การแพร่หลายของการัณฑมกุฏ ในศิลปะอินเดียและเอเชียอาคเนย์

ผู้แต่ง

  • เชษฐ์ ติงสัญชลี คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร

คำสำคัญ:

ศิลปะอินเดีย, การัณฑมกุฎ, ศิลปะเอเชียอาคเนย์

บทคัดย่อ

การัณฑมกุฏ อันเป็นมงกุฎรูปแบบหนึ่งซึ่งมีลักษณะคล้ายหม้อซ้อนกันขึ้นไปนั้น เป็นมงกุฎประเภทหนึ่งซึ่งได้รับความนิยมในศิลปะอินเดียมาก่อน เกิดขึ้นครั้งแรกในศิลปะปัลลวะก่อนที่จะได้รับความนิยมในศิลปะโจฬะและยังแพร่ไปยังศิลปะปาละอีกด้วย โดยทางประติมานวิทยาแล้ว มงกุฎแบบนี้ใช้สำหรับประติมากรรมเทพชั้นรองรวมถึงเทวี

มงกุฎแบบนี้ ได้แพร่หลายไปยังศิลปะลังกา พุกามและทิเบตโดยปรากฏความแตกต่างเล็กน้อยระหว่างศิลปะที่ได้รับอิทธิพลอินเดียใต้และศิลปะที่ได้รับอิทธิพลปาละ มงกุฎแบบนี้ ยังได้ปรากฏในศิลปะสุโขทัยและอยุธยาด้วยโดยมีลักษณะที่ผสมผสานระหว่างสองสายอิทธิพลดังกล่าว

เอกสารอ้างอิง

Bautze-Picron, C. The Buddhist Murals of Pagan : Timeless Vistas of the Cosmos. Bangkok : Orchid Press, 2003.

Huntington, S.L. The Art of Ancient India: Buddhist Hindu Jain. New York : Weatherhill, 1999.

Huntington, S.L. Pala-Sena Schools of Sculpture. Leiden : E.J.Brill, 1984.

Kossak, S.T. and Singer, J.C. Sacred Version : Early Painting from Central Tibet. New York : The Metropolitan Museum of Art, 1999.

Majumdar, R.C. "The Struggle for Empire". The History and Culture of The Indian People, Vol. 5 (Mumbai : Bhartiya Vidya Bhavan, 2001).

Schroeder, U.V. The Golden Age of Sculpture in Sri Lanka : Masterpleces of

Buddhist and Hindu Bronzes from Museums in Sri Lanka. Hong Kong : Visual Dharma Publications, 1992.

Stutley, M. The Ilustrated Dictoinary of Hindu Iconography. London : Routledge & Kegan Paul, 1985.

สันติ เล็กสุขุม, ศิลปะสุโขทัย. กรุงเทพ : เมืองโบราณ, 2540.

ดาวน์โหลด

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความ