Guidelines for Product Design of Ban Non-Non Souvenir Products Warin-Chamrap District, Ubon Ratchathani คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความต้องการผลิตภัณฑ์เครื่องจักสานจากบ้านโนนนอน 2) ศึกษาความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อผลิตภัณฑ์เครื่องจักสานจากบ้านโนนนอน และ 3) เสนอการออกแบบผลิตภัณฑ์เครื่องจักสานจากบ้านโนนนอน วิธีวิจัยเป็นแบบผสมผสาน การวิจัยเชิงคุณภาพดำเนินการโดยใช้การสัมภาษณ์และการอภิปรายกลุ่ม ผู้เข้าร่วมคือตัวแทนนักท่องเที่ยวและสมาชิกกลุ่มเครื่องจักสานบ้านโนนโนน จำนวน 15 คน การวิจัยเชิงปริมาณดำเนินการโดยใช้แบบสอบถาม ผู้เข้าร่วมเป็นนักท่องเที่ยวและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียด้านการท่องเที่ยวจำนวน 400 คน การวิเคราะห์ทางสถิติประกอบด้วยความถี่ เปอร์เซ็นต์ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว
ผลการศึกษาพบว่า 1) ความต้องการผลิตภัณฑ์เครื่องจักสานจากบ้านโนนนอน เป็นสินค้าที่ต้องใช้ได้อย่างเต็มที่ สีสันสวยงาม ทันสมัย ทนทาน แข็งแรง และปลอดภัยต่อการใช้งาน ที่สำคัญราคาต้องสมเหตุสมผลในการตัดสินใจซื้อ 2) ผลความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อสินค้าจักสานบ้านโนนนอน พบว่า ความพึงพอใจโดยรวมอยู่ในระดับสูงสุด (x = 3.62) เมื่อพิจารณาแต่ละด้าน ด้านความพึงพอใจสูงสุด ได้แก่ การใช้งาน (x̄=3.69) ความปลอดภัยในการขนส่ง (x̄=3.64) ความง่ายในการซ่อม (x̄=3.64) ความสวยงาม (x̄=3.63) ราคา (x̄=3.61) วัสดุและการผลิต (x̄=3.61) ความแรง (x̄=3.61) ความสะดวกในการใช้งาน (x̄=3.59) และความปลอดภัย (x̄=3.58) ตามลำดับ และ 3) การออกแบบผลิตภัณฑ์ต้องคำนึงถึงการใช้งานผลิตภัณฑ์ ความปลอดภัยในการขนส่ง ความง่ายในการซ่อม ความสวยงาม ความแข็งแรง และราคาที่เหมาะสมที่จะเพิ่มการตัดสินใจซื้อ
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ฉันทัช วรรณถนอม. (2552). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สามลดา.
ธวัชชัย เทียนประทีป. (2561). การพัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องจักสานไม้ไผ่. วารสารวิชาการศิลปะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร 9(2), กรกฏาคม-ธันวาคม.
บุญชม ศรีสะอาด. (2535). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ฟ้าพิไล ทวีสินโสภา. (2561). แนวทางการพัฒนาร้านขายสินค้าที่ระลึกเพื่อการพัฒนาชุมชนในจังหวัดตรัง. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย 9(1), 113-126.
มยุรี เรืองสมบัติ, ดรุณรัตน์ พอกุลทอง และเกียรติพงษ์ ศรีจันทึก. (2560). แนวทางการออกแบบของที่ระลึกจากเศษพลาสติกจักสานกลุ่มเรือนไทยจักสานพลาสติก ตำบลศรีพราน อำเภอแสวงหา จังหวัดอ่างทอง. วารสารสืบเนื่องการประชุมวิชาการ ครั้งที่ 9 และการประชุมวิชาการนานาชาติครั้งที่ 8 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล หน้า 159-169.
เมธิส โลหะเตปานนท์. (2564). ฟื้นฟูหัตถกรรมไทยอย่างไรให้ตรงจุด. สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2564, จาก https://tdri.or.th/2021/07/traditional-thai-handicrafts/
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ์. (2539). รวมทฤษฎีหัตถกรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บุญเลิศการพิมพ์.
วุฒิชัย วิถาทานัง. (2559). การศึกษาและพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์หัตถกรรมงานจักสานประเภทผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกของตกแต่งและเครื่องเรือน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์: สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 11(3), กันยายน–ธันวาคม
สุวภัทร ศรีจองแสง. (2561). การพัฒนาสินค้าที่ระลึกทางการท่องเที่ยวโดยชุมชนบบ้านบากชุม ตำบลโนนก่อ อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ 9(2), กรกฎาคม – ธันวาคม 2561.
สุวิมล ติรกานันท์. (2557). ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฎิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อมรรัตน์ อนันต์วราพงษ์, พีรพงษ์ หนูแดง,พัสวี ศรีษะมน และชนาพร จันทร์สมัคร. (2561). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุดโคมไฟจักสานจากใบลาน. วารสารราชพฤกษ์ 16(1), มกราคม-เมษายน.
อังกาบ บุญสูง. (2560). การพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์เครื่องจักสานไม้ไผ่ ตำบลนานกกก อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารวิชาการคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม: เทพสตรี I-TECH 12(2), กรกฎาคม-ธันวาคม.
