The Factors Affecting the Sustainable Community Development with the Village Infrastructure System in the Community of Ratchathani Asoke in Tambon Bungmai of Warinchamrap, Ubon Ratchathani Province Local Development Administration Graduate School Ubon Ratchathani Rajabhat University

Abstract

การวิจัยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับการพัฒนาชุมชนที่ยั่งยืนด้วยระบบโครงสร้างพื้นฐานหมู่บ้านในชุมชนราชธานีอโศก ตำบลบึงใหม่ 2) เพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ของปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน และ 3) เพื่อเสนอแนะ แนวทางการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนด้วยระบบโครงสร้างพื้นฐานหมู่บ้าน กลุ่มตัวอย่างเป็นชาวบ้านในชุมชนราชธานีอโศก จำนวน 200 คน สถิติที่ใช้ ได้แก่ ความถี่ เปอร์เซ็นต์ ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน

            ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนด้วยระบบโครงสร้างพื้นฐานสาธารณะอยู่ในระดับสูง ( = 4.44, SD = 0.45) และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน คะแนนเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ ภูมิคุ้มกัน ( = 4.52, SD = 0.47) และการพัฒนาคุณภาพชีวิต ( = 4.46 , SD = 0.52) ตามลำดับ การสร้างความเป็นธรรมมีคะแนนเฉลี่ยต่ำสุด ( = 4.39, SD = 0.51) 2) ค่าเฉลี่ยปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนด้วยระบบโครงสร้างพื้นฐานสาธารณะด้านการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์อยู่ในระดับสูงสุด ( = 4.70, SD = 0.34) รองลงมาคือการมีส่วนร่วม ( = 4.65, SD = 0.41) การบริหารและการจัดการอยู่ในระดับต่ำสุด ( = 4.29, SD = 0.61) ปัจจัยที่สามารถทำนายการพัฒนาชุมชนร่วมกันได้มี 3 ตัวแปร ได้แก่ การบริหารและการจัดการ (b = 0.269) การพึ่งพาตนเอง (b = 0.229) การมีส่วนร่วม (b = 0.229) = 0.194) ตามลำดับ โดยมีนัยสำคัญทางสถิติ .05 ตัวแปรสามารถอธิบายความแปรปรวนของการพัฒนาชุมชนได้ร้อยละ 56.80 (R ² = 0 .568)  

แนวปฏิบัติระดับการพัฒนาชุมชนที่ยั่งยืนด้วยระบบโครงสร้างพื้นฐานหมู่บ้านในชุมชนราชธานีอโศก เสนอว่า ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับระดับการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนด้วยระบบโครงสร้างพื้นฐานหมู่บ้าน มีดังนี้ ถือศีลอย่างน้อย 5 ข้อ ปฏิบัติธรรม ลดอบายมุข และทานอาหารมังสวิรัติ พัฒนาตนเป็นคนมีวรรณะ 9 วรรณะ สร้างสังคมที่ประกอบด้วยศรานีธรรม 6 ประการ และคำสอนทางพุทธศาสนา 7 ประการ เหล่านี้จะนำไปสู่ระบบสาธารณูปโภคที่มีชุมชนสามัคคีไม่ทะเลาะกัน ทุกคนมาทำงานและเสียสละ ประชาชนดำรงอยู่อย่างพอเพียงจนสามารถพึ่งตนเองและผู้อื่นได้ เมื่อจัดการสิ่งแวดล้อมได้ดีขึ้นก็สามารถจัดกิจกรรมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกในชุมชนเพื่อช่วยให้มีสภาพจิตใจที่ดีได้ พวกเขาจะมีความเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน นำมาซึ่งความสุขในการอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข นอกจากนี้ผู้นำชุมชนยังรับฟังสมาชิกอีกด้วย แลกเปลี่ยนความคิดเห็นในการประชุมที่จัดขึ้นเพื่อให้สมาชิกได้นำเสนอและช่วยแก้ไขปัญหาในหมู่บ้าน