลยีดิจิทัล (2) ทักษะ ได้แก่ การวางแผนและจัดการโครงการ การประสานงาน การแก้ปัญหา การใช้เทคโนโลยี และภาษาอังกฤษ สมรรถนะเฉพาะทาง 13 ด้าน เน้นการวางแผนประสานงาน การเจรจาต่อรอง และการสร้างเครือข่าย (3) ความสามารถ ในการวิเคราะห์ข้อมูล เจรจาต่อรอง จัดการความเสี่ยง และใช้เทคโนโลยี AI สมรรถนะเฉพาะทาง 10 ด้าน ที่สำคัญคือความละเอียดรอบคอบ ความยืดหยุ่น และความคิดสร้างสรรค์ และ (4) ทัศนคติ ที่เน้นความยืดหยุ่น ความเป็นมืออาชีพ การเรียนรู้ต่อเนื่อง และจิตบริการ สมรรถนะเฉพาะทาง 10 ด้าน โดยเฉพาะทัศนคติเชิงบวกต่อการให้บริการและความมุ่งมั่นในการสร้างประสบการณ์ที่น่าจดจำแก่ลูกค้า ข้อเสนอแนะให้สถาบันการศึกษาพัฒนาหลักสูตรในรูปแบบโมดูลที่ยืดหยุ่น เน้นการเรียนรู้ผ่านประสบการณ์จริง (Work-integrated Learning) โดยเพิ่มสัดส่วนการฝึกงานเป็น 60-70% ของหลักสูตร พัฒนาภาษาอังกฤษเชิงธุรกิจที่ใช้งานได้จริง บูรณาการเทคโนโลยี AI และความยั่งยืนเข้าในหลักสูตร และสร้างความร่วมมือกับผู้ประกอบการอย่างใกล้ชิดผ่านระบบคณะกรรมการที่ปรึกษาจากภาคอุตสาหกรรมและโครงการพี่เลี้ยง เพื่อยกระดับคุณภาพบุคลากรในอุตสาหกรรมไมซ์ของประเทศไทยอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. ทัศนะและข้อคิดเห็นใดๆ ในวารสารนวัตกรรมสังคมและการเรียนรู้ตลอดชีวิตเป็นทัศนะของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นพ้องด้วยกับทัศนะเหล่านั้นและไม่ถือว่าเป็นความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
2. ความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความแต่ละบทเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน กรณีมีการฟ้องร้องเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงฝ่ายเดียว
3. ลิขสิทธิ์บทความเป็นของผู้เขียนและมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์นได้รับการสงวนสิทธิ์ตามกฎหมาย การตีพิมพ์ซ้ำต้องได้รับอนุญาตโดยตรงจากผู้เขียนและมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์นเป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). นโยบาย 1 ครอบครัว 1 Soft Power. กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). นโยบายการพัฒนาทักษะและการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
พรชัย มงคลวนิช. (2565). การพัฒนาสมรรถนะบุคลากรในอุตสาหกรรมไมซ์: กรณีศึกษาประเทศไทย. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 18(2), 45-62.
วรรณดี นาคสุขปาน และคณะ. (2565). แนวทางการจัดการศึกษาระบบทวิภาคีเพื่อผลิตบุคลากรในอุตสาหกรรมไมซ์. วารสารวิชาการอาชีวศึกษาและเทคโนโลยี, 11(3), 78-92.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2564). การพัฒนาหลักสูตรอาชีวศึกษาในยุคดิจิทัล (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิภาวี ศรีคะ และ สมชาย เลิศภิรมย์สุข. (2565). การพัฒนาหลักสูตรไมซ์ในยุคดิจิทัล. วารสารการจัดการสมัยใหม่, 15(2), 156-173.
สมชาย ศรีสุข. (2563). การพัฒนาหลักสูตรไมซ์ในระดับอาชีวศึกษา. วารสารวิจัยการศึกษา, 12(4), 45–59.
สถาบันคุณวุฒิวิชาชีพ (องค์การมหาชน). (2566b). มาตรฐานอาชีพและคุณวุฒิวิชาชีพ สาขาวิชาชีพธุรกิจจัดประชุมและนิทรรศการ. กรุงเทพฯ: สถาบันคุณวุฒิวิชาชีพ.
สถาบันพัฒนาบุคลากรอุตสาหกรรมไมซ์. (2566). รายงานการศึกษาความต้องการบุคลากรในอุตสาหกรรมไมซ์. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. (2566). การศึกษาแนวทางการยกระดับคุณภาพการอาชีวศึกษาของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. (2566). รายงานการศึกษาวิจัยการพัฒนาหลักสูตรอาชีวศึกษาเพื่อตอบสนองความต้องการของภาคอุตสาหกรรม. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
สมาคมส่งเสริมการประชุมนานาชาติไทย. (2566). รายงานประจำปี 2566. กรุงเทพฯ: สมาคมส่งเสริมการประชุมนานาชาติไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2566). แผนพัฒนาการอาชีวศึกษา พ.ศ. 2566–2570. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (องค์การมหาชน). (2566b). ยุทธศาสตร์ TCEB Go: ขับเคลื่อนอุตสาหกรรมไมซ์ไทยสู่ความยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ.
เรียงตามลำดับอักษร A–Z ได้ดังนี้
Becker, G. S. (1993). Human capital: A theoretical and empirical analysis with special reference to education (3rd ed.). Chicago: University of Chicago Press.
Candy, P. C. (1991). Self-direction for lifelong learning: A comprehensive guide to theory and practice. San Francisco: Jossey-Bass.
Creswell, J. W., & Creswell, J. D. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (5th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage.
Dale, C., & Robinson, N. (2001). The theming of tourism education: A three-domain approach. International Journal of Contemporary Hospitality Management, 13(1), 30–34.
Guest, G., Bunce, A., & Johnson, L. (2006). How many interviews are enough? An experiment with data saturation and variability. Field Methods, 18(1), 59–82.
Kim, H. J., McCleary, K. W., & Kaufman, T. (2010). The moderate role of student–teacher interaction on the relationship between learning motivation and course outcomes in online tourism and hospitality courses. Journal of Teaching in Travel & Tourism, 10(3), 279–296.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Lincoln, Y. S., & Guba, E. G. (1985). Naturalistic inquiry. Beverly Hills, CA: Sage.
Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). (2022). Education for a sustainable future. Paris: OECD Publishing.
Spady, W. G. (1994). Outcome-based education. American Association of School Administrators.
Thailand Convention and Exhibition Bureau (TCEB). (2021). Thailand MICE industry career path and competency framework. Bangkok: TCEB.
World Economic Forum. (2023). The future of jobs report 2023. Geneva: World Economic Forum.
