มาตรการทางกฎหมายในการควบคุมธุรกิจเทคโนโลยีด้านสุขภาพ : ศึกษากรณีระบบเทเลเมดิซีน
คำสำคัญ:
ระบบเทเลเมดิซีน, การแพทย์ทางไกล, ธุรกิจด้านสุขภาพบทคัดย่อ
เนื่องจากในปัจจุบันเทคโนโลยีการสื่อสารได้กลายมาเป็นส่วนสำคัญในชีวิตประจำวันของประชาชน ไม่ว่าจะเป็นด้านเกษตรกรรม ด้านการศึกษา หรือด้านสาธรณสุข รวมถึงในปัจจุบันประชาชนหันมาใส่ใจสุขภาพตนเองมากขึ้น ทำให้เกิดการดำเนินการประกอบธุรกิจใหม่ด้านการรักษาสุขภาพหลากหลายรูปแบบ และที่ประชาชนให้ความสนใจเป็นอย่างมาก คือธุรกิจการให้บริการรักษาสุขภาพโดยระบบเทเลเมดิซีน หรือการให้บริการรักษาสุขภาพผ่านการแพทย์ทางไกล ซึ่งธุรกิจนี้ได้นำประโยชน์ของเทคโนโลยีมาใช้ ทำให้การรับการรักษาไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นเพียงแค่ที่โรงพยาบาลหรือคลินิกอีกต่อไป สามารถรับบริการ ได้ที่บ้าน หรือใช้บริการในสถานที่ห่างไกลที่ใดก็ได้ ทำให้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางและรอคิวดังเช่นการรักษาโดยแบบปกติทั่วไป
อย่างไรก็ตาม หากมีการนำระบบเทเลเมดิซีนมาใช้ในธุรกิจเพื่อให้บริการผู้ป่วย จะต้องมีมาตรการ ทางกฎหมายในการควบคุมธุรกิจเทคโนโลยีด้านสุขภาพที่นำระบบเทเลเมดิซีนมาใช้ เพื่อเพิ่มความมั่นใจ ในการทำงานของผู้ให้บริการและเพื่อเพิ่มความปลอดภัยต่อผู้ใช้บริการ รวมถึงเพื่อคุ้มครองถึงสิทธิที่ผู้รับบริการพึงมีตามกฎหมาย หากรับบริการโดยใช้ระบบเทเลเมดิซีน ซึ่งปัจจุบันประเทศไทยยังไม่มี ความชัดเจนเกี่ยวกับมาตรการทางกฎหมายในการควบคุมรูปแบบการขอใบอนุญาต การออกใบอนุญาต และการควบคุมมาตรฐานวิชาชีพของผู้ให้บริการในธุรกิจดังกล่าว และไม่มีบทบัญญัติที่ชัดเจนในการนำมา บังคับใช้กับอุปกรณ์หรือเครื่องมือที่ต้องใช้กับการเชื่อมต่อของระบบเทเลเมดิซีน นอกจากนี้ ยังมีช่องโหว่ของสิทธิในการคุ้มครองความปลอดภัยของข้อมูลสุขภาพส่วนบุคคล ในธุรกิจให้บริการด้านการรักษาสุขภาพ โดยระบบเทเลเมดิซีน และขาดความชัดเจนเกี่ยวสิทธิในการให้ความยินยอมก่อน เข้ารับรักษาสุขภาพ โดยระบบเทเลเมดิซีน ว่าการรักษาสุขภาพโดยระบบเทเลเมดิซีน ผู้ใช้บริการมีสิทธิเช่นเดียวกับการรักษาสุขภาพโดยวิธีดั้งเดิมทั่วไปหรือไม่ เพื่อให้ผู้รับบริการได้รับการคุ้มครองทางกฎหมายตามสิทธิที่ตนพึงมี
ดังนั้น การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์ที่จะพิจารณาถึงรูปแบบและหลักเกณฑ์ในการควบคุมธุรกิจเทคโนโลยีด้านสุขภาพโดยนำระบบเทเลเมดิซีนมาใช้ให้บริการการรักษาสุขภาพในประเทศไทย และมาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองสิทธิของผู้ใช้บริการธุรกิจเทคโนโลยีด้านสุขภาพโดยผ่านระบบ เทเลเมดิซีน เพื่อวิเคราะห์และจัดหาแนวทางถึงมาตรการทางกฎหมายในการควบคุมมาตรฐานและคุณภาพของธุรกิจด้านสุขภาพโดยใช้ระบบเทเลเมดิซีน ให้มีความชัดเจนและเหมาะสมกับประเทศไทย
เอกสารอ้างอิง
ธิติมา บุญเจริญ. “แนวโน้มใหม่ของเทคโนโลยีสุขภาพ (New Trends in Health Technology.)” วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2556). น.29 - 30.
เอกสารประการประชุมการสัมมนา
กองบริหารงานวิจัยและประกันคุณภาพการศึกษา. “พิมพ์เขียว Thailand 4.0 โมเดลขับเคลื่อนประเทศไทยสู่ความมั่งคั่ง มั่นคง และยั่งยืน.” 2559.
เครก อาร์ บาร์เรตต์. “การปฏิรูปการดูแลสุขภาพด้วยโรงพยาบาลดิจิตอล (Transforming Healthcare through Digital Hospitals).” ในการสัมมนาปฏิรูปการดูแลสุขภาพด้วยโรงพยาบาลดิจิตอล. จัดโดย บริษัท อินเทล ไมโครอิเล็กทรอนิกส์ (ประเทศไทย) จำกัด ที่โรงแรมคอนราด กรุงเทพมหานคร. 17 พฤศจิกายน 2547.
สื่ออิเล็กทรอนิกส์
จิตรา อมรธรรม. “แนวโน้มกลุ่มการแพทย์ปี 2560.” https://www.posttoday.com /finance/invest/472403, 25 มกราคม 2561
บริษัท เทรคอน (เว็บไซต์) จำกัด. “Smart Healthcare : ระบบบันทึกและวิเคราะห์ข้อมูลสุขภาพขององค์กรและบุคคล.” http://smarthealthcare.in.th/site/contact, 25 มกราคม 2561.
World Health Organization. “Telemedicine: Opportunities and developments in Member States: report on the second global survey on eHealth 2009.” http://www.who.int/goe/publications/goe_telemedicine_2010.pdf, 25 กันยายน 2561.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความหรือข้อความคิดเห็นใด ๆ ที่ปรากฏในวารสารบัณฑิตศึกษานิติศาสตร์เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยเฉพาะ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และกองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย