โครงสร้างการีตในภาษาไทยและภาษาญี่ปุ่น: การศึกษาเปรียบเทียบเชิงวากยสัมพันธ์และระบบคำ/Causative constructions in Thai and Japanese: A syntactic and morphological comparative study

การศึกษาเปรียบเทียบเชิงวากยสัมพันธ์และระบบคำ

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาเปรียบเทียบโครงสร้างลึก (deep structure) ของโครงสร้างการีตภาษาไทยและภาษาญี่ปุ่นที่ถูกสร้างขึ้นด้วยกระบวนการทางภาษาศาสตร์ที่แตกต่างกัน เนื่องจากภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาที่ระบบคำมีผลต่อความหมายของคำ ยิ่งไปกว่านั้นระบบคำ (morphology) ยังส่งผลต่อโครงสร้างของประโยคนั้น ๆ ได้อีกด้วยซึ่งแตกต่างกับภาษาภาษาไทยที่ระบบคำไม่ได้ส่งผลต่อโครงสร้างประโยคมากเท่ากับภาษาญี่ปุ่น สำหรับประโยคการีตภาษาไทย วิภาส โพธิแพทย์ (2542) กล่าวว่าเกิดจากหน่วยสร้าง 3 หน่วยสร้างคือ หน่วยสร้างทำ, ให้ และ ทำให้ ในขณะที่คำกริยาการีตภาษาญี่ปุ่นนั้นเกิดจากการเติมหน่วยคำการีต –(s)ase หลังคำกริยากรรตุที่เป็นรากศัพท์ โดยทั้งคำกริยาการีตทำ, ให้ และทำให้ ในภาษาไทย และหน่วยคำการีต –(s)ase ในภาษาญี่ปุ่นนี้ส่งผลระบบเวเลนซ์ของคำกริยา กล่าวคือ บทบาทเทต้า (theta-role) และหน้าที่ทางไวยากรณ์ของอาร์กิวเมนต์นามวลีเปลี่ยนไป อย่างไรก็ตามแม้ประโยคการีตของทั้งสองภาษานี้จะมีการให้บทบาทเทต้าของนามวลีที่เหมือนกันคือ V_CAUSE(y_CAUSER, x_AGENT, z_THEME) แต่ความแตกต่างของประโยคการีตของทั้งสองภาษานี้จะแสดงอยู่ในโครงสร้างลึกภายใต้โพรเจ็กชัน vP