The Research and Development of One-to-One Peer Tutoring Procedure for Enhancing the Mathematical Learning Achievement of Matthayomsueksa 5 Students of Princess Chulabhorn Science High school
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study focused on research and development using one-to-one peer tutoring procedure for enhancing the mathematical learning achievement of Matthayomsueksa 5 students of Princess Chulabhorn Science High school. The objectives of the study were; 1) to study the need assessment of one-to-one peer tutoring procedure for matthayomsueksa 5 students, and 2) to develop one-to-one peer tutoring procedure 3) to enhance the mathematical learning achievement of Matthayomsueksa 5 students. The findings of the study were; 1. The need assessment of matthayomsueksa 5 students to one-to-one peer tutoring procedure ordered by high to low PNI values were; 1) students’ interaction 2) characteristics of peer tutors 3) contents of the learning management 4) activity structure, learning environments and 5) supporting system for learning, and 2. The one-to-one peer tutoring procedure there were; 2.1) Classification students into group of tutors and tutees at 75th and 25th percentile rank of mathematical test scores. 2.2) Innovation included 5 steps there were: 1) stimulated and reinforced students to enhance their achievement 2) selected tutors and tutees 3) prepared students for tutor ability and tutee role 4) managed the one-to-one peer tutoring procedure, and 5) evaluation the achievement of students, and 2.3) Measurement and evaluation of peer tutoring procedure there were formative testing and pretest-posttest with summative testing. The findings of students’ achievement in this experiment were; the tutors used their knowledge confidently, the tutees had average developmental score at 70.51% and a high level.
Article Details
Attribution
References
จารุวรรณ เหล่าดี. (2550). ผลของการเรียนรู้แบบบูรณาการควบคู่กับการเสริมแรงทางสังคมที่มีต่อทักษะการอ่านภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบ้านนาดี อำเภอคลองหาด จังหวัดสระแก้ว. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาการศึกษา, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เชียรศรี วิวิธสิริ. (2541). จิตวิทยาการเรียนรู้ของผู้ใหญ่ (พิมพ์ครั้งที่3). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
ธนพล ลิ่มอรุณ. (2554). การฝึกอบรมออนไลน์แบบโครงงานด้วยเทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อนที่มีต่อความสามารถในการเขียนแผนการจัดการเรียนรู้ทีมีบูรณาการไอซีทีในการสอนของครูมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต คณะครุศาสตร์ สาขาโสตทัศนศึกษา, จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
นิพัทธา ชัยกิจ. (2551). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิทยาศาสตร์และแรงจูงใจในการเรียนวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบสรรค์สร้างความรู้และการจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะ. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาการมัธยมศึกษา, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ประนอม ดอนแก้ว. (2550). การใช้กลวิธีการเรียนรู้แบบเพื่อนช่วยเพื่อนเพื่อพัฒนาทักษะการเคลื่อนไหวทางกายในการเล่นวอลเลย์บอลของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่1 โรงเรียนเวียงมอกวิทยา. วิทยานิพนธ์นิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษาและการแนะแนว, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ปราณี รามสูต. (2528). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ: เจริญกิจ.
ปราณี รามสูต . (2542). จิตวิทยาทั่วไป. กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฏธนบุรี.
วนิช บรรจง. (2514). จิตวิทยาศึกษา. กรุงเทพฯ: กรุงสยามการพิมพ์.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2552). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม (พิมพ์ครั้งที่6). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2555). การวัดผลประเมินผลคณิตศาสตร์. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2556). คู่มือการใช้หลักสูตรกลุ่มสาระการเรียนรู้วิชาคณิตศาสตร์ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย. กรุงเทพฯ: องค์การค้าของสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริม สวัสดิการและสวัสดิภาพครูและบุคลากรทางการศึกษา.
สมโภชน์ อเนกสุข. (2559). การวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 8). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุพักตร์ พิบูลย์. (2550). การวิจัยและพัฒนาสำหรับครูและบุคลากรทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่2). นนทบุรี: โรงพิมพ์จตุพรดีไซน์.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อุษา คงทอง และคณะ. (2553). คู่มือการจัดระบบการเรียนการสอนที่ยึดผู้เรียนเป็นศูนย์กลางเรียนรู้. มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์: โรงพิมพ์เทียนวัฒนาพริ้นติ้ง.
Dale P. Scannell. & D.B. Tracy. (1975). Testing and measurement in the Classroom. Houghton Miffin Company, Boston, USA.
Hawkins, R.O., Musti-Rao, S., Hughes, C., Berry, L. & McGuire, S (2009). Applyying a randomized interdependent group contingency component to classwide peer tutoring for multiplication fact fluency. Journal of Behavioral Education, 18, 300-318.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner. Deakin University, Melbourne, Australia.
Kiburis, M.S. (2012). Evaluating the efficacy of an adaptation of pals for math in a seventh grade classroom. Doctoral Dissertation of Psychology, University of Southern Maine, Portland.
Mengping T. (2011). Development of a peer- assisted learning strategy in computer supported collaborative learning environments for elementary school student. British Journal of Educational Technology. 42(2), 214-232.
Nawaz A. and Rehman Z. (2017). Strategy of peer tutoring and students success in mathematics: An analysis. Journal of Research and Reflections in Education. 11(1), 15-30.
Robinson D., Schofield J. & Steers-Wentzell K. (2005). Peer and cross-Age tutoring in math outcomes and their design implications. Educational Psychology Review 17(4), 327-362.
Walker E., Rummel N. & Koedinger K.R. (2014). Adaptive Intelligent Support to Improve Peer Tutoring in Algebra. International Journal of Artificial Intelligence in Education. 24(1), 33-61.
