เส้นทางการท่องเที่ยวในจังหวัดพะเยาบนแนวคิดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์
DOI:
https://doi.org/10.55164/ecbajournal.v15i1.252193คำสำคัญ:
ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยว, เส้นทางการท่องเที่ยว, การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัดพะเยา และ2) เพื่อศึกษาเส้นทางการท่องเที่ยวในจังหวัดพะเยาบนแนวคิดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ โดยการศึกษาครั้งนี้เป็นการทำวิจัยเชิงคุณภาพโดยทำการประเมินศักยภาพแหล่งท่องเที่ยว และการสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ให้ข้อมูลหลัก ประกอบด้วยนักวิชาการด้านการท่องเที่ยว จำนวน 1 คน เจ้าหน้าที่หน่วยงานภาครัฐ จำนวน 1 คน ผู้ประกอบการที่เกี่ยวกับแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดพะเยา จำนวน 1 คน ตัวแทนที่ดูแลรับผิดชอบแหล่งท่องเที่ยว 18 แห่ง จำนวน 18 คน และนักท่องเที่ยว จำนวน 90 คน รวมทั้งสิ้น 111 คน จากนั้นนำข้อมูลจากการสัมภาษณ์มาวิเคราะห์ด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการศึกษา พบว่า แหล่งท่องเที่ยวที่ศึกษาทั้งหมด 18 แหล่ง แบ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศและธรรมชาติ 8 แห่ง ได้แก่ อุทยานแห่งชาติแม่ปืม น้ำตกจำปาทอง อุทยานแห่งชาติดอยหลวง ข่วงนกยูง น้ำตกภูซาง วนอุทยานภูลังกา น้ำตกธารสวรรค์ และฝั่งต้า และแหล่งท่องเที่ยวเชิงศาสนาและวัฒนธรรม 10 แห่ง ได้แก่ วัดอนาลโยทิพยาราม วัดติโลกอาราม วัดศรีโคมคำ วัดศรีชุม วัดพระธาตุจอมศีล วัดพระธาตุขิงแกง โบราณสถานเวียงลอ วัดนันตาราม วัดพระนั่งดิน และ วัดท่าฟ้าใต้ มีระดับศักยภาพรวมเฉลี่ยทุกด้าน อยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.11) โดยศักยภาพมากที่สุด คือ ด้านพื้นที่ อยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.34) รองลงมา คือด้านเจ้าของกิจกรรม อยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.31) ด้านสภาพแวดล้อม อยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.34) ด้านกระบวนการ อยู่ในระดับปานกลาง ( = 2.88) และด้านบริหารจัดการ อยู่ในระดับปานกลาง ( = 2.67) ตามลำดับ และผลการศึกษาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยว พบว่า สามารถส่งเสริมแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดพะเยาให้นักท่องเที่ยวเดินทางเข้ามาท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวอย่างสร้างสรรค์ได้ โดยมีเส้นทางท่องเที่ยว 2 เส้นทาง คือ 1) เส้นทาง “เที่ยวไม่ธรรมดากับธรรมชาติพะเยา” ซึ่งเป็นเส้นทางการท่องเที่ยวสร้างสรรค์เชิงนิเวศในแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติของจังหวัดพะเยา ที่สอดแทรกกิจกรรมในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมเข้าไปในการท่องเที่ยว เช่น กิจกรรมธรรมชาติสร้างสรรค์ กิจกรรมเพิ่มพื้นที่สีเขียว กิจกรรมตามหาและนับนกยูง กิจกรรมพิชิตน้ำตกอุ่น และกิจกรรมตามหาเต่าปูลู เป็นต้น 2) เส้นทาง “เที่ยวน่าจดจำกับหลากหลายวัฒนธรรมพะเยา” ซึ่งเป็นเส้นทางการท่องเที่ยวสร้างสรรค์เชิงศาสนาและวัฒนธรรมในแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของจังหวัดพะเยา ที่สอดแทรกกิจกรรมเชิงสร้างสรรค์ที่เกี่ยวกับวัฒนธรรมเข้าไปในการท่องเที่ยว ได้แก่ กิจกรรมทำบุญได้มากกว่าบุญ กิจกรรมการนวดด้วยสมุนไพร กิจกรรมการประดิษฐ์ตุง ชมวิถีชีวิตของคนไทลื้อ และกิจกรรมเที่ยวให้อร่อย
เอกสารอ้างอิง
Buasorn, R. (2009). Qualitative in education research. Bangkok : Chulalongkorn University.
Creative Tourism Austria. (2014). Creative arts, crafts and culinary holidays in Austria. Retrieved from http://www.kreativreisen.at/en/home.html
Gay, L. R. (1996). Educational research: Competencies for analysis and application. New Jersey: Merrill.
Gilberg, S. (2014). Creative tourism New Zealand. Retrieved from http://www.creativetourism.co.nz/contact.html
Kaewsanga, K. Suteetorn, B., & Yoonaitharma, A. (2020). The public relations for creative tourism via social networking sites. Journal of Thai Hospitality and Tourism, 15(2), 14-28.
Kaewyu, P. (2015). Guideline of creative tourism development through adaptive using hyacinth handicraft in Muang district, Phayao province. Unpublished master’s thesis. University of Phayao.
Kongprasert, P. (2008). Integrated ecotourism planning for sustainable tourism development on PHA-NGAN Island, Suratthani Province. Unpublished master’s thesis. Srinakharinwirot University.
Mathieson, A., & Wall, G. (1982). Tourism: economic, physical, and social impacts. London, New York: Longman.
Ministry of Tourism and Sport. (2020). Domestic tourism statistics (Classify by region and province 2020). Retrieved from https://www.mots.go.th/more_news_new.php?cid=594
Nawatnatee, T. Kongdit, S. Promsilp, V. Chuapung, B. Sakulrat, T. Chaiphithak, J., & Polamuangdee, B. (2017). Development planning of community participated ecotourism of samruan community, Pra Nakhon Sri Ayutthaya province. Area Based Development Research Journal, 9(3), 167-177.
Phayao Provincial Agriculture and Cooperatives Office. (2019). Phayao agricultural and cooperative development plan (2018 - 2022) Review. Retrieved from https://www.opsmoac.go.th/phayao-strategic-preview-422791791828
Phayao Tourism and Sport. (2020). Recommended tourist attractions. Retrieved from https://phayao.mots.go.th/more_news.php?cid=7
Pinkaew, W. (2008). A Study of the proposed ecotourism routes in Amphoe Muang Changwat Petchaburi. Unpublished master’s thesis. Srinakharinwirot University.
Ponle cara al turismo. (2014). Ponle cara al turismo. Retrieved from http://www.ponlecaraalturismo.com/
Praekpan, B. Onkong, S. Suwannual, P. Rattanasutako. P., & Wateethammawipat, P. (2020). The study travelling routes and buddhist activities for the promotion of cultural tourism of the Pagoda in southern Thailand. Journal of MCU Nakhondhat, 7(10), 261-275.
Raymond, C. (2008). “Creative tourism and local development.” In creative tourism, a global conversation: how to provide unique creative experiences for travelers worldwide, ed. by Wurzburger, R., Aageson, T., Pattakos, A., and Pratt, Santa Fe. New Mexico: Sunstone Press.
Richards, G. (2011). Creativity and tourism: the state of the art. Annals of Tourism Research, 38(4), 1225-1253.
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News 23: 16-20.
Taraartorn, N. (2020). The guideline for buddhist tourism development in Roi Et Province for elderly group. Unpublished master’s thesis. Mahasarakham University.
Sirima, S. (2013). Phayao: strategy for development to tourist-cultural cities. Retrieved from https://www.komchadluek.net/news/162810
Suwanpimon, K. (2005). Principle of tourist guide. Bangkok. Saengdao.
UNESCO. (2006). Towards sustainable strategies for creative tourism: discussion report of the planning meeting for 2008. Paper presented at the International Conference on Creative Tourism Santa Fe, New Mexico, USA. October 25-27, 2006.
Uthayan, C. (2019). Tourist Behavior. Retrieved from https://touristbehaviour.wordpress.com/8-2/
Wimmer, R. D., & Dominick, J. R. (2011). Mass media research: an introduction. (9th ed.). Boston, MA: Wadsworth Cengage Lenming.
Wisudthiluck, S. Saipan, P. Taparakun, A., & Sindechaluk T. (2011). Creative tourism model. Research report designated areas for sustainable tourism administration (Public Organization).
Wongwanichj, S., & Wiratchai, N. (2003). Thesis consultation guidelines. Bangkok: department of education research and psychology, Faculty of Education, Chulalongkorn University.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2023 วารสารเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยทักษิณ
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
