การออกแบบสัญลักษณ์นำโชคและผลิตภัณฑ์เพื่อเสริมภาพลักษณ์การท่องเที่ยวประเทศไทย กรณีศึกษา: จังหวัดพิษณุโลก

Main Article Content

waraporn mamee

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและวิเคราะห์การออกแบบสัญลักษณ์นำโชคเพื่อเสริมภาพลักษณ์การท่องเที่ยวประเทศไทย กรณีศึกษา: จังหวัดพิษณุโลก 2) ศึกษาและวิเคราะห์การออกแบบผลิตภัณฑ์เพื่อเสริมภาพลักษณ์การท่องเที่ยวประเทศไทย กรณีศึกษา: จังหวัดพิษณุโลก 3) ประเมินความพึงพอใจของผู้บริโภคที่มีต่อผลิตภัณฑ์เพื่อเสริมภาพลักษณ์การท่องเที่ยวประเทศไทย กรณีศึกษา: จังหวัดพิษณุโลก โดยผู้วิจัยได้ทำการรวบรวมข้อมูลด้วยการทบทวนวรรณกรรม ศึกษาข้อมูลจากเอกสาร แนวคิด ทฤษฎีและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง สอบถามข้อมูลส่วนบุคคลและข้อมูลด้านทัศนคติเกี่ยวกับเอกลักษณ์และปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อผลิตภัณฑ์ ออกแบบสัญลักษณ์นำโชค ประเมินรูปแบบสัญลักษณ์นำโชค ลงพื้นที่เพื่อศึกษาความเป็นไปได้และแหล่งในการผลิต ออกแบบผลิตภัณฑ์ ประเมินรูปแบบผลิตภัณฑ์ พัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์และนำไปให้กลุ่มชาวบ้านผลิตจริง ประเมินความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่มีต่อผลิตภัณฑ์เพื่อเสริมภาพลักษณ์การท่องเที่ยวประเทศไทย กรณีศึกษา: จังหวัดพิษณุโลก เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่าง คือ นักท่องเที่ยว ทั้งชายและหญิง ที่มีอายุระหว่าง 17 - 65 ปี ขึ้นไป จำนวน 400 ท่าน โดยผลการศึกษาและวิเคราะห์การประเมินความพึงพอใจของผู้บริโภคที่มีต่อผลิตภัณฑ์เพื่อเสริมภาพลักษณ์การท่องเที่ยวประเทศไทย กรณีศึกษา: จังหวัดพิษณุโลก พบว่า ลำดับที่ 1 คือ ผลิตภัณฑ์พวงกุญแจ มีความพึงพอใจสูงสุด อยู่ในระดับมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ยรวมที่ (x̄ = 4.60) (S.D. = 0.68)

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). สถานการณ์ด้านการท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 12 กันยายน 2564, จาก

https://secretary.mots.go.th/policy/more_news.php?cid=32.

ทักษิณา สุขพัทธี. (2559). แนวคิดการออกแบบมาสคอตประจําเมืองเพื่อสงเสริมภาพลักษณการทองเที่ยวของญี่ปุน.

วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ มหาวิทยาลัยพายัพ, 26(2), 21.

ธีระชัย สุขสด. (2544). การออกแบบผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม. กรุงเทพฯ : โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮาส์.

ธันยมัย เจียรกุล. (2557). ปัญหาและแนวทางการปรับตัวของ OTOP เพื่อพร้อมรับการเปิด AEC. วารสารนักบริหาร

มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ, 34(1), 184.

จิตพนธ์ ชุมเกตุ. (2560). การพัฒนาผลิตภัณฑ์จากภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพทางการจัดการชุมชนอย่างยั่งยืน

ของชุมชนไทยมุสลิม อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี. งานวิจัย คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร.

บริษัท กราฟฟิก บุฟเฟ่ต์ จำกัด. (2562). มาสคอต ตัวช่วยในการสร้างธุรกิจให้น่าจดจำ. สืบค้นเมื่อ 8 ตุลาคม 2564, จาก

https://graphicbuffet.co.th/.

ประไพพรรณ เปรื่องพงษ์. (2557). การออกแบบมาสคอตสำหรับงานอีเว้นท์ทางวัฒนธรรมของจังหวัดเชียงใหม่.

ศป.ม., จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.

ไพโรจน์ ธีระประภา. (2546). การออกแบบสัญลักษณ์ตัวแทนประจำจังหวัดภาคเหนือของประเทศไทย. ศ.ม., มหาวิทยาลัย

ศิลปากร, กรุงเทพฯ.

เรวัต สุขสิกาญจน์. (2556). นวัตกรรมการออกแบบผลิตภัณฑ์หัตถกรรม. สืบค้นเมื่อ 9 กันยายน 2564, จาก

http://gcen1.blogspot.com/2013/03/innovation-innovare-2547-hughes1987.html.

สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งประจำจังหวัดพิษณุโลก. (2562). ข้อมูลการปกครองและประชากร จังหวัดพิษณุโลก. สืบค้น

เมื่อ 7 กันยายน 2564, จาก https://www.ect.go.th/phitsanulok/ewt_news.php?nid=43&filename=index.

สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพิษณุโลก. (2562). สถานที่ท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 18 กันยายน 2564, จาก

https://www.m-culture.go.th/phitsanulok/ewt_news.php?nid=59.

D. V. Hoolwerff. (2014). Does your mascot match your brand’s personality? An empirical study on how

visual characteristics of a brand mascot can function as a tool for transmitting an archetypical

brand personality. University of Twente (MasterDegreeThesis in Communication Science).