นวัตกรรมเส้นใยสับปะรดสู่ผลิตภัณฑ์แฟชั่นของกลุ่มรักษ์บ้านเราสงขลา

ผู้แต่ง

  • ชุติมา หวังเบ็ญหมัด มหาวิทยาลัยหาดใหญ่
  • ธนากร พฤกษ์รัตนนภา มหาวิทยาลัยหาดใหญ่

คำสำคัญ:

ผ้าทอเส้นใยสับปะรด, การย้อมสีธรรมชาติ, ภูมิปัญญา, การออกแบบผลิตภัณฑ์แฟชั่น

บทคัดย่อ

โครงการวิจัยพัฒนาผ้าทอโดยใช้เส้นใยสับปะรดและการย้อมสีธรรมชาติ เพื่อยกระดับผลิตภัณฑ์หัตถกรรมของกลุ่มธุรกิจชุมชนรักษ์บ้านเราการวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยผสมผสานวิธี (Mixed Method Research) ระหว่างวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพและและการวิจัยเชิงปริมาณมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ความรู้กระบวนการย้อมสีเส้นใยสับปะรดจากพืชของกลุ่มธุรกิจชุมชนรักษ์บ้านเรา 2) ศึกษาการออกแบบและพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์แฟชั่นจากผืนผ้าจากเส้นใยสับปะรด 3) ศึกษาทัศนคติและความพึงพอใจที่มีต่อการออกแบบผลิตภัณฑ์แฟชั่นจากผ้าทอใยสับปะรด การวิจัยเชิงคุณภาพใช้เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์  และ การวิจัยเชิงปริมาณใช้เครื่องมือวิจัยได้แก่แบบสอบาม ทั้งนี้ ผลการศึกษาการวิจัยเชิงคุณภาพโดยเก็บข้อมูลภาคสนาม การสัมภาษณ์เจาะลึกเป็นรายบุคคลจากกลุ่มเป้าหมาย พบว่า การย้อมผ้าของกลุ่มธุรกิจชุมชนรักษ์บ้านเราเป็นความต้องการอนุรักษ์กระบวนการย้อมสีธรรมชาติซึ่งนับเป็นภูมิปัญญาอันล้ำค่าโดยใช้วัตถุดิบจากธรรมชาติ พืชพันธุ์นานาชนิดที่หาได้ตามธรรมชาติ โดยเฉพาะพืชให้สีหลายชนิดและสารช่วยย้อมจากธรรมชาติ ได้แก่ น้ำปูนใส น้ำขี้เถ้า ที่จะทำให้ได้เฉดของสีออกมาต่างๆ กันไป การตรวจสอบแนวคิดผลิตภัณฑ์การออกแบบและพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์แฟชั่นจากผืนผ้าจากเส้นใยสับปะรด โดยผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน ได้ข้อสรุปเกี่ยวกับรูปแบบผลิตภัณฑ์ ได้แก่ สูทเสื้อและกางเกงผู้ชาย เดรส ชุดทำงานผู้หญิง หมวก กระเป๋า รองเท้า ผลการทดสอบการยอมรับผลิตภัณฑ์แฟชั่นจากผ้าทอใยสับปะรดจากกลุ่มผู้ที่มีความสนใจการพัฒนาผ้าทอมือจากเส้นใยสับปะรดและการย้อมสีธรรมชาติ จำนวน 30 คน เพื่อนำข้อมูลไปปรับใช้ในการพัฒนาผลิตภัณฑ์แฟชั่นต้นแบบ พบว่า กลุ่มตัวอย่างมีทัศนคติเชิงบวกในระดับมากที่สุดต่อผลิตภัณฑ์มีความสวยงาม ( gif.latex?\bar{X} = 4.24) ข้อเสนอแนะต่องานวิจัย คือ ควรให้การส่งเสริมมากกว่านี้เพื่อจะพัฒนาและยกระดับสินค้าหัตถกรรมที่ผลิตเดิมและเป็นการสร้างผลิตภัณฑ์ใหม่ๆไปสู่ตลาดต่างประเทศ

เอกสารอ้างอิง

จุรีวรรณ จันพลา, วลี สงสุวงค์, เพ็ญสินี กิจค้า และ สุรีรัตน์ วงศ์สมิง. (2559). การพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์ผ้าทอ ไทยทรงดำเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มตามแนวทางเศรษฐกิจสร้างสรรค์. Viridian E – Journal, Silpakorn University. 9(2), 83 – 98.

ทวีชัย อมรศักดิ์ชัย และ นันทยา เก่งเขตร์กิจ. (2558). แนวทางการใช้ประโยชน์เชิงอุตสาหกรรมของเส้นใยใบสับปะรด. วารสารวิทยาศาสตร์ มศว. 31(1), 1 – 15.

ปรัชญ์ หาญกล้า. (2556). การออกแบบเครื่องแต่งกายเพื่อพัฒนางานพื้นถิ่นให้เป็นสินค้าระดับชาติ โดยใช้แนวคิดการออกแบบอย่างยั่งยืน : กรณีศึกษาผ้าทอมือ อำเภอเวียงเชียงรุ้ง จังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์ ศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (นฤมิตศิลป์). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระสมคิดจารณธมโม และคณะ. (2545). กระบวนการพัฒนาผ้าฝ้ายย้อมสีธรรมชาติกลุ่มสตรีทอผ้าย้อมสีธรรมชาติบ้านดป่งคำ อำเภอสันติสุข จังหวัดน่าน. รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ ทุนวิจัยจากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยภาคเหนือ (สกว). สืบค้นเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2562, จาก https://elibrary.trf.or.th/

วรารัตน์ วัฒนชโนบล และ คณะ. (2558). การจัดการความรู้การทอผ้าพื้นบ้านของกลุ่มอาชีพเสริมบ้านสุขเกษม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม. รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.

ศศิธร วิศพันธุ์. (2560). การออกแบบผลิตภัณฑ์กระเป๋าผ้าทอเกาะยอโดยใช้เทคนิควิลท์. วารสารวิชาการ ศิลปะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. 8(2), 1 – 9.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2019-06-19

รูปแบบการอ้างอิง

หวังเบ็ญหมัด ช., & พฤกษ์รัตนนภา ธ. (2019). นวัตกรรมเส้นใยสับปะรดสู่ผลิตภัณฑ์แฟชั่นของกลุ่มรักษ์บ้านเราสงขลา. วารสารเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 11(1), 13–30. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ecbatsu/article/view/171978

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย