ความผิดฐานบิดเบือนกฎหมายของผู้พิพากษา : ศึกษาเปรียบเทียบกับกฎหมายเยอรมัน

Main Article Content

เหมือน สุขมาตย์

บทคัดย่อ

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาว่า การบิดเบือนกฎหมายของผู้พิพากษาเป็นอย่างไร
ควรกำหนดความผิดฐานบิดเบือนกฎหมายในประเทศไทยหรือไม่ และเหตุใดจึงควรกำหนดความผิดฐานบิดเบือนกฎมหาย หากเห็นควรให้กำหนด ควรกำหนดในรูปแบบใด ครอบคลุมถึงกรณีใด และควรกำหนดอย่างไร


จากการศึกษาพบว่า ในปัจจุบันมีการกระทำการบิดเบือนกฎหมายมากขึ้น อันเนื่องมาจากอคติ อุดมการณ์ หรือแนวคิดทางการเมือง ผู้พิพากษาเริ่มใช้อำนาจในการพิจารณาพิพากษาคดีไม่เป็นไปตามที่กฎหมายกำหนด หรือใช้อำนาจเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด ไม่ว่าจะเป็นการบิดเบือนกฎหมายสารบัญญัติหรือกฎหมายวิธีสบัญญัติ และในปัจจุบันไม่มีการกำหนดความรับผิดจากการบิดเบือนกฎหมายในกฎหมายไทย รวมทั้งมาตรการทั้งหลายที่มีอยู่ยังไม่เพียงพอต่อการป้องกันมิให้เกิดการบิดเบือนกฎหมายของผู้พิพากษา ไม่ว่าจะเป็นมาตรการทางวินัยหรือมาตรการทางอาญา ด้วยเหตุนี้จึงเห็นสมควรให้มีการกำหนดความผิดฐานบิดเบือนกฎหมายขึ้น โดยนำความผิดฐานบิดเบือนกฎหมายของกฎหมายอาญาเยอรมันมาปรับใช้ และให้บัญญัติไว้เป็นความผิดในประมวลกฎหมายอาญาไทย

Article Details

ประเภทบทความ
Articles

เอกสารอ้างอิง

หนังสือและบทความจากหนังสือ

คณิต ณ นคร. กฎหมายอาญาภาคความผิด. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน, 2559.
จิ๊ด เศรษฐบุตร. หลักกฎหมายแพ่ง ลักษณะละเมิด. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพมหานคร: โครงการตำราและเอกสารประกอบการสอน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2556.
ไพโรจน์ วายุภาพ. กฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ภาค 1. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน, 2559.
ไพโรจน์ วายุภาพ. ระบบศาลและพระธรรมนูญศาลยุติธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน, 2559.
สมยศ เชื้อไทย. คำอธิบายกฎหมายแพ่ง: หลักทั่วไป. พิมพ์ครั้งที่ 18. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน, 2555.
หยุด แสงอุทัย แก้ไขปรับปรุงโดย สมยศ เชื้อไทย. ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป. พิมพ์ครั้งที่ 21. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน, 2559.
หยุด แสงอุทัย. กฎหมายอาญา ภาค 2-3. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2553.
หยุด แสงอุทัย. ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับกฎหมายทั่วไป. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2520.

วิทยานิพนธ์

กมล แจ้งสุข. “การตรวจสอบการกระทำทางปกครองของคณะกรรมการตุลาการศาลยุติธรรม.” วิทยานิพนธ์ตามหลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต, 2549.
ปณิตา โรจน์ภานิช. “ขอบเขตความรับผิดของเจ้าพนักงานปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ: ศึกษาการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบของผู้พิพากษา.” วิทยานิพนธ์ตามหลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550.
ฤทธิภัฏ กัลยาณภัทรศิษฏ์. “การถ่วงดุลและตรวจสอบฝ่ายตุลาการในระบบกฎหมายไทย.” วิทยานิพนธ์ตามหลักสูตรนิติศาสตรดุษฎีบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 2558.
วีระพงษ์ สุวรรณหล่อ. “ความรับผิดทางแพ่งของผู้พิพากษา.” สารนิพนธ์ตามหลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2549.
สุนิสา อิทธิชัยโย. “ความรับผิดของรัฐและผู้พิพากษาอันเนื่องมาจากการใช้อำนาจตุลาการ.” วิทยานิพนธ์ตามหลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2547.
อภิสัคค์ พรหมสวาสดิ์. “ความเป็นอิสระของผู้พิพากษา” วิทยานิพนธ์ตามหลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2534.
อมร สุวรรณโรจน์. “ปัญหาการพิจารณาถอดถอนผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองในชั้นวุฒิสภา.” วิทยานิพนธ์ตามหลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2555.
อานนท์ มาเม้า. “การตรวจสอบผู้พิพากษาและตุลาการโดยคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ.” วิทยานิพนธ์ตามหลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2556.

บทความวารสาร

ชัยวัฒน์ วงศ์วัฒนศานต์. “องค์กรตุลาการในสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน.” วารสารกฎหมายปกครอง. เล่มที่ 1 ตอนที่ 1. (เมษายน 2520): 92.

Books

Helmut Satzger, Bertram Schmitt, Gunter Widmaier. StGB Strafgesetzbuch Kommentar. Auflage I. Köln: Carl Heymanns Verlag, 2009.
Herbert Tröndle und Thomas Fischer. Beck'sche Kurzkommentare zum Strafgesetzbuch und Nebengesetze. 50. Auflage. München: C.H. Beck, 2002.
Kristian Kühl. Strafgesetzbuch Kommentar. 25. neu bearbeitete Auflage. Verlag C.H. Beck:München, 2004.
Markus D. Dubber, Tatjana Hörnle. Criminal Law A Comparative approach. Oxford: Oxford University Press, 2014.

Articles

Katharina Sobota. “Das Prinzip Rechtsstaat : verfassungs- und verwaltungsrechtliche Aspekte.” Jus publicum; Bd. 22. (1997).