Pragmatic Failure in Intercultural Communication of Chinese Speakers Who Have Thai as a Foreign Language
Main Article Content
Abstract
The research aimed to study the pragmatic errors in the intercultural communication
of Chinese speaking Thai as a foreign language. The research findings were as follows. The
pragmatic errors were found in a total of 65 situations. The most commonly found was the
error in using a wrong word, followed by the inversion of a word order, an incorrect pronunciation of an initial consonant, ungrammaticality of a sentence, errors in using vowels,
errors in wrongly pronouncing the tone.
Last in equal proportion were the errors in using the words with the same meaning,
errors in using inappropriate pronouns, and errors in using the pronoun classifiers. The errors
on the communicative intentions were found in 12 situations. Intentions were wrongly
communicated accounting for 58.34%. and intentions were wrongly communicated but
achieved the goal of a verbal goal accounting for 41.67%. The errors in interpreting the
intentions were found in seven situations.
Article Details
References
จินดารัตน์ ธรรมรงวุทย์. (2553). ข้อกพร่องเชิงวัจนปฏัติศาสตร์ในการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรม : กรณีศึกษาการใช้ภาษาไทยของผู้พูดชาวอเมริกันและชาวจีน. วิทยานิพนธ์ศิปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาศาสตร์เพื่อการสื่อสาร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดนยา รักศีล. (2551). กลวิธีและรูปแบบภาษาที่ใช้ในการขอร้องในภาษาเยอรมันและภาษาไทย: การศึกษาวัจนปฏิบัติศาสตร์เปรียบต่าง. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาเยอรมัน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนพรรษ สายหรุ่น. (2542). กลวิธีการปฏิเสธในภาษาอังกฤษของนักศึกษาไทยที่เรียนภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศ : การศึกษาการถ่ายโอนทางวัจนปฏิบัติศาสตร์. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษร ศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นวมินทร์ ประชานันท์. (2549). การถ่ายโอนทางวัจนปฏิบัติศาสตร์ในการตอบข้อร้องเรียนของนักศึกษาไทยที่เรียนภาษาอังกฤษในฐานะภาษาต่างประเทศในธุรกิจการโรงแรม. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
มัญชรี โชติรสฐิติ. (2556). การปรับตัวข้ามวัฒนธรรมของนักเรียนไทยในต่างประเทศ. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารประยุกต์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
เมตตา วิวัฒนานุกุล. (2536). ลักษณะและปัญหาการสื่อสารต่างวัฒนธรรมในบรรษัทนานาชาติในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
_______________. (2559). การสื่อสารระหว่างวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัชนีย์ญา กลิ่นน้ำหอม. (2551). อุปลักษณ์ที่นักการเมืองไทยใช้: การศึกษาตามแนวอรรถศาสตร์ปริชานและวัจนปฏิบัติศาสตร์. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารมวลชน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๗ รอบ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๔. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
สุจริตลักษณ์ ดีผดุง. (2552). วัจนปฏิบัติศาสตร์เบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดสามลดา.
XICHANG HUANG. (2556). ผลกระทบของการสื่อสารต่างวัฒนธรรมที่มีต่อการปรับตัวของครูชาวจีนที่สอนภาษาจีนในกรุงเทพ. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ (ธุรกิจระหว่างประเทศ) มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
Gudykunst,W.B. (2001). Asian American Ethnicity and Communication. Thousand oaks, CA. USA: Sage.
Jandt, F. E. (1998). Intercultural Communication: An Introduction. (2 ed.). California: Sage Publications,Ind.
Lewis, R.D. (1999). When cultures collide : Managing successfully across cultures. London: Nicholas Brealey.
Thomas, J. (1983). Cross-cultural pragmatic failure. Applied Linguistics, 4, 91-112.