การพัฒนาสื่อ AR ประกอบการสอนรายวิชาชีวิตกับสังคมไทยเพื่อพัฒนาทักษะพลเมืองดิจิทัล ของผู้เรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง DEVELOPMENT OF AR MEDIA IN CONJUNCTION WITH THE TEACHING OF LIFE SUBJECTS IN THAI SOCIETY TO DEVELOP DIGITAL CITIZENSHIP SKILLS OF STUDENTS AT THE DIPLOMA LEVEL
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
บทความวิจัยนี้เป็นการศึกษาวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed methods) 1. เพื่อการศึกษาสภาพปัจจุบันและปัญหาการเรียนในรายวิชาชีวิตกับสังคมไทย ของผู้เรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง 2. เพื่อพัฒนาสื่อ AR ประกอบการสอนรายวิชาชีวิตกับสังคมไทย เพื่อพัฒนาทักษะพลเมืองดิจิทัลของผู้เรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง กลุ่มเป้าหมาย คือ ผู้เรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง วิทยาลัยเทคนิคพิษณุโลก จำนวน 40 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย มี 2 ชนิด ได้แก่ 1) แบบสอบถามผู้เรียน 2) แนวคำถามในการสัมภาษณ์ผู้เรียน ผู้วิจัยวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยค่าเฉลี่ย และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงและสังเคราะห์ข้อมูลตามวิธีการของ Creswell ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันและปัญหาการเรียนในรายวิชาชีวิตกับสังคมไทย ผู้เรียนยังขาดทักษะพลเมืองดิจิทัล ซึ่งมีทักษะฯอยู่ในระดับปานกลาง มีค่าเท่ากับ 2.51 และครูผู้สอนยังขาดการพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับยุคปัจจุบัน ขาดการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลที่ทันสมัย 2) ผลการพัฒนาสื่อ AR ประกอบการสอนในรายวิชาชีวิตกับสังคมไทย พบว่า การจัดการเรียนรู้โดยใช้ปรากฏการณ์เป็นฐาน และใช้เทคโนโลยีเทคโนโลยีโลกเสมือนผสานโลกแห่งความจริง (AR) มาจัดกิจกรรมการเรียนรู้ ทำให้ผู้เรียนมีอิสระวิสัยในการคิดแบบพหุมิติ จึงส่งผลให้ผู้เรียนมีทักษะพลเมืองดิจิทัลที่สูงขึ้นอยู่ในระดับมาก มีค่าเท่ากับ 4.48 ตามแนวทางการจัดการเรียนรู้ PLTC Model ที่ผู้วิจัยค้นพบซึ่งสามารถนำไปพัฒนาการศึกษาในอนาคตได้
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
参考
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2560). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและ
สังคม. กรุงเทพมหานคร : กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.
จิราภรณ์ ปกรณ์. (2561). เทคโนโลยีโลกเสมือนผสานโลกแห่งความจริง (Augmented Reality:
AR). กรุงเทพฯ: สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
บุญรักษ์ ยอดเพชร. (2562). ปรับโฉมหลักสูตรอาชีวก้าวสู่เด็กช่างยุคดิจิทัล.
กรุงเทพมหานคร : คมชัดลึก.
ธงชัย สมบูรณ์. (2563). ถอดรหัสการศึกษาของโลก: มุมมองเชิงปฏิพัทธ์. กรุงเทพฯ: มติชน.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2562). Digital Learning. นครนายก : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วิศรุต ขวัญคุ้ม. (2562). ความเป็นพลเมืองในยุคดิจิทัล. พิษณุโลก : มหาวิทยาลัยนเรศวร.
อติพร เกิดเรื่อง. (2560). การส่งเสริมการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 เพื่อรองรับสังคมไทยในยุค
ดิจิทัล. ปทุมธานี : มหาวิทยาลัยชินวัตร.
Creswell, J.W. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods
Approaches (4th ed.). London: SAGE.
Ministry of Education. (2017). National Education Plan 2017 – 2036. Bangkok :
Office of the Education Council Secretariat.
Chun Meng Tang and Lee Yen Chaw. (2016). Digital Literacy: A Prerequisite for
Effective Learning in a Blended Learning Environment?. Chun Meng Tang
and Lee Yen Chaw.
Luci Pangrazio. (2021). Digital Rights, Digital Citizenship and Digital Literacy: What's
the Difference?. Deakin University, Australia.
Tohid Moradi Sheykhjan. (2017). Internet Research Ethics: Digital Citizenship
Education. Department of Education, University of Kerala.
UNESCO. (2018). A Global Framework of Reference on Digital Literacy Skills for
Indicator, Retrieved December 10, 2020.
http://uis.unesco.org/sites/default/files/documents /ip51-global-framework-
reference-digital-literacy-skills-2018-en.pdf
