สัญลักษณ์ภาพผู้สูงอายุสำหรับงานกราฟิกเพื่อความปลอดภัยภายในที่พักอาศัย
Main Article Content
บทคัดย่อ
ผู้สูงอายุเป็นผู้ที่มีประสบการณ์ชีวิต มีความรู้ที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม เป็นบุคคลที่มีคุณค่า เป็นที่เคารพนับถือของลูกหลาน ในอนาคตสังคมไทยจะกลายเป็นสังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์ทำให้มีจำนวนผู้สูงอายุสูงเพิ่มขึ้น เมื่อเข้าสู่วัยสูงอายุจะมีการเปลี่ยนแปลงทางด้านร่างกาย ลักษณะการเปลี่ยนแปลงที่พบ ได้แก่ ความเสื่อมถอยทางสายตา ความเสื่อมถอยทางการได้ยิน และความเสื่อมถอยของกระดูก ซึ่งสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัยเดิมที่ไม่เหมาะสมกับสภาพร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปตามวัยที่เพิ่มขึ้น จะนำมาสู่การเกิดอุบัติเหตุ และภาวะทุพพลภาพในที่สุด แต่หากเราสามารถปรับสภาพแวดล้อม และที่พักอาศัยที่เหมาะสม จะช่วยลดการเกิดอุบัติเหตุ ลดการพึ่งพาของผู้สูงอายุ ช่วยให้การใช้ชีวิตของผู้สูงอายุง่ายขึ้น โดยเฉพาะเมื่อต้องอยู่ตามลำพัง จึงทำให้ผู้วิจัยมีความสนใจในการศึกษาเรื่อง สัญลักษณ์ภาพผู้สูงอายุสำหรับงานกราฟิกเพื่อความปลอดภัยภายในที่พักอาศัย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์สัญลักษณ์ภาพผู้สูงอายุสำหรับงานกราฟิกเพื่อความปลอดภัยภายในที่พักอาศัย และเพื่อประเมินความพึงพอใจที่มีต่อสัญลักษณ์ภาพผู้สูงอายุสำหรับงานกราฟิกเพื่อความปลอดภัยภายในที่พักอาศัย สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ค่าร้อยละหรือ % เปอร์เซ็นต์ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (x̄) ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) ผลการวิจัย พบว่า ผู้สูงอายุส่วนใหญ่ มีความต้องการสัญลักษณ์ภาพผู้สูงอายุที่เป็นข้อความพร้อมภาพสัญลักษณ์ คิดเป็นร้อยละ 82 ผู้สูงอายุส่วนใหญ่เลือกสัญลักษณ์ตัวแทนของผู้สูงอายุเพศชายทรงผมแสกข้างใส่แว่นสายตาคิดเป็นร้อยละ 22 ผู้สูงอายุส่วนใหญ่เลือกสัญลักษณ์ตัวแทนของผู้สูงอายุเพศหญิงเกล้าผมมวยสูง คิดเป็นร้อยละ 25 ผู้สูงอายุส่วนใหญ่เลือกสัญลักษณ์ตัวแทนของผู้สูงอายุทั้งหมดที่เห็นว่ามีความเหมาะสมที่จะนำไปพัฒนาจัดทำเป็นสัญลักษณ์ภาพผู้สูงอายุแบบมีส่วนของสีทึบและลายเส้น คิดเป็นร้อยละ 65
Article Details
เอกสารอ้างอิง
มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา.
ไตรรัตน์ จารุทัศน์. (2552). คู่มือปฏิบัติวิชาชีพสถาปัตยกรรมการออกแบบสภาพแวดล้อมและสิ่งอํานวยความสะดวก
สําหรับทุกคน. กรุงเทพฯ: สมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์.
ไตรรัตน์ จารุทัศน์และคณะ. (2548). มาตรฐานขั้นต่ำสำหรับที่พักอาศัยและสภาพแวดล้อมของผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ:
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ถิรา วีรกุล. (2545). การออกแบบระบบป้ายสัญลักษณ์สำหรับเด็กไทยโดยอาศัยทฤษฎีการเชื่อมโยงมโนภาพ. วิทยานิพนธ์ ศป.ม.,
กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทองเจือ เขียดทอง. (2542). การออกแบบสัญลักษณ์. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สิปประภา.
ปาพจน์ หนุนภักดี. (2555). Graphic Design Principles Second edition: หลักการและกระบวนการออกแบบ
งานกราฟิกดีไซน์. นนทบุรี: ไอดีซีฯ.
ปราโมทย์ ประสาทกุล. (2555). สังคมผู้สูงอายุไทยยังอยู่ระดับประถม. วารสารประชากรและการพัฒนา: ปีที่ 32 ฉบับที่ 6.
กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
มาโนช กงกะนันทน์. (2538). ศิลปะการออกแบบ. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพาณิช จำกัด.
มิ่งสรรพ์ ขาวสะอาด และณัฎฐภรณ์ เลี่ยมจรัสกุล. (2556). ชีวิตคนไทยในสองทศวรรษของการพัฒนา. กรุงเทพฯ:
แผนงานสร้างเสริมนโยบายสาธารณะที่ดี.
วิมลสิทธิ์ หรยางกูร. (2541). พฤติกรรมมนุษย์กับสภาพแวดล้อม: มูลฐานทางพฤติกรรมเพื่อการออกแบบและการวางแผน.
พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2545). ออกแบบกราฟิค. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สันติศิริการพิมพ์
ศิริพงศ์ พยอมแย้ม. (2533). การเลือกและการใช้สื่อการสอน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
ศิริพรณ์ ปีเตอร์. (2549). ออกแบบกราฟิก. กรงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
สินีนาถ คุ้มแสงเทียน. (ม.ป.ป.). หลักการออกแบบกราฟิก. เอกสารประกอบการสอน: แผนกวิชาคอมพิวเตอร์กราฟิก.
พิษณุโลก: วิทยาลัยอาชีวศึกษา.
สุปิติ จันทร์ประสิทธิ์. (2543). การศึกษาออกแบบระบบป้ายสัญลักษณ์มาตรฐานสำหรับกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ:
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
องค์อร วงษาลังการ. (2553). การใช้ตัวอักษรและสัญลักษณ์ในงานออกแบบนิเทศศิลป์เพื่อรองรับผู้พิการทางสายตา
ประเภทเห็นเลือนราง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อารยะ ศรีกัลยาณบุตร. (2550). การออกแบบสิ่งพิมพ์. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: บริษัท วิสคอมเซ็นเตอร์ จำกัด.
เอื้อเอ็นดู ดิศกุล ณ อยุธยา. (2543). ระบบป้ายสัญลักษณ์. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: พลัสเพลส.
Kuwayama Yasaburo. (1973). Logotypes of the world. Tokyo: Kashiwa Shobo.